Κώστας Κυρανάκης: Κάπως ακατανόητη ήταν η αντίδραση μέρους στελεχών του κόμματος της Ν.Δ με την πρόσφατη συμπεριφορά του σε βουλευτικές διαδικασίες. με την έννοια ότι ο κύριος  Κυρανάκης δεν έγινε άξαφνα ακροδεξιός ούτε αύξησε την επιθετικότητά του και τους κακούς του τρόπους. Ακριβώς έτσι συμπεριφερόταν ως αναπληρωτής εκπρόσωπος Τύπου του κόμματος κι ακριβώς με αυτόν τον ιδεολογικό εξοπλισμό έφτιαξε την πολιτική του καριέρα και εξελέγη βουλευτής.

Δεν είναι σήμερα λιγότερο προκλητικός από όταν ως βουλευτής Νοτίου Τομέα Αττικής παρείχε πολιτική κάλυψη σε ακροδεξιά ομάδα της Θεσσαλονίκης που διοργανώνει έξω από το κέντρο φιλοξενίας στα Διαβατά, «Μπάρμπεκιου πάρτυ-διαμαρτυρία κατά της λαθρομετανάστευσης με άφθονο χοιρινό κρέας και αλκοόλ». Και παρ΄ όλο τον σάλο που είχε ξεσπάσει, θυμίζουμε ότι ανέβασε τους τόνους δημοσιεύοντας φωτογραφία στη σελίδα του στο Facebook, όπου ιδιαίτερα ευδιάθετος είχε γράψει όλο νόημα πάνω από την φωτογραφία «Για μπύρα και χοιρινό σουβλάκι με καλούς φίλους». 

Το γεγονός ότι είχε μείνει απαθές το κόμμα του απέναντι στην απρέπεια του βουλευτή του να «βγάζει τη γλώσσα» σε όποιον τολμούσε να τον σχολιάσει, δεν ήταν παρά ένα μήνυμα ότι μπορεί να συνεχίσει να το κάνει. Η Ν.Δ άφηνε την ασέβεια του να περνά απαρατήρητη. Καμία οριοθέτηση με κανόνες δεν του τέθηκε.

Και πάντα η επιχειρηματολογία του ήταν περιορισμένη σε χαρακτηρισμούς. Το να αποκαλέσει «κότες» την αξιωματική αντιπολίτευση δεν είναι κάτι ξένο για τον βουλευτή, ούτε οφείλεται στο γεγονός ότι “απασφάλισε” και ξεπέρασε τα νόμιμα.

Επόμενο είναι λοιπόν ο κύριος Κυρανάκης να νιώθει ελεύθερος να φέρεται όπως επιθυμεί και στις πολιτικές διαδικασίες, όπως αυτή της Προανακριτικής. Εν ολίγοις εφάρμοσε την συνήθη τακτική του, ήταν δηλαδή ο γνωστός «καλός του εαυτός». Ακριβώς όπως τότε που συνήθιζε να δηλώνει ως υπερόπτης έφηβος ότι «όποιο υπουργείο θέλει μπορεί να το έχει». Απλά αυτή τη φορά, μες το παραμιλητό του προς τον Σύριζα, εισέπραξε πίσω μερικά από τα απόνερα που «πέταξε».

Φυσικό επόμενο και απολύτως κατανοητό ήταν να ενοχληθεί, η κυβέρνηση, αν δεχτούμε ότι έρχεται κάποια στιγμή και ξεχειλίζει το ποτήρι. Όμως η κόκκινη γραμμή ανοχής ενός κυβερνώντος κόμματος δεν μπορεί να είναι μισός πόντος μπροστά από τον εαυτό του. Οι κόκκινες γραμμές μπαίνουν πριν  τον σεβασμό, τον πολιτισμό, την αξιοπρέπεια και τη δημοκρατία.
Γ.Ο.