Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος: «Η αναγνώριση αντιστοιχεί στη νιότη, εγώ κοντεύω τα 50, δεν έχει νόημα»

Ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος βρέθηκε καλεσμένος στην εκπομπή Στούντιο 4, την Τρίτη 18 Ιουνίου και έδωσε μία εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη, μιλώντας για την προσωπική του ζωή και τα επαγγελματικά του.

Ο καταξιωμένος ηθοποιός άνοιξε την καρδιά του, μιλώντας με ειλικρίνεια για την καθημερινότητά του, τη σχέση με τον εαυτό του, τις προκλήσεις του επαγγέλματος, αλλά και την εσωτερική του πορεία απέναντι στην αναγνώριση και τη φήμη.
Αναφέρθηκε στον μικρό αλλά ουσιαστικό κύκλο ανθρώπων που έχει γύρω του και στη διαδρομή του στον χώρο του θεάτρου, από τα πρώτα του βήματα στην Επίδαυρο μέχρι τη σημερινή του καταξίωση.

«Είμαι φλύαρος σε μία παρέα αν μου δώσεις χώρο. Μου αρέσει να μιλάω όχι μόνο να συνομιλώ. Δυστυχώς μου αρέσει να μιλάω για τον εαυτό μου, σε όλους αρέσει. Ο κύκλος μου είναι μικρός αλλά είναι άνθρωποι του χώρου. Η δουλειά μου είναι εγωκεντρική και προσπαθώ να έχω μία σχέση με τις ελλείψεις μου, είναι αντιφατικός αγώνας γιατί η εργασία τρέφει τον ναρκισσισμό σου συνέχεια και από την άλλη προσπαθείς να μην το κάνεις.

Είμαι παρατηρητικός, όταν δεν ασχολούμαι με εμένα

Μπορείς όταν το κάνεις αυτό να σε παρατηρείς και να λες “οκ θα προσπαθώ με συνείδηση να μην το κάνω”. Είμαι παρατηρητικός. Όταν δεν ασχολούμαι με εμένα. Το να μην θυμάσαι μεταφράζεται σαν να μην είσαι εκεί. Στην πραγματικότητα δυσκολεύομαι να είμαι παρών, είναι θαυμαστό το να μπορείς να είσαι.

Το να ακούς ότι είσαι καλός ηθοποιός και ταλαντούχος, δεν το λύνεις αν το λένε άλλοι. Αν εσύ δεν χορτάσεις το μέσα σου όσα και να έχεις δεν σε χορταίνουν. Η “πείνα” φεύγει όταν συνειδητοποιείς ότι αφορά τον ίδιο που την έχει. Πρέπει να σταματήσεις να δίνεις τόση σημασία, μόνος βρίσκεις εσωτερική γαλήνη. Είμαι ευγνώμων όταν λένε καλά λόγια για εμένα αλλά δεν δίνω πολύ χώρο για να με καλύψει αυτό», είπε αρχικά ο ηθοποιός.

«Η αναγνώριση αντιστοιχεί στη νιότη. Εγώ κοντεύω τα 50, δεν έχει νόημα. Καλώς να έρθουν αλλά καλύτερα να στρέψουμε το βλέμμα σε νέους ανθρώπους που χρειάζονται αναγνώριση. Πριν το “μπαμ” της δουλειάς μου, είχα κάνει ακόμη πολλές δουλειές, τρεις φορές στην Επίδαυρο ως μέρος του χορού.

Η σκηνή της Επιδαύρου είναι τέλεια. Η μυθολογία και τα τότε έργα δεν πρέπει να ζουν μέσα μας. Δεν μου αρέσει η έννοια του “βολέματος” προτιμώ την έννοια της αποδοχής. Πρέπει να αποδεχτείς ότι όσα θες και δεν τα έκανες μπορεί τελικά να μην τα ήθελες τόσο. Εγώ ποτέ δεν ένιωσα ότι τα κατάφερα, τα προσπέρασα πολύ γρήγορα, είμαι πολύ ενοχικός. Δεν με έχουν εκμεταλλευτεί και νιώθω ότι εγώ εκμεταλλεύομαι μέσω άλλων αυτή μου την εκδοχή», πρόσθεσε στη συνέχεια.

«Η φετινή χρονιά ήταν πολύ γεμάτη, και οι δύο παραστάσεις πήγαν πολύ καλά και είμαι πολύ χαρούμενος. Ήταν πολύ προσωπικές. Η μία είχε πολλά προβλήματα σε πολλές πτυχές. Δεν μετάνιωσα το ανέβασμά της, αν δεν το έκανα θα το μετάνιωνα».