Απασφάλισε ο Άρης Μουγκοπέτρος: «Ανέχτηκα πολλά - Δεν σεβάστηκαν τίποτα»
Ο δεξιοτέχνης του κλαρίνου δημοσίευσε ένα βίντεο, στο οποίο -εμφανώς συγκινημένος- εξηγεί τους λόγους που τον οδηγούν στην απόφαση να εγκαταλείψει τις πίστες.
Είδε τη ζωή του να αλλάζει μέσα σε μια στιγμή, όταν έσκασε στα χέρια του ένα βεγγαλικό με αποτέλεσμα να χάσει τα δύο του δάχτυλα. Έκτοτε, ο Άρης Μουγκοπέτρος ανεβαίνει τον δικό του Γολγοθά και προσπαθεί να είναι δυνατός για να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες που λόγω του τραυματισμού του.
Μετά την πρόσφατη ανάρτησή του, με την οποία αποκάλυψε ότι θα σταματήσει να παίζει κλαρίνο, ο 32χρονος μουσικός ανάρτησε ένα βίντεο στον λογαριασμό του στο Instagram, όπου εξηγεί αναλυτικά όλους τους λόγους που τον οδηγούν σε αυτή την απόφαση.
Σε μια κατάθεση ψυχής, σε φορτισμένο κλίμα, ο Άρης Μουγκοπέτρος εξηγεί ότι ο λόγος που θα σταματήσει να εξασκεί το επάγγελμα του μουσικού δεν είναι τα δύο ακρωτηριασμένα του δάχτυλα, αλλά πρακτικές και συμπεριφορές που τον έχουν πληγώσει όλα αυτά τα χρόνια.
«Ο λόγος είναι η ψυχή μου»
Ο Άρης Μουγκοπέτρος είναι εμφανώς συγκινημένος από τα πρώτα δευτερόλεπτα του βίντεο, στο οποίο εξηγεί:
«Αυτό που με κρατάει στη μοναδική σκέψη ώστε να μην πω ότι δεν θέλω να κάνω σίγουρα αυτή τη δουλειά, είναι ξεκάθαρα η αγάπη σας, η στήριξή σας, η βοήθειά σας. Όλο αυτό που κάνατε στον πιο δύσκολο αγώνα της ζωής μου και από την αρχή, από τα πρώτα χρόνια που ξεκίνησα να κάνω τη δουλειά αυτή, από τα 13 μου και τώρα είμαι 32.
Η αγάπη σας και το πόσο αγαπάτε αυτό που αγαπώ να κάνω, είναι το μόνο πράγμα που έχω στο μυαλό μου, ώστε να με κρατάει και να θέλω να συνεχίσω στη δουλειά αυτή.
Δεν είπα ποτέ μου ότι θα αφήσω το κλαρίνο. Κλαρίνο θα ξαναπαίξω και είμαι σίγουρος γι' αυτό. Αλλά δεν ξέρω αν θα ξανακάνω τη δουλειά αυτή. Οι λόγοι είναι πάρα πολλοί.
Όμως ανέχτηκα πολλά πράγματα στη δουλειά αυτή, σε αυτά τα σχεδόν 20 χρόνια. Ανέχτηκα τα κλεψίματα συναδέλφων, τα κλεψίματα εννοώ από τα μεροκάματα τα δικά μας, από τα τυχερά που έπεφταν, που τα έκρυβαν σε κάλτσες, σε μπουστάκια οι τραγουδίστριες. Να τα κλέβουν φανερά μέσα από τα χέρια.
Ανέχτηκα δήθεν φιλίες και δήθεν συγγένειες και δήθεν διδασκαλίες όλα αυτά τα χρόνια. Και καλά ότι ήθελαν το καλό μου και φάνηκε τι ήθελαν. Το ανέχτηκα κι αυτό, γιατί η αγάπη σας πάλι ήταν αυτή που με κράτησε.
Ανέχτηκα το να με βγάζουν από δουλειές για τον λόγο ότι ο κάθε ένας μπορεί να είχε το δικό του συγκρότημα, αλλά μπορεί να ήθελαν να έχουν κλαρίνο εμένα και τελευταία στιγμή ο τάδε τραγουδιστής ή ή τάδε τραγουδίστρια έλεγε "όχι με αυτόν δεν πάω εγώ". Ή "αν έρθει αυτός, εγώ δεν έρχομαι".
Και ειδικά τα πρώτα χρόνια, που ήμουν πάρα πολύ μικρός, βρισκόμουν στο στόχαστρο κι έτσι οι δουλειές μου χάνονταν ή μία πίσω από την άλλη, λες και θα τους έτρωγα το ψωμί.
Δεν αισθάνθηκα ποτέ στη ζωή μου να ζηλέψω κάποιον και πάντα το καλύτερο από μένα το σεβόμουν και χαιρόμουν να το βλέπω και να το ακούω.
Ξέρω ότι η μουσική είναι πραγματικά το άπειρο, το αγαπώ, το λατρεύω και ξέρω ότι έκανα μια προσπάθεια να μπορώ να λέγομαι μουσικός. Έκανα μια προσπάθεια τεράστια μέσα από την ψυχή μου, γιατί το αγάπησα πάρα πολύ αυτό. Το αγάπησα, αλλά ξέρω ότι έχουν περάσει τόσο σπουδαίοι μουσικοί, τόσο σπουδαίοι στη δουλειά αυτή, που εγώ δεν είμαι τίποτα μπροστά τους.
Ήθελα να σας ξεκαθαρίσω ότι ο λόγος που δεν είμαι σίγουρος αν θέλω να κάνω τη δουλειά αυτή, δεν είναι ότι μου συνέβη αυτό που μου συνέβη στο χέρι. Που αυτοί που μου το έκαναν ξέρουν και έχω εμπιστοσύνη στην ελληνική δικαιοσύνη ότι θα πάει όλο αυτό έτσι όπως πρέπει να πάει, γιατί έχω δίπλα μου τον Θεό και είμαι σίγουρος γι' αυτό.
Όμως υπήρξε κομμάτι της ψυχολογικής πίεσης που εγώ πέρασα, που δεν το σεβάστηκε κανένας και εννοείται ότι τα αψήφησα όλα τα προηγούμενα, αλλά ένα συγκεκριμένο κομμάτι με πείραξε πάρα πολύ. Κι αυτό το κομμάτι ήταν όταν έπιασαν στο στόμα τους την οικογένειά μου. Όταν έθιξαν την οικογένειά μου και δεν σεβάστηκαν τα δύο μου τα παιδιά, για μένα μετά πάει κάπου αλλού η δουλειά.
Ό,τι και δήθεν συγγένειες υπήρχαν, ό,τι και δήθεν φιλίες υπήρχαν, ό,τι και δήθεν συνάδελφοι υπήρχαν -που δεν τους βάζω όλους στο ίδιο καζάνι, γιατί υπήρξαν και άτομα που μου έδειξαν την αγάπη τους από την πρώτη στιγμή.
Υπάρχουν άτομα που με αγαπάνε, εννοώ και τους συναδέλφους, υπάρχουν άτομα που με στήριξαν, αλλά αυτά δεν είναι όλα αυτά που φαίνονται, υπήρξαν άτομα όμως που ήταν δίπλα μου. Και υπάρχουν.
Να σας ξεκαθαρίσω ότι δεν με έχει βάλει κάτω το χέρι μου και ο λόγος που δεν θέλω να συνεχίσω τη δουλειά αυτή, δεν είναι το χέρι μου, αλλά είναι η ψυχή μου.
Ήθελα να ξέρετε ακριβώς τι νιώθω. Σίγουρα η κάθε δουλειά έχει τις δυσκολίες της, το γνωρίζω. Ο πατέρας μου είναι αγρότης, ξυπνάει από τις 5 το πρωί μέχρι τις 10 το βράδυ δουλεύει καθημερινά, όλες τις μέρες του χρόνου και το καταλαβαίνω. Αλλά τουλάχιