Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, το Μόντρεαλ ήταν μια πόλη σε αναβρασμό. Οι δρόμοι αντηχούσαν από διαδηλώσεις και βομβιστικές επιθέσεις, ενώ η εγκληματικότητα είχε φτάσει σε επίπεδα ανησυχητικά. Οι πολίτες ζούσαν με το φόβο των ένοπλων ληστειών, και οι αστυνομικοί βρέθηκαν αντιμέτωποι με τον πιο δύσκολο ρόλο τους στην ιστορία του Καναδά.

Η ένταση κορυφωνόταν με πολιτικές και κοινωνικές συγκρούσεις, από την κρίση των δίγλωσσων σχολείων έως τις διαδηλώσεις για τα δικαιώματα των φοιτητών.

Η απεργία που άφησε το Μόντρεαλ χωρίς αστυνομία

Οι επικίνδυνες συνθήκες εργασίας οδήγησαν τους αστυνομικούς του Μόντρεαλ να απαιτήσουν αυξήσεις στους μισθούς τους, ζητώντας αποδοχές αντίστοιχες με εκείνες των συναδέλφων τους στο Τορόντο, περίπου 9.200 δολάρια τον χρόνο (ποσό που αντιστοιχεί σε πάνω από 66.000 δολάρια με σημερινά δεδομένα). Ωστόσο, οι διαπραγματεύσεις με τη δημοτική αρχή κατέληξαν σε αδιέξοδο.

Η πόλη προσέφυγε σε διαιτητική επιτροπή προκειμένου να μεσολαβήσει και να βρεθεί μια λύση που θα επέτρεπε την υπογραφή νέων συμβάσεων. Παρ’ όλα αυτά, οι προτάσεις της κρίθηκαν ανεπαρκείς από την ένωση των αστυνομικών, τη Montreal Police Brotherhood.

Έτσι, στις 7 Οκτωβρίου 1969, περίπου 3.800 αστυνομικοί εγκατέλειψαν τα καθήκοντά τους και συγκεντρώθηκαν στο Paul Sauvé Arena του Μόντρεαλ. Στο πλευρό τους στάθηκαν και 2.400 πυροσβέστες, εκφράζοντας την αλληλεγγύη τους στην κινητοποίηση. Οι αστυνομικοί δήλωναν βαθιά δυσαρεστημένοι, υποστηρίζοντας ότι η πόλη τους είχε προσφέρει μια εξαιρετικά άδικη συμφωνία.

Παρά την απουσία αστυνομικών και πυροσβεστών, το Μόντρεαλ δεν έμεινε εντελώς απροστάτευτο. Δυνάμεις της επαρχιακής αστυνομίας του Κεμπέκ (Sûreté du Québec), της Βασιλικής Καναδικής Έφιππης Αστυνομίας (RCMP) καθώς και στρατιώτες του καναδικού στρατού αναπτύχθηκαν για τη διατήρηση της τάξης.

Την ίδια στιγμή, οι τράπεζες της πόλης έλαβαν έκτακτα μέτρα ασφαλείας, διατάσσοντας τα υποκαταστήματά τους να φυλάξουν το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων τους στα θησαυροφυλάκια και να διατηρούν μόνο το απολύτως απαραίτητο ποσό στα ταμεία.

Η νύχτα του τρόμου

Καθώς η νύχτα έπεφτε, μια διαδήλωση ταξιτζήδων μπροστά στο Δημαρχείο εξελίχθηκε σε πραγματικό χάος. Οι διαδηλωτές, που ανήκαν σε φοιτητικά κινήματα, μοτοσικλετιστικούς συλλόγους και ακτιβιστές υπέρ της ανεξαρτησίας του Κεμπέκ, συγκρούστηκαν με αστυνομικούς στη Murray Hill.

«Φωτιές, εκρήξεις, επιθέσεις και ανταλλαγή πυροβολισμών…»

Λεωφορεία και λιμουζίνες κάηκαν, ενώ ένας πυροβολισμός στοίχισε τη ζωή στον SQ Corporal Robert Dumas. Οργισμένα πλήθη λεηλάτησαν καταστήματα και εστιατόρια, ενώ η πόλη έμοιαζε να έχει παραδοθεί στο χάος. Οι ζημιές υπολογίστηκαν σε 2 εκατομμύρια δολάρια, τεράστιο ποσό για την εποχή, αναφέρει το CBC.

Συνολικά καταγράφηκαν επτά ληστείες τραπεζών, περισσότερες από 30 ένοπλες επιθέσεις και πάνω από 450 διαρρήξεις μέσα σε μόλις μία ημέρα.

Η ανάκαμψη και οι αλλαγές

Η κυβέρνηση του Κεμπέκ αντέδρασε άμεσα, διατάσσοντας την επιστροφή αστυνομικών και πυροσβεστών στην εργασία. Το επεισόδιο οδήγησε σε αναδιοργάνωση της αστυνομίας της πόλης με τη δημιουργία της Montreal Urban Community, ενώ οι μισθοί των αστυνομικών αυξήθηκαν σημαντικά.

Η πόλη, τραυματισμένη αλλά ζωντανή, βγήκε από τη νύχτα αυτή πιο ενωμένη και αποφασισμένη να μην ξαναζήσει ξανά τέτοιο χάος.