Μητσοτάκης για Κολλέγιο Αθηνών: «Να συνεχίσει τον καινοτόμο δρόμο και να μη φοβάται να αλλάξει»

Για τις μελλοντικές προκλήσεις του Κολλεγίου Αθηνών μίλησε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, που έδωσε το «παρών» στην επετειακή εκδήλωση για τη συμπλήρωση ενός αιώνα ζωής του ιδρύματος.

Μιλώντας από το ίδιο βήμα όπου κάποτε στάθηκε ως πρόεδρος της μαθητικής κοινότητας, ο πρωθυπουργός μοιράστηκε προσωπικές στιγμές από τα σχολικά του χρόνια, από το campus του Ψυχικού μέχρι τα εγκαίνια της Κάντζας, καλώντας όμως την «Κολλεγιακή οικογένεια» να μην περιοριστεί στις αναμνήσεις.

Η ομιλία του Κυριάκου Μητσοτάκη:

«Αγαπητά μέλη της Κολλεγιακής οικογένειας, δεν θα σας κουράσω, καθώς σίγουρα δεν είστε σήμερα εδώ για να ακούσετε ομιλίες.

Θα ήθελα απλά να σας ευχαριστήσω γι’ αυτή τη μεγάλη τιμή και την ευκαιρία που μου δίνετε να βρεθώ σήμερα μαζί σας και, όπως πολλοί από εσάς, να αναπολήσουμε τις σχολικές μας αναμνήσεις, από τα πρώτα μας χρόνια, Γ’ Δημοτικού εδώ, σε αυτό εδώ το campus, μέχρι την Ε’ Δημοτικού, που βρεθήκαμε πρώτοι τότε να ανοίγουμε ουσιαστικά το νέο σχολείο της Κάντζας, τα χρόνια του Γυμνασίου, τα χρόνια του Λυκείου, τις πρώτες ομιλίες τις οποίες έκανα ως πρόεδρος της μαθητικής κοινότητας απ’ αυτό εδώ το βήμα, το οποίο βρισκόταν ακριβώς στην ίδια θέση.

Όλοι νομίζω ότι έχουμε τις δικές μας ξεχωριστές αναμνήσεις, τις οποίες και γιορτάζουμε, πάντα με τον δικό μας τρόπο, σε μια τέτοια σημαντική επέτειο.

Όμως, θα ζητούσα από όλους μας να μην μετατρέψουμε τη σημερινή σπουδαία γιορτή απλά σε μια ημέρα νοσταλγίας για ένα ένδοξο παρελθόν, αλλά να τη μετατρέψουμε σε μια ημέρα νέων, φιλόδοξων στόχων για τα επόμενα 100 χρόνια και τι το Κολλέγιο μπορεί να σημαίνει σε αυτή τη νέα εποχή η οποία ανοίγεται μπροστά μας.

Είχα την ευκαιρία να διαβάσω τη σύντομη ομιλία την οποία έκανε ο Ελευθέριος Βενιζέλος, στις 29 Μαΐου του 1929, όταν βρέθηκε και με την ιδιότητα του Πρωθυπουργού χαιρέτισε τότε τη λειτουργία αυτού του καινοτόμου εκπαιδευτικού ιδρύματος για τα ελληνικά δεδομένα.

Θα ήθελα πραγματικά να ξεχωρίσω μια φράση -δεν είναι η φράση την οποία παίξατε στο βίντεο-, η οποία είναι η ακόλουθη: "γνωρίζετε ότι εις τα ιδιωτικά ιδίως εκπαιδευτήρια», έλεγε τότε ο Ελευθέριος Βενιζέλος, «γίνεται δυνατόν όπως πραγματοποιώνται αι καινοτομίαι".

Το ερώτημα το οποίο νομίζω ότι πρέπει να απευθύνουμε στους εαυτούς μας όλοι όσοι αγαπάμε το σχολείο είναι αν το Κολλέγιο σήμερα παραμένει πρωτοπόρο, τολμηρό και καινοτόμο, και τι πρέπει να κάνει για να ανταποκριθεί σε αυτή την πρόκληση του Ελευθερίου Βενιζέλου, η οποία διατυπώθηκε πριν από σχεδόν 100 χρόνια.

Επιτρέψτε μου, λοιπόν, πολύ σύντομα να αναφερθώ σε τέσσερις σημαντικές προκλήσεις, όπως τις αντιλαμβάνομαι εγώ τουλάχιστον, ως ένας ταπεινός απόφοιτος, για την επόμενη ημέρα του Κολλεγίου.

Στην πρώτη αναφέρθηκε και ο κ. Φυλακτόπουλος και ο κ. Αντωνιάδης- δεν είναι άλλη από την τεράστια πρόκληση της τεχνητής νοημοσύνης για το μέλλον της εκπαίδευσης. Δεν νοείται το Κολλέγιο να μην βρίσκεται στην πρωτοπορία αυτής της συζήτησης.

Θέλω να αναφέρω ενδεικτικά ότι δημόσια σχολεία ήδη βρίσκονται σε μία σύμπραξη με μεγάλες εταιρείες τεχνητής νοημοσύνης, έτσι ώστε να δούμε με ποιον τρόπο μπορούμε να αξιοποιούμε τα εργαλεία αυτά, παραδείγματος χάρη για να απλοποιούμε το έργο των καθηγητών, έτσι ώστε να αφιερώνουν περισσότερο χρόνο στην τάξη, ή για να ενισχύουμε τους μαθητές με έναν τέτοιο τρόπο, όμως, ώστε να εξασφαλίζουμε ότι η εργασία και η δουλειά τους δεν θα γίνεται από τα εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης.

