Ηλίας Φιλίππου: Η ιστορία πίσω από την επιτυχία του Πασχάλη Τερζή ''Φεύγοντας να πάρεις ό,τι θες''

«Ένα ταξίδι ψυχής» είναι ο τίτλος του βιβλίου που αποκαλύπτει άγνωστες ιστορίες και εμπειρίες ζωής του Ηλία Φιλίππου που βρίσκεται στα μουσικά πράγματα 50 ολόκληρα χρόνια. 

Με συνέντευξή του στην Real News μίλησε για την απόφαση να εκδοθεί αυτό το βιβλίο: «Μου είπαν ότι το 95% των ανθρώπων για τους οποίους γράφονται βιβλία έχουν φύγει από τη ζωή. “Εσύ, που είσαι εν ζωή, δεν τα περιγράφεις κάπου να μας μείνουν να τα βλέπουμε και να ξέρουμε ότι είναι πραγματικότητα;”. Γιατί, ξέρετε, όταν ο άλλος πεθαίνει, από φήμες γράφονται τα βιβλία. Κατέγραψα ακριβώς αυτά τα 50 χρόνια, με το βιογραφικό κομμάτι να είναι μικρό. Ουσιαστικά αφορά τα πρώτα μου χρόνια. Από εκεί και μετά είναι σαν να είμαι ένας παρατηρητής αυτών των 50 χρόνων: τι συνέβαινε στον χώρο της διασκέδασης, στις δισκογραφικές εταιρείες, ακόμη και αποσπάσματα από λογοκρισία έχω μέσα, γεγονότα που σημάδεψαν, είτε καλά είτε κακά, το τραγούδι. Το να γράφω στίχους προέκυψε εντελώς ξαφνικά σε πολύ νεαρή ηλικία, μετά τα 10. Εκοβα κομμάτια από τα χάρτινα τραπεζομάντιλα στις ταβέρνες και έγραφα στιχάκια. Ηταν εσωτερική ανάγκη».

Για τους σημαντικούς καλλιτέχνες που συνεργάστηκε είπε: «Μιλάμε για οντότητες – ας αφήσουμε το όνομα, γιατί πολλές φορές τα ονόματα με ξεγέλασαν, απογοητεύτηκα από ονόματα που είχα ακούσει. Ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Βασίλης Τσιτσάνης, ο Απόστολος Καλδάρας, ο Ακης Πάνου ήταν σπουδαία ταλέντα. Ξέρετε τι είναι στα 20 χρόνια σου να κάνεις παρέα με τον Τσιτσάνη ή τον Χατζιδάκι ή με τον Ακη Πάνου και τον Καλδάρα; Είναι μεγάλη εμπειρία. Ημουν πολύ τυχερός, γιατί με αντιμετώπισαν ως επαγγελματία, έναν άνθρωπο που ήθελαν να βοηθήσουν και να κάνουν παρέα μαζί του. Σήμερα έχεις ένα κινητό και βγάζεις φωτογραφίες. Ξέρεις τι ήταν εκείνη την εποχή να βγάζεις φωτογραφία με τον Βασίλη Τσιτσάνη; Επρεπε να υπάρχει διάθεση εκ μέρους τους, να φωνάξεις φωτογράφο. Κάθισα και ήπια μπίρα με τον Ακη Πάνου και τον άκουσα να με καθοδηγεί σε λαϊκούς δρόμους και κουβέντιαζα μαζί του».

Δεν ξέρω αν μια πονεμένη φωνή ενδιαφέρει τη νεολαία σήμερα

Όλοι μου είπαν “είσαι 20-22 χρόνων, γράφεις σαν να είσαι 50- 60 χρόνων, σαν λαϊκός στιχουργός που γράφει πολλά χρόνια. Συνέχισε να γράφεις έτσι”. Μου το είπε ο Aκης Πάνου αρχικά και οι υπόλοιποι με τον τρόπο τους. Θυμάμαι ο Τσιτσάνης, μια φορά που είχαμε βρεθεί στη CBS τη μετέπειτα Sony music, μου είπε “έχω ακούσει τραγούδια σου. Τι γράφεις, ρε παιδάκι μου, εσύ είσαι σαν να γράφεις 50 χρόνια λαϊκά τραγούδια”. Αυτό σου δίνει μεγάλο κίνητρο να συνεχίσεις και γι’ αυτό δεν άλλαξα ποτέ είδος τραγουδιού, έγραφα πάντοτε λαϊκό τραγούδι, γιατί το αγαπούσα».

Και συνεχίζει: «Ο Καζαντζίδης ήταν ένας τεράστιος τραγουδιστής, που τραγουδούσε για τη φτώχεια, την εργατιά, την προσφυγιά και η φωνή του αποτύπωνε αυτό το είδος. Αν έβγαινε σήμερα, δεν ξέρω αν θα μπορούσε να κάνει κάτι. Είναι άλλα τα δεδομένα. Δεν ξέρω αν μια πονεμένη φωνή, μια βαριά φωνή, ενδιαφέρει τη νεολαία και τον σημερινό κόσμο. Θα έπρεπε να υπάρχει στήριξη να συνεχίσουμε το λαϊκό τραγούδι, είναι κομμάτι του πολιτισμού μας. Στην Ισπανία και στην Ιταλία υπάρχει πριμοδότηση του local στοιχείου. Στην Ελλάδα δεν βοηθήθηκε ποτέ, είναι σαν να υπάρχει απαξίωση».

Ποιο τραγούδι μέσα στα αμέτρητα που έχει βάλει την υπογραφή του ξεχωρίζει; «Το τραγούδι που έχω στην καρδιά μου είναι το “Φεύγοντας να πάρεις ό,τι θες”. Το έγραψα σε ένα φανάρι στη λεωφόρο Συγγρού, περιμένοντας να ανάψει το πράσινο. Ηταν ένα τραγούδι που σαν άποψη και ηχόχρωμα ήταν της δεκαετίας του ‘50, σε μια εποχή που ακόμα και ο Πασχάλης Τερζής προσπαθούσε να ενταχθεί στη σύγχρονη κατάσταση και έλεγε λίγο ποπ λαϊκά. Από ό,τι βλέπω από τις εκκαθαρίσεις των δικαιωμάτων δεν λείπει από κανένα κλαμπ ή ρεμπέτικο μαγαζί, παίζει παντού και σήμερα. Το τραγούδι αυτό μπήκε στον δίσκο στο… αεροδρόμιο. Ο δίσκος του Πασχάλη είχε κλείσει και συναντηθήκαμε μια ημέρα στο αεροδρόμιο, εγώ πήγαινα εξωτερικό, ο Πασχάλης πήγαινε Θεσσαλονίκη και με ρώτησε “μήπως έχεις ένα τραγούδι, συμπληρώνω τον δίσκο μου και θέλω ένα τραγούδι δικό σου”. Και του έδωσα ένα τραγούδι διαχρονικό, που μεταξύ άλλων σηματοδότησε την καριέρα του και που το είπε μια από τις μεγαλύτερες εν ζωή λαϊκές φωνές» παραδέχεται.