Κλέλια Ρένεση: «Δεν έχω βρεθεί ποτέ σε καμία «κλίκα» και δεν έχω γίνει ποτέ «παρεούλα» για να δουλέψω»

Η Κλέλια Ρένεση - που ετοιμάζεται να ενσαρκώσει στην τηλεοπτική σειρά «Porto Leone» έναν ρόλο που είναι κόντρα στον πραγματικό της χαρακτήρα - έδωσε συνέντευξη και μίλησε για την φιλοσοφία ζωής της που άλλαξε όταν γεννήθηκε η κόρη της αλλά και για τον τρόπο που προχωράει στην επαγγελματική της ζωή.

«Δεν έχω βρεθεί ποτέ σε καμία «κλίκα», δεν έχω γίνει ποτέ «παρεούλα» για να δουλέψω, αυτό άλλωστε είναι πασιφανές και από την πορεία μου τόσα χρόνια. Δε δουλεύω ποτέ με τους ίδιους και τους ίδιους, δεν είμαι ποτέ υπό την αιγίδα και την ομπρέλα κανενός, πειραματίζομαι, εξελίσσομαι, αλλάζω πρόσωπα, καταστάσεις. Δε νομίζω ότι μου έχει χαριστεί ένας ρόλος, απλά και μόνο επειδή είμαι φίλη με κάποιον. Για όλους τους ρόλους που έχω πάρει, έχω κάνει άπειρα δοκιμαστικά. Όποιον ρόλο και να σου κατονομάσω, δοκιμάστηκα με casting και δεύτερη και τρίτη φορά και έπειτα τον πήρα.

Σίγουρα βέβαια, μπορώ να πω, ότι μπορεί να παίζει θετικό ρόλο το γεγονός ότι πιστεύω πως είμαι ένας καλός συνεργάτης. Δεν δημιουργώ εντάσεις, δεν αργοπορώ, δεν δημιουργώ ανασφάλεια στους εργοδότες μου σε σχέση με αυτό το κομμάτι. Και είμαι και σκυλί στη δουλειά μου. Θα τη βγάλω δηλαδή τη δουλειά» εξομολογήθηκε.

Και συμπλήρωσε: «Πάντα με μαγνήτιζε και με συγκινούσε το να μπορώ να κάνω κάτι καλύτερο για τους ανθρώπους. Να κατανοήσω πρώτα τι είναι αυτό που τους κάνει χαρούμενους και τι δυστυχισμένους, και να βρω τον τρόπο κάπως να συνεισφέρω. Η εναντίωση μου στα κακώς κείμενα, εντάθηκε πάρα πολύ όταν γέννησα. Πριν είχα έναν δικό μου τρόπο αποσυμπίεσης. Έλεγα, «τι είναι αυτά που γίνονται, πώς ζούμε έτσι;», αλλά μετά έφευγα, πήγαινα στο βουνό, δεν κλεινόμουν σε αυτόν τον κόσμο, ώστε να νιώσω ότι θα σκάσω.

Όταν γέννησα συνέβησαν δυο πράγματα ταυτόχρονα: μαζεύτηκα στην κοινωνία γιατί δεν ήμουν τόσο τολμηρή ώστε μόνη μου με ένα παιδί να φύγω και να πάω έξω από αυτήν. Είχα πολύ ανάγκη την κοινωνία. Το γύρω – γύρω, τις παιδικές χαρές, τη γειτονιά. Εκεί λοιπόν, άρχισα να αισθάνομαι πολύ περισσότερο και να καταλαβαίνω την παθογένεια, να αντιλαμβάνομαι πάρα πολύ τον ασφυκτικό κλοιό που περιβάλλει την κοινωνία μας και ταυτόχρονα άρχισα να πονάω για το τι θα αντιμετωπίσει το παιδί μου αύριο.»