Θανάσης Βισκαδουράκης: «Δεν έχω πει ποτέ μπαμπά - Όταν με είπε ο γιος μου, έκλαψα»
Ο ηθοποιός μίλησε για τη ζωή του στο ορφανοτροφείο και αποκάλυψε εάν έχει συγχωρέσει τους δικούς του που τον άφησαν εκεί…
Ο Θανάσης Βισκαδουράκης ήταν καλεσμένος στην εκπομπή “Buongiorno” και μίλησε για τα παιδικά του χρόνια στο ορφανοτροφείο, για το κλάμα που έριξε στη βάπτιση του γιου του, αλλά και για το εάν αναρωτήθηκε ποτέ γιατί ήταν το μόνο παιδί από την οικογένειά του που κατέληξε στο ίδρυμα!
«Ο γιος μου έγινε 9 χρόνων. Είναι το ωραιότερο δώρο που μου έκανε η ζώη. Του δώσαμε το όνομα Ιερώνυμος γιατί εγώ είμαι δίπλα στον Μακαριώτατο από το 1975, τον γνωρίζω από Αρχιμανδρίτη. Μου είχε πει: “Εγώ παιδί μου σε μεγάλωσα, στη Θήβα, από 5 χρόνων μέχρι 18, αλλά έχεις γεννηθεί στην Αθήνα”. Εκεί χάθηκε ο κόσμος, η γη κάτω απ’ τα πόδια μου. Και του είπα: “Τι σημαίνει Αθήνα;”, γιατί εγώ με την Αθήνα δεν είχα καμία επαφή, δεν την ήξερα και γιατί να την ξέρω;
Εγώ μεγάλωσα μέσα στα παιδιά, από νήπιο, Πρώτη Δημοτικού μέχρι Τρίτη Λυκείου. Αυτά τα παιδιά είναι τ’ αδέρφια μου. Αυτή ήταν η οικογένειά μου. Τώρα θέλω να πάω τον γιο μου στο ορφανοτροφείο που μεγάλωσα για να δει που ήταν μικρός ο Θανασάκης και πώς φτάσαμε μαζί με την Κατερίνα να τον φέρουμε σε αυτόν τον κόσμο».
«Πιστεύω με έβαλαν στο ορφανοτροφείο εξ ανάγκης»
«Μέσω της αδερφής μου έμαθα όλο το ιστορικό της μαμάς, σύμφωνα με αυτά που μου λέει εκείνη. Τα περισσότερα μου τα έχει πει σε γράμμα. Έψαχνα πώς βρέθηκα στη Θήβα. Στο ίδρυμα μπήκα γύρω στα 5 μου χρόνια.
Ο πατέρας μου ήταν ο πρόεδρος των Κωφών Ελλάδος. Έκανε το πρώτο σωματείο Κωφών Ελλάδος. Τον αγαπούσαν πάρα πολύ οι κωφοί. Και το κατάλαβα στην κηδεία, μου το ’πε η Κατερίνα, μόλις την είχα γνωρίσει. Μου είπε: “Θέλω να σου πω κάτι διακριτικά, μην σε πειράξει. Δεν ξέρω αν απέτυχε σαν μπαμπάς, αλλά εγώ είδα κόσμο που έκλαιγε γι’ αυτόν”, ότι “άφησε έργο” ήθελε να πει.
Δεν ρώτησα ποτέ τον πατέρα μου γιατί από τα πέντε αδέλφια πήγα εγώ στο ορφανοτροφείο. Πιστεύω ότι το έκανε εξ ανάγκης».
«Έξαλλη η γυναίκα μου, μες στα νεύρα»
«Δεν έχω πει τη λέξη μπαμπά, με λέει ο γιος μου όμως. Όταν το πρωτοάκουσα, στη βάπτισή του, ήταν η πρώτη φορά που έκλαψα στη ζωή μου! Ποτέ δεν είχα κλάψει, ούτε ένα δάκρυ. Άκουσα τις εντολές του Μακαριωτάτου και κάναμε τον γάμο και τη βάπτιση το πρωί. Έξαλλη η γυναίκα μου, μες στα νεύρα! Είχε στο μυαλό της ο γάμος μας να γίνει βράδυ.
Δώδεκα η ώρα έγινε, πέντε η ώρα ήμασταν σπίτια μας. Παντρευτήκαμε όχι για να γίνει πάρτι και να είμαστε όλοι σουρωμένοι και με κριτική: “κακό το φαΐ, λίγο το αλκοόλ”, δεν πας στον Διάολο λέω εγώ! Όχι, ο γάμος είναι πρώτα εκκλησιαστικό μυστήριο και έπειτα το άλλο».
