Κατερίνα Βρανά: «Όταν είπα τον εαυτό μου ανάπηρη, μια κυρία -που δεν είναι ανάπηρη- θίχτηκε πολύ»
Η κωμικός μίλησε για τα πρακτικά προβλήματα που αντιμετωπίζει ένα άτομο με κινητικά θέματα στα ελληνικά θέατρα…
Η Κατερίνα Βρανά ήταν καλεσμένη στο “Buongiorno” και αναφέρθηκε στο πόσο δύσκολο είναι να βρει έναν χώρο που θα μπορεί να παίξει, αλλά και να έχει πρόσβαση στο καμαρίνι της που πρέπει να βρίσκεται στον ίδιο όροφο! «Όταν πρωτοείπα τον εαυτό μου ανάπηρη, μια κυρία που δεν είναι ανάπηρη θίχτηκε πάρα πολύ. Της εξήγησα ότι αυτή είναι η λέξη και δεν πειράζει που δεν της αρέσει.
«Δεν υπάρχουν προσβάσιμοι χώροι»
Θέλω να κάνω περισσότερες φορές την εβδομάδα το πρόγραμμά μου, αλλά δεν βρίσκω χώρο. Δεν υπάρχουν προσβάσιμοι χώροι. Στα περισσότερα θέατρα, η σκηνή δεν είναι προσβάσιμη. Έχεις σκαλάκια να ανέβεις, ή το καμαρίνι με την τουαλέτα είναι έναν όροφο πάνω ή έναν όροφο κάτω, οπότε το δίλημμά μου είναι ή παίζω ή χ@ζω, συγγνώμη.
Πρώτα σατιρίζω εμένα στην παράσταση! Ξεκινάω από εμένα, αυτά που ζω στην καθημερινότητα, αυτά που με εντυπωσιάζουν, αυτά που βρίσκω αστεία και μετά πάει σε ό,τι άλλο. Έχω διαφορετικούς καλεσμένους κάθε βράδυ, κυρίως άλλους κωμικούς και που και που υπάρχουν και κάποιο γκεστ έκπληξη. Ένιωσα ότι ήθελα μια βραδιά που να είναι λίγο χαλάρωση, πάρτι κέφι, να φύγεις με ανεβασμένη διάθεση. Στην παράσταση έχω πολύ φτερό, πούπουλο, παγιέτα…
«Έμεινα τρεις ώρες καθιστή σε μια καρέκλα»
Η Βρανά μοιράστηκε μαζί μας ένα δυσάρεστο περιστατικό που είχε στο αεροδρόμιο του Καΐρου όταν την παράτησαν για τρεις ώρες σε ένα καφέ χωρίς αμαξίδιο! «Είχα πάει για δουλειά και επέστρεφα μέσω Αιγύπτου. Στο Κάιρο είχα layover τρεις ώρες μέχρι την επόμενη πτήση. Δεν είχα αμαξίδιο μαζί γιατί όταν έχεις άλλη πτήση, το αμαξίδιο πάει με τη βαλίτσα.
Είχα τρεις ώρες και έρχεται ο βοηθός με το αμαξίδιο για τα άτομα με κινητικές δυσκολίες και μου λέει τι θέλεις και του απάντησα πως επειδή έχω αναμονή τρεις ώρες, θα ήθελα λίγο duty free, λίγο βολτίτσα, λίγο καφέ. Μου λέει, “α, κόφι great”. Με πάει, με βγάζει από το αμαξίδιο, με αφήνει μια καρέκλα και μου λέει, ο φίλος μου θα ήρθε τρεις ώρες. Και φεύγει.
Τι κάνω τώρα; Χωρίς αμαξίδιο για τρεις ώρες; Αν θέλω να πάω τουαλέτα; Τους ζήτησα αμαξίδιο μία, δύο, τρεις. Ακόμη κι όταν μπήκα στο αεροπλάνο δεν είχαν φέρει. Αναγκάστηκα και πηγα με τα πόδια. Περπατάω, αλλά το πρόβλημά μου είναι η ισορροπία. Με το που έχω λίγη κούραση επηρεάζεται πολύ εύκολα.
Το έχω αντιμετωπίσει και σε άλλα αεροδρόμια αυτό. Δεν μιλάνε καλά αγγλικά στα διεθνή αεροδρόμια και δεν μπορείς να συνεννοηθείς. Δεν ξέρω το πρωτόκολλα κάθε αεροδρομίου, στην Ελλάδα όμως, το Ελευθέριος Βενιζέλος έχει την καλύτερη εξυπηρέτηση ΑμεΑ που έχω πετύχει».
