Λεωνίδας Κακούρης: «Όταν αρχίσεις να λες “είμαι κάποιος”, σε λίγο θα βρεθείς να λες “ήμουν κάποιος”»

Μπορεί μια επιτυχία να σου «πέσει» βαριά, να σε αλλάξει, να σε κάνει να χάσεις τον βηματισμό και τον εαυτό σου; Ο Λεωνίδας Κακούρης που έχει στο ενεργητικό του μια σειρά από τηλεοπτικές επιτυχίες με ρόλους που αγαπήθηκαν πολύ στη “Λάμψη”, στις “Άγριες μέλισσες” και στο “Ναυάγιο” δίνει την απάντηση: «Ο κόσμος συνήθως συνδέει τον ηθοποιό με τον ρόλο που παίζει και ειδικά όταν κάνει μεγάλη επιτυχία η σειρά. Όταν σου πρωτοσυμβαίνει είναι λίγο περίεργο, κάπως άβολο, όπως όλα τα πράγματα που συμβαίνουν πρώτη φορά. Σου μιλάνε στον δρόμο, σου ζητάνε να βγάλεις φωτογραφίες μαζί τους. Μετά συνηθίζεις, είναι η φύση της δουλειάς μας. Και βέβαια έχει να κάνει με το τι χαρακτήρας είσαι.

Το εγώ μου

Εμένα δεν είναι το καλύτερό μου ούτε να δίνω συνεντεύξεις ούτε να πηγαίνω να φωτογραφίζομαι και να κάνω αναρτήσεις συνέχεια πού είμαι, τι κάνω, πού πάω. Δεν μου προσφέρει κάποια ευχαρίστηση να ενημερώνω ανά πάσα στιγμή τους followers στα social media. Η οποιαδήποτε επιτυχία δεν τροφοδοτεί το προσωπικό μου “εγώ”. Μου δίνει ευχαρίστηση σίγουρα, αλλά μέχρι εκεί. Δεν βγαίνω στον δρόμο και περπατάω περιφέροντας τον εαυτό μου σαν να είμαι κάποιος. Όταν αρχίσεις να λες “είμαι κάποιος”, σε λίγο θα βρεθείς να λες “ήμουν κάποιος”. Είμαι αυτός που είμαι», είπε χαρακτηριστικά σε συνέντευξή του στο περιοδικό “ΟΚ!”.

Ο Κακούρης αναφέρθηκε και στις απογοητεύσεις που δίνει η δουλειά του ηθοποιού που μπορεί να φτάσουν έναν άνθρωπο σας όριά του. «Από τη φύση της αυτή η δουλειά έχει αυτό το άγνωστο, που μπορεί βέβαια να σε πάει και κάπου υπέροχα, δεν ξέρεις. Έχει εκπλήξεις, έχει μοναδικές στιγμές εκπλήρωσης, έχει φοβερή συγκίνηση, αλλά έχει και απογοητεύσεις. Η κατάθλιψη είναι στοιχείο της σημερινής πραγματικότητας και της πίεσης που δέχεται ο σύγχρονος άνθρωπος, όχι μόνο ένας ηθοποιός, αλλά οποιοσδήποτε. Ήταν επί χρόνια ταμπού να το παραδεχτεί κάποιος δημόσια. Δυστυχώς, είναι πάρα πολλοί οι άνθρωποι που δηλώνουν ότι έχουν κατάθλιψη και άλλοι τόσοι που το κρύβουν. Φαίνεται να είναι μάστιγα. Κάτι δείχνει για την κοινωνία μας, κάτι δεν πάει καλά. Όλη αυτή η δήθεν ευημερία, ο υπερκαταναλωτισμός, το κυνήγι να είμαστε τέλειοι, υπέροχοι, γυμνασμένοι, επιτυχημένοι, με λεφτά είναι απλά εικόνες που σκεπάζουν το πρόβλημα. Από κάτω το “θηρίο” παραμονεύει για όλους.

Μαζεύοντας τα κομμάτια σου

Έχω περάσει κι εγώ κάποια σκοτεινά φεγγάρια. Τότε προσπαθείς να βγεις στο φως. Παίρνεις δύναμη από τους δικούς σου ανθρώπους, από το παιδί σου, από την αγκαλιά του, τα μάτια του, από τη γυναίκα σου. Στα δύσκολα, το καράβι γυρίζει στο λιμάνι του. Δεν είναι κακό να απομονώνεσαι για λίγο, να διώχνεις όλους τους ήχους και τα παράσιτα που σε έχουν γεμίσει. Στο τέλος της μέρας χρειάζεται να μαζέψεις τα κομμάτια σου που έχουν διασκορπιστεί και να τα ενώσεις για να βρεις τον εαυτό σου».