Θα ήθελα, λοιπόν, πράγματι, σε αυτή τη συζήτηση για το πώς ενσωματώνουμε την τεχνητή νοημοσύνη στην εκπαίδευση, το Κολλέγιο να βρίσκεται πραγματικά στην πρώτη γραμμή.

Η δεύτερη, νομίζω, πρόκληση αφορά τη σύνθεση του ίδιου του μαθητικού σώματος και κατά το πόσο το Κολλέγιο εξακολουθεί να είναι ένα σχολείο το οποίο δίνει πραγματικές ευκαιρίες σε άξια παιδιά, ασχέτως της οικονομικής τους κατάστασης. Πόσα παιδιά τελικά μπαίνουν στο Κολλέγιο μέσω εξετάσεων και πόσα μέσω άλλων τρόπων; Είναι κάτι το οποίο πρέπει να μας απασχολήσει.

Ας μην κοροϊδευόμαστε, νομίζω ότι τις τελευταίες δεκαετίες το Κολλέγιο, σε έναν βαθμό, έχασε αυτή την κοινωνική διαστρωμάτωση, την οποία είχε σίγουρα στη δική μας εποχή, και νομίζω ότι έχει έρθει η ώρα να την ξαναβρεί.

Η τρίτη πρόκληση, που συνδέεται σε έναν βαθμό με τη δεύτερη, αφορά τις οικονομικές δυνατότητες του Κολλεγίου. Εγώ οραματίζομαι, αγαπητοί Πρόεδροι, ένα Κολλέγιο το οποίο θα έχει ένα καταπίστευμα, ένα endowment, τόσο ισχυρό -ένα, όχι δύο, ένα endowment- το οποίο θα επιτρέπει σε όποιον μαθητή, σε όποια μαθήτρια έχει τη δυνατότητα να εισέλθει αξιοκρατικά στο σχολείο μέσα από εξετάσεις και δεν έχει τη δυνατότητα να πληρώσει τα δίδακτρα, τα δίδακτρα αυτά να καλύπτονται από το καταπίστευμα.

Αυτό σημαίνει πραγματικά "need-blind admission" και πιστεύω ότι το Κολλέγιο πρέπει να μπορεί να θέσει αυτόν τον στόχο, και να βάλετε πιο ψηλούς στόχους για το endowment του Κολλεγίου.

Είμαι σίγουρος ότι βρίσκονται πολλοί ανάμεσά μας οι οποίοι θα είχαν τη διάθεση -τολμώ να πω και την υποχρέωση- να συνεισφέρουν, όχι μόνο σε μεμονωμένα έργα -και έχουν γίνει πολλά και θέλω να ευχαριστήσω όλους τους χορηγούς του σχολείου-, αλλά και σε έναν Κολλεγιακό στόχο, που δεν μπορεί να είναι άλλος από ένα πολύ ισχυρό καταπίστευμα.

Και η τέταρτη προτεραιότητα συνδέεται με τις διαφορετικές προτεραιότητες των ίδιων των μαθητών μας: πώς το σχολείο θα γίνει πραγματικά ένα σχολείο συμπεριληπτικό, το οποίο θα αναγνωρίζει τη διαφορετικότητα, θα σέβεται και θα αναγνωρίζει τα μεγάλα προβλήματα και τις προκλήσεις της ψυχικής υγείας που βλέπουμε, δυστυχώς, να αντιμετωπίζουν πολλά παιδιά και έφηβοι, και πώς αυτό θα γίνει πραγματικά μία προτεραιότητα έτσι ώστε, όπως είπες αγαπητέ Αλέξη, τα παιδιά εδώ στο σχολείο πρώτα και πάνω απ’ όλα να είναι ευτυχισμένα, να περνάνε καλά.

Εμείς μπορεί να τα καταφέραμε σχετικά καλά στη ζωή μας, και σε έναν βαθμό αυτό το οφείλουμε και στο Κολλέγιο, αλλά να μην ξεχνάμε ότι υπήρχαν και κάποιοι οι οποίοι αποφοίτησαν από το Κολλέγιο με δυσάρεστες εμπειρίες, με δύσκολες εμπειρίες, οι οποίες είχαν να κάνουν με πρακτικές που τη δική μας εποχή μπορεί να ήταν αποδεκτές, σήμερα όμως δεν μπορούν πια να είναι αποδεκτές.

Άρα, η έμφαση στην ψυχική υγεία των παιδιών μας, με όλα τα εργαλεία τα οποία μπορούμε να τους δώσουμε, έτσι ώστε να γίνουν ολοκληρωμένοι και χαρούμενοι άνθρωποι και δημιουργικοί πολίτες, νομίζω ότι πρέπει να είναι μία προτεραιότητα του σχολείου για τα επόμενα 100 χρόνια, ή για τα επόμενα 10 χρόνια, γιατί δεν θα είμαστε εδώ στα 200 χρόνια του Κολλεγίου, αλλά το Κολλέγιο θα είναι σίγουρα εδώ.

Θέλω πραγματικά από καρδιάς να ευχηθώ στο σχολείο το οποίο τόσο αγαπούμε, να συνεχίσει αυτόν τον καινοτόμο δρόμο και κυρίως να μη φοβάται να αλλάξει.

Όπως αλλάζουν οι καιροί, πρέπει να αλλάξουν και πράγματα τα οποία έχουν να κάνουν και με το governance του σχολείου, και μέσα από ένα πνεύμα υγιούς συνεργασίας πιστεύω ότι μπορούν να βρεθούν λύσεις. Ξέρετε πολύ καλά, ό,τι δεν αλλάζει φθίνει. Και δεν θέλουμε το Κολλέγιο να φθίνει.

Σας ευχαριστώ πολύ».