Το ρεύμα λύνεται στα μπλόκα και... μπλοκάρει για τη βιομηχανία

Ας το πούμε καθαρά: όταν ένα μεγάλο κομμάτι της οικονομίας παίρνει ρεύμα σχεδόν τζάμπα και ένα άλλο περιμένει ακόμα «να δει τι θα γίνει στις Βρυξέλλες», δεν μιλάμε απλώς για διαφορετικές πολιτικές στήριξης. Μιλάμε για άνιση μεταχείριση.

Οι αγρότες εξασφάλισαν τιμή ρεύματος στα 8,5 λεπτά ανά κιλοβατώρα, με σταθερότητα και προβλεψιμότητα. Είναι μια ανάσα για την πρωτογενή παραγωγή, που πράγματι πιέζεται. Κανείς σοβαρός δεν το αμφισβητεί. Το πρόβλημα όμως ξεκινά όταν αυτή η γενναιόδωρη ρύθμιση παρουσιάζεται περίπου ως μονόδρομος, την ώρα που η βιομηχανία –η άλλη «ραχοκοκαλιά» της οικονομίας– μένει στο περίμενε.

Εκεί τα πράγματα είναι διαφορετικά. Η προσπάθεια για ένα αντίστοιχο μοντέλο στήριξης, στα πρότυπα της Ιταλίας, μπλοκάρει στις Βρυξέλλες. Οι ευρωπαϊκοί κανόνες κρατικών ενισχύσεων είναι αυστηροί, οι διαπραγματεύσεις τραβούν και το αποτέλεσμα είναι απλό: εργοστάσια, μεταποίηση, εξαγωγικές επιχειρήσεις συνεχίζουν να πληρώνουν ακριβό ρεύμα, χωρίς καθαρό χρονοδιάγραμμα λύσης.

Και εδώ γεννιέται το εύλογο ερώτημα: πώς ζητάς από τη βιομηχανία να παραμείνει ανταγωνιστική, να επενδύσει, να κρατήσει θέσεις εργασίας, όταν το ενεργειακό της κόστος αντιμετωπίζεται ως «εκκρεμότητα», ενώ αλλού λύνεται με πολιτική απόφαση;

Δεν είναι θέμα «αγρότες εναντίον βιομηχανίας». Είναι θέμα συνοχής πολιτικής. Όταν η στήριξη μοιάζει αποσπασματική και επιλεκτική, η δυσαρέσκεια είναι αναπόφευκτη. Το φθηνό ρεύμα δεν μπορεί να είναι προνόμιο λίγων.

Και αυτό βέβαια οι άνθρωποι των μπλόκων που διατείνονται ότι κάνουν αγώνα... για όλη την κοινωνία ίσως θα πρέπει να το συνυπολογίσουν.