«Ήμουν νεκρός για 40 λεπτά»: Τι έμαθα για τη ζωή

Ήταν ένας επιτυχημένος δικηγόρος, που θεωρούσε τον ελεύθερο χρόνο «χαμένο χρόνο» και πίεζε αδιάκοπα τον εαυτό του για να πετύχει. Ωστόσο, δουλεύοντας πολλές ώρες κατά τη διάρκεια της πανδημίας το 2021, ο εξαιρετικά γυμνασμένος πατέρας δύο παιδιών υπέστη καρδιακή ανακοπή σε ηλικία 39 ετών.

Αυτό που ξεκίνησε ως μια συνηθισμένη βραδιά με λουκάνικα και πατάτες στον καναπέ, κατέληξε με τον ίδιο να καταρρέει αναίσθητος. Λόγω μιας κληρονομικής πάθησης, η καρδιά του σταμάτησε. Ο Πάτρικ ήταν κλινικά νεκρός για 40 λεπτά. Η σύζυγός του, τού έκανε καρδιοαναπνευστική αναζωογόνηση, ενώ η κόρη και ο γιος του, τότε εννέα και επτά ετών, έτρεξαν να φέρουν βοήθεια.

Οι προσπάθειες αρχικά απέτυχαν. Με τη ζωή του να «γλιστρά», οι διασώστες δοκίμασαν ενέσεις αδρεναλίνης σε μία ύστατη μάχη να τον επαναφέρουν. «Μου έκαναν ηλεκτροσόκ ξανά και ξανά», λέει ο ίδιος. Η σύζυγός του άρχισε να πλέον να φοβάται ότι τον είχε χάσει.

Τότε, ξαφνικά, η καρδιά του άρχισε να χτυπάει ξανά. Ο Πάτρικ ξύπνησε από το κώμα μετά μια εβδομάδα ως ένας διαφορετικός άνθρωπος, με εγκεφαλική βλάβη που επηρεάζει την όρασή του, τη μνήμη του και την αντοχή του.

Αδυνατώντας να εργαστεί και να ζήσει όπως πριν, αισθάνεται ότι αυτό του επέτρεψε να είναι πιο παρών στη ζωή και στις σχέσεις του.

«Ξύπνησα τυφλός»

Ωστόσο, η πορεία προς την αποδοχή ήταν βαθιά τραυματική. «Ξύπνησα τυφλός», λέει ο Πάτρικ στο podcast Ready To Talk του BBC, για την πρώτη του ανάμνηση αφότου συνήλθε.

Η απώλεια της όρασης τού προκάλεσε έντονες παραισθήσεις. Γνωστό ως σύνδρομο Charles Bonnet, το φαινόμενο αυτό είναι ο τρόπος με τον οποίο ο εγκέφαλος «συμπληρώνει» τα χαμένα οπτικά δεδομένα. Ενώ μερικές από αυτές ήταν «τρομακτικές», λέει ότι άλλες ήταν «υπέροχες» και παράξενα όμορφες.

Σε μία από αυτές, μετά την εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς, είχε πειστεί ότι μια Αμερικανίδα νοσοκόμα προσπαθούσε να τον δολοφονήσει.

Αλλά μία άλλη τον μετέφερε σε ένα σανατόριο στις Άλπεις, όπου κοίταζε τα χιονισμένα βουνά ενώ οι νοσοκόμες κουβέντιαζαν δίπλα του. Η εμπειρία του έδωσε μια «ευτυχισμένη» αίσθηση ασφάλειας.

Καθώς η όρασή του επέστρεφε σιγά-σιγά, οι γιατροί συνειδητοποίησαν ότι τα προβλήματα όρασης συνδέονταν με μια εγκεφαλική βλάβη. Η όρασή του παραμένει μερικώς μειωμένη και μοιάζει με την αίσθηση του «να κοιτάς μέσα από ένα τηλεσκόπιο».

Οι αρχικές γνωστικές εξετάσεις τον κατέταξαν στο κατώτερο 2% σε ό,τι αφορά τη μνήμη και την ταχύτητα επεξεργασίας. Αν και έχει βελτιωθεί σημαντικά, εξακολουθεί να έχει σημαντικά γνωστικά προβλήματα.

Ωστόσο, η πλήρης έκταση των τραυματισμών του έγινε εμφανής μόνο όταν επέστρεψε στο σπίτι του.

«Ζω μια πιο πλούσια ζωή»

«Ποτέ δεν ξυπνάω νιώθοντας ανανεωμένος. Ξυπνάω εξαντλημένος κάθε μέρα και η κατάσταση χειροτερεύει όσο περνάει η μέρα», εξηγεί.

Υπήρξαν επίσης ψυχικές αλλαγές στις οποίες έπρεπε να προσαρμοστεί. Ο Πάτρικ διαπίστωσε ότι «δεν τον ένοιαζε τίποτα» μετά την αρχική του ανάρρωση. Δεν ήταν κατάθλιψη ακριβώς, αλλά μια κατάσταση γνωστή ως παθολογική απάθεια, την οποία ο Πάτρικ περιγράφει ως μια αίσθηση «να αιωρείται στον χρόνο» χωρίς σταθερό έδαφος.

Η θεραπεία και η φαρμακευτική αγωγή τον βοήθησαν να ανακτήσει το κίνητρό του, με έναν ψυχολόγο να τον ενθαρρύνει να θρηνήσει τη ζωή που είχε χάσει. Ωστόσο, ο Πάτρικ λέει ότι του λείπει ο αυθορμητισμός της ζωής και το να συναναστρέφεται με τους συνομήλικούς του, καθώς και το να παίζει με τα παιδιά του.

«Βλέπω την ομορφιά των πραγμάτων πολύ περισσότερο από πριν»

Παρά τις τεράστιες αλλαγές, ο Πάτρικ λέει ότι από πολλές απόψεις προτιμά αυτήν τη ζωή. Έχει αλλάξει καριέρα και έχει γίνει συγγραφέας και λέει ότι τώρα έχει περισσότερο χρόνο να απολαμβάνει τη ζωή.

«Ζω τη ζωή μου αργά τώρα, όχι από επιλογή, αλλά επειδή πρέπει. Αλλά το εκτιμώ πραγματικά. Βλέπω την ομορφιά των πραγμάτων πολύ περισσότερο από ό,τι παλιά... Νιώθω ότι ζω μια πολύ πιο πλούσια ζωή επειδή είμαι πιο αργός», επισημαίνει.

«Η οπτική μου έχει αλλάξει ριζικά. Νιώθω ευγνώμων που είμαι ζωντανός». Η σχέση του με την οικογένειά του έχει επίσης αλλάξει προς το καλύτερο. Μπορεί να γελάει μαζί τους με τις ιδιαιτερότητες της κατάστασής του. «Νομίζω ότι είμαστε πιο δεμένοι από ποτέ, έχουμε πολύ στενότερους δεσμούς», τονίζει.

«Το πιο σημαντικό πράγμα για μένα ήταν πάντα η οικογένειά μου, αλλά τώρα μπορώ να της προσφέρω πολύ περισσότερα. Πριν ζούσα σχεδόν επιφανειακά», λέει.

«Δεν θα άλλαζα αυτό που συνέβη. Ακόμα και με τους περιορισμούς, μου αρέσει η ζωή μου τώρα. Μου αρέσει να είμαι στο σπίτι όταν τα παιδιά γυρίζουν από το σχολείο. Μου αρέσει να μην τρέχω από το ένα πράγμα στο άλλο», καταλήγει.