Μια αντικανονική κανονικότητα…

Παρακολουθώντας από την μια, μία συζήτηση με άξονα τα σκάνδαλα και από την άλλη την παρουσίαση σωρείας δημοσκοπήσεων με το ίδιο αποτέλεσμα, την απόλυτη κυβερνητική κυριαρχία, διαπιστώνεται ότι βρισκόμαστε σε ένα πολιτικό οξύμωρο. Το οξύμωρο όμως δεν είναι ούτε τόσο δυσεξήγητο ούτε πολύ περισσότερο ανεξήγητο. 

Η κυβερνητική κυριαρχία προφανώς και δεν αποδίδεται σε καταπληκτικές επιδόσεις σε τομείς όπως η ακρίβεια, που συνηθέστατα κρίνουν ακόμα και τον νικητή των εκλογών. Ούτε είναι σωστό να υποθέσουμε ότι «εγκληματικές» τραγωδίες όπως τα Τέμπη δεν καταγράφονται στην κοινωνική συνείδηση ή ότι σκάνδαλα όπως ο ΟΠΕΚΕΠΕ ή οι υποκλοπές δεν προκαλούν πολιτική φθορά. Είναι σαφές όμως ότι  η καταγγελτική αντιπολίτευση δεν είναι ιστορικά αρκετή ώστε να ανατρέψει μια πολιτική πραγματικότητα δίνοντας πρωταγωνιστικό ρόλο στην δημιουργία κυβερνήσεων.

Σε περιόδους, που είναι ή μοιάζουν «κανονικές», η πολιτική ισορροπία εξασφαλίζεται είτε με διπολισμό είτε με την δημιουργία εναλλακτικών λύσεων με συνεργατικά σχήματα, που προβάλουν όμως με πειστικό τρόπο στα μάτια των πολιτών.  Στην σημερινή πραγματικότητα, ορατός διπολισμός δεν υπάρχει, αν κανείς κρίνει από το σύνολο των δημοσκοπήσεων. Ενώ συνεργατικά σχήματα δεν προβάλλονται ως λύση, αφού ολοφάνερα επικρατούν οι κομματικοί πατριωτισμοί έναντι της ανάγκης εναλλακτικής κυβερνητικής πρότασης.

Δεν είναι λοιπόν ούτε κάποιου είδους πολιτικό «τεφλόν» που εμποδίζει την κυβερνητική φθορά, ούτε οι εξαιρετικές επιδόσεις στον κυβερνητικό στίβο. Η αλήθεια είναι ότι στα πολιτικά κουλουάρ δεν κατεβαίνουν ανταγωνιστικά σχήματα. Δεν είναι εξάλλου παράξενο που τόσοι πολλοί πολίτες προσδοκούν είτε το νέο, είτε το ανανεωμένο ή ακόμα και το αναπαλαιωμένο. 

Το ότι δεν έχει ολοκληρωθεί αυτή η πολιτική εγκυμοσύνη είναι θέμα χρόνου, που είναι εξίσου αναπόδραστος, όπως και οι πόνοι του τοκετού. Ο Γκράμσι χαρακτήριζε την εποχή που πέθαινε το παλιό, ενώ δεν είχε γεννηθεί το καινούργιο, ως εποχή των τεράτων. Εποχή των τεράτων ή των θαυμάτων, η εποχή μας μοιάζει, σαν η εποχή μίας «αντικανονικής κανονικότητας»…