Ορέστης Χαλκιάς: «Ως νέος ηθοποιός του ΚΘΒΕ υπήρξα στόχος εργασιακού εκφοβισμού και τρομοκρατίας»

Ο Ορέστης Χαλκιάς που πρωταγωνιστεί στην Επίδαυρο στην παράσταση ''Οιδίπους: Η ιστορία μιας μεταμόρφωσης: από το σκοτάδι στο φως'', μίλησε στο Madame Figaro την επιλογή του να γίνει ηθοποιός - που ουσιαστικά ήταν μονόδρομος- για την παιδική του ηλικία, αλλά και όσα έχει καταφέρει στην επαγγελματική του διαδρομή, ενώ αναφέρθηκε και στις δύσκολες στιγμές της πορείας αυτής.

Όταν αναπολείς την παιδική σου ηλικία στην Πυλαία, τι είναι αυτό που διαπιστώνεις ότι σου λείπει περισσότερο σήμερα;

Η ανεμελιά. Κάθε Σάββατο έπαιρνα την μπάλα και πήγαινα να παίξω ποδόσφαιρο με τους συμμαθητές και τους φίλους μου. Παίζαμε η μια γειτονιά εναντίον της άλλης και ξεχνιόμασταν, ακούραστοι και χαρούμενοι όλη μέρα. Τα πάντα ήταν ένα παιχνίδι.

Και στο σχολείο;

Δεν μπορώ να πω ότι λάτρευα το σχολείο, γενικά το θεωρούσα πάντα λίγο μια μικρή φυλακή. Ξεκάθαρα έμαθα πολύ περισσότερα τόσο για τον κόσμο όσο και για τον ίδιο μου τον εαυτό στη θεατρική ομάδα όπου συμμετείχα παρά στο σχολείο. Πιστεύω ότι η θεατρική παιδεία ωφελεί κάθε άνθρωπο και σε κάθε πτυχή της ζωής του– και δεν είναι απαραίτητο να θέλει κάποιος να γίνει ηθοποιός για να τη λάβει. Σε μαθαίνει να επικοινωνείς, να ακούς, να αγαπάς, να βλέπεις, να αντιλαμβάνεσαι τι υπάρχει πίσω από τις λέξεις.

Μεγάλωσες κυριολεκτικά μέσα στο θέατρο, μιας και οι δύο σου γονείς είναι ηθοποιοί. Σου πέρασε ποτέ από το μυαλό ότι θέλεις να τραβήξεις άλλο δρόμο;

Μόνο σαν αστείο. Δεν πίστεψα ποτέ ότι θα κάνω κάτι άλλο, γιατί από πολύ μικρός είχα ξεκάθαρη κλίση στην έκθεση, τη μίμηση, την πλάκα. Μεγάλωσα με τέτοια ερεθίσματα, που δεν υπήρχε περίπτωση να "γλιτώσω". Στην πορεία επαναστάτησα λίγο μέσω της μουσικής, αλλά και πάλι πρόκειται για μια τέχνη συγγενική με το θέατρο.

Στη Θεσσαλονίκη είχες μια μπάντα. Σου λείπει η μουσική;

Πάντα μου λείπει. Θα ήθελα πολύ να βρω και πάλι χρόνο και χώρο για τη μουσική στη ζωή μου. Το συγκρότημά μας στη Θεσσαλονίκη είναι τα Parafernelia. Το φτιάξαμε με τους κολλητούς μου τα χρόνια της εφηβείας και πάντα έβρισκα χρόνο για τις πρόβες και τα live. Μου λείπει πραγματικά.

Χρόνο για τον εαυτό σου έχεις;

Επιλέγω να έχω. Για παράδειγμα, πέρσι επέλεξα να μην κάνω τηλεόραση, αλλά μόνο θέατρο. Παλιότερα λειτουργούσα περισσότερο σαν "μηχανή", δεν έπαιρνα ανάσα, δεν είχα ούτε ένα λεπτό ελεύθερο. Έτσι είχα μάθει να είμαι. Από τότε που ήμουν στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος έκανα ασταμάτητα πρόβες, παραστάσεις... Μετά ήρθα στην Αθήνα, είχα γυρίσματα για την τηλεόραση και πρόβες ταυτόχρονα. Στη συνέχεια η αναγνωρισιμότητα έφερε μαζί της και την υποχρέωση να βρίσκομαι σε διάφορες κοινωνικές εκδηλώσεις.

Όλα αυτά για μένα ήταν τελείως φυσιολογικά. Έχω μάθει να είμαι στρατιώτης αυτού του επαγγέλματος. Πλέον, όμως, πιστεύω ότι το σημαντικότερο στη ζωή είναι να εκφράζεσαι τη στιγμή που θέλεις, με τον τρόπο που θέλεις. Και, αν χρειαστεί, να μπορείς να απέχεις, να μείνεις στο σπίτι σου, να μοιράζεσαι πράγματα με τον άνθρωπό σου, να έχεις τον χρόνο να απολαύσεις τη στιγμή και να οραματιστείς το μέλλον σου.

Την επιτυχία, την αναγνωρισιμότητα, την κυνήγησες ή ήρθε τυχαία;

Γενικά ποτέ δεν περιμένω απλά να μου συμβούν πράγματα, τα κυνηγάω και τα διεκδικώ. Πιστεύω ότι τα πάντα είναι θέμα επιλογών και οι επιλογές είναι ξεκάθαρα δικές μας. Κάποιες φορές μπορεί να με επιλέξει ένας σκηνοθέτης, όμως άλλες θα τον επιλέξω εγώ. Όχι γιατί είμαι κάποιος σπουδαίος, αλλά επειδή πιστεύω ότι είναι πιο υγιές να μην περιμένεις να σε διαλέξουν, αλλά να είσαι μέσα στα πράγματα, να επιλέγεις, να διεκδικείς.

Αυτό προϋποθέτει αρκετή αυτοπεποίθηση και να είσαι έτοιμος να δεχτείς και την απόρριψη. Αυτήν πώς τη διαχειρίζεσαι;

Είναι πολύ βαρύ πράγμα η απόρριψη. Η αλήθεια όμως είναι ότι στο θέατρο δεν έχω απορριφθεί σκληρά. Στο ΚΘΒΕ έχω παίξει σε περισσότερες από είκοσι παραστάσεις. Από όλες αυτές σε μία έτυχε να μην είμαι ευχαριστημένος και αυτή η μία ήταν και η αιτία που έφυγα από τη Θεσσαλονίκη. Μόνος μου διεκδίκησα να βρω μια επαφή και να έρθω στην Αθήνα.

Έχεις υπάρξει ποτέ θύμα οποιασδήποτε μορφής βίας στον εργασιακό σου χώρο;

Ναι, έχω υπάρξει. Ως νέος ηθοποιός του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος μαζί με άλλους συναδέλφους μου έχουμε υπάρξει ξεκάθαρα στόχος εργασιακού εκφοβισμού και τρομοκρατίας. Τότε ένιωσα ένα πολύ μεγάλο βάρος στο στήθος – και όχι μόνο για τον εαυτό μου, για όλους. Ενώ ήμασταν ταγμένοι στο θέατρο και το μόνο που θέλαμε ήταν να κάνουμε κάτι καλό, ξαφνικά βρεθήκαμε στο μάτι του κυκλώνα μιας διαμάχης εξουσίας.