Μπέλινγκχαμ: «Ο Ζιντάν είναι ο παίκτης που ήθελα να γίνω»

Ο Τζουντ Μπέλινγκχαμ έχει καταφέρει να «κλέψει» όλες τις εντυπώσεις από την αρχή της σεζόν που πήγε στη Ρεάλ Μαδρίτης.

Ο νικητής του Kopa Trophy, μίλησε στη «L' Equipe», τόσο για τη σημασία της οικογένειας στη ζωή του, όσο και για την καριέρα του και το ποδοσφαιρικό του είδωλο.

Διαβάστε όσα είπε:

«Η σχέση με τη μαμά και τον μπαμπά είναι στενή και μου δίνει ισορροπία. Έλαβα διαφορετικά πράγματα από τους γονείς μου. Είχαν δουλειές σε όλη τους τη ζωή πριν ξεκινήσω την καριέρα μου. Μετά είδα πώς διαχειρίζονταν καταστάσεις, ειδικά από τότε που έγινα επαγγελματίας. Κάνουν τόσο καλή δουλειά, χωρίς πραγματική εμπειρία, και πάντα αναρωτιέμαι πώς το κάνουν. Θαυμάζω πώς θα μπορούσαν να βρεθούν σε οποιοδήποτε περιβάλλον και να είναι οι καλύτεροι».

Για τον κόσμο του ποδοσφαίρου:

«Έχω δει ανθρώπους πολύ κοντά μου να παρασύρονται προς τη λάθος κατεύθυνση. Αν αγαπάς το ποδόσφαιρο μόνο για το παιχνίδι, θα ανταμείβεσαι πάντα. Αν παίζεις για την προσοχή και τη φήμη, δεν είναι ο σωστός τρόπος να το κάνεις, κατά τη γνώμη μου».

Το παιδικό όνειρο:

«Παίζω για την Αγγλία. Το είχα πάντα. […] Εκείνη την εποχή, αν κάποιος μου έλεγε ότι επρόκειτο να περάσω τρία χρόνια στη Γερμανία και μετά να πάω στην Ισπανία χωρίς να έχω παίξει ποτέ στην Πρέμιερ Λιγκ, θα είχα σοκαριστεί».

Η ποδοσφαιρική του αδυναμία:

«Προέρχεται από τον ανταγωνισμό. Πάντα ήμουν πολύ ανταγωνιστικός. Ακόμα και στο κρυφτό [...] Μεγαλώνοντας είχα πολλά προβλήματα, ειδικά όταν έχανα. Ήταν ένας εφιάλτης για όλους τους άλλους. Δεν ήθελα να σφίξω τα χέρια με κόσμο. Έμαθα ότι πρέπει να δείχνεις σεβασμό... Χωρίς αμφιβολία, ήταν ο ανταγωνισμός που με έκανε να αγαπήσω το παιχνίδι 100%.».

Τα είδωλά του:

«Θαύμαζα τους παίκτες της Μπέρμιγχαμ, την ομάδα που κέρδισε το Λιγκ Καπ στο Γουέμπλεϊ (2-1 εναντίον της Άρσεναλ το 2011). Καθώς ασχολήθηκα περισσότερο, ο μπαμπάς ήταν ο πιο σημαντικός. Αργότερα, τα πρώτα μου πρότυπα ήταν ο Γουέιν Ρούνεϊ και ο Στίβεν Τζέραρντ, απλά επειδή έπαιζαν στην Αγγλία. Και μετά όταν μεγαλωσεις, αρχίζεις να βλέπεις ποδόσφαιρο.

Ο πατέρας μου είχε μια ψεύτικη φανέλα Ζιντάν που είχε αγοράσει στην παραλία. Την έπαιρνε παντού, συχνά στο σπίτι. Μια μέρα τον ρώτησα: Με την ευκαιρία, ποιος είναι αυτός ο τύπος; Είπε, "Μπες στο YouTube και ελέγξτε το." Από τότε μάλλον δεν σταμάτησα. Ο Ζιντάν ήταν ο παίκτης που ήθελα να γίνω. Είχα την τύχη να τον συναντήσω στον τελικό του Champions League μεταξύ Ρεάλ Μαδρίτης και Λίβερπουλ (1-0, το 2022).

Ήμουν σαν παιδί, με γουρλωμένα μάτια. Είναι τόσο ταπεινός για κάποιον που έχει καταφέρει τόσα πολλά. Και, σύμφωνα με τα παιδιά που έπαιξαν μαζί του εδώ, ήταν μεγάλος προπονητής. Αυτό είναι εξίσου σημαντικό».

Αν το νούμερο 5 σχετίζεται με τον Ζιντάν:

 «Είναι ένα είδος φόρου τιμής, φυσικά. Αλλά, ταυτόχρονα, ακολουθώ το δικό μου μονοπάτι και είναι σχεδόν σαν να το παίρνω και να το διαμορφώνω με τον δικό μου τρόπο, κάνοντας αυτόν τον αριθμό όπως θέλω: το σύγχρονο νούμερο 5 της Μαδρίτης».

Για την πρώτη φορά στα αποδυτήρια της Ρεάλ:

«Ήμουν λίγο αγχωμένος. Αλλά όταν φτάσεις εδώ, με τα πράγματα που έχουν πετύχει, είναι δύσκολο να μην σκεφτείς: "Ουάου, αυτή είναι η κορυφή του ποδοσφαίρου". Τις πρώτες εβδομάδες, όταν τους γνώριζα, έτρωγα δίπλα στον Τόνι (Κρόος) και αναρωτήθηκα: «Τρώει χρυσό;» Και τότε συνειδητοποιείς ότι είναι κανονικοί τύποι, που σε βοηθούν να νιώσεις καλά. Είναι πολύ ταπεινοί. Είναι ένα μεγάλο μάθημα για μένα. Ανεξάρτητα από το πόσο επιτυχημένος είσαι, ανεξάρτητα από το τι έχεις κερδίσει, μπορείς να είσαι ένας εξαιρετικός άνθρωπος σαν αυτούς τους τύπους, που εμπνέουν ως παίκτες και ως άνδρες».