The Shot Space: Open Studio από τον εικαστικό Γιώργο Τζινούδη

Ο εικαστικός Γιώργος Τζινούδης ανοίγει το στούντιό του στο κοινό, το Σάββατο 6 Απριλίου, από τις 18.00 έως τις 00.00, και την Κυριακή 7 Απριλίου, από τις 16.00 έως τις 22.00. Το studio «The Shot Space» βρίσκεται στο Κουκάκι, στην οδό Τούσα Μπότσαρη 18.

Σε διάφορες πόλεις του εξωτερικού παρατηρείται το φαινόμενο οι καλλιτέχνες, συνήθως υπό την αιγίδα μιας διοργάνωσης, να πραγματοποιούν Open Studio events, δηλαδή να κρατούν ανοιχτά τα ατελιέ τους στο ευρύ κοινό για μια ή περισσότερες μέρες.

Αυτή η πρωτοβουλία δίνει τη δυνατότητα στους επισκέπτες να εξερευνήσουν τους συχνά απροσπέλαστους και ερμητικούς χώρους των καλλιτεχνικών ατελιέ. Εκεί μπορούν να έρθουν σε επαφή με δημιουργίες που δεν έχουν ακόμα δει το φως της δημοσιότητας, να παρακολουθήσουν την εξέλιξη μιας ιδέας που ενδέχεται να μην φτάσει ποτέ στα θεσμοθετημένα φόρουμ της τέχνης, και να ανταλλάξουν απόψεις με τους δημιουργούς, να έρθουν σε επαφή με πρωτογενές υλικό και να δουν in situ το πώς και πού κάθε καλλιτέχνης παράγει το έργο του.

Προφανώς και αυτή η εμπειρία αποτελεί μια διαφορετικού τύπου εξερεύνηση της τέχνης, η οποία απέχει πολύ από τις συνήθεις επισκέψεις σε εκθέσεις σε γκαλερί και μουσεία.

«Open Studio πρωτοέκανα στη Νέα Υόρκη όταν είχα το ατελιέ μου στους 23 με 7, ε και σκέφτηκα γιατί να μην το κάνω και στην Αθήνα. Δεν με ενοχλεί γενικά το να έρχεται κόσμος στο στούντιο. Συχνά πυκνά περνάνε φίλοι. Παίζουμε σκάκι, πίνουμε μπύρες, κρασιά και τα λέμε. Ποτέ δεν το θεώρησα “Άβατον”. Ένα μέρος που ανακατεύω μπογιές, υλικά και ιδέες, κι έτσι κάνω τη δουλειά μου. Τίποτα το ιερό, τίποτα το μυστικό, τίποτα το απροσπέλαστο. Ένας χώρος δουλειάς όπως τα ξυλουργεία και τα γκαραζιέρικα είναι. Βέβαια, εκείνες τις μέρες υπόσχομαι να το έχω λίγο πιο συγυρισμένο απ’ ό,τι συνήθως» σχολιάζει ο εικαστικός Γιώργος Τζινούδης.

Ο Γιώργος Τζινούδης γεννήθηκε στην Κατερίνη. Σπούδασε Καλές Τέχνες σε Ιωάννινα, Μαδρίτη και Νέα Υόρκη. Είναι υπότροφος του ιδρύματος Fulbright. Ζωγραφίζει, παίζει μποξ, γράφει και «κάθε τρία χρόνια το πολύ αλλάζει τόπο διαμονής ευελπιστώντας να βρεθεί αυτός που θα πληρώνει το ρεύμα για εκείνη τη φωτεινή ταμπέλα στη μέση της Κόλασης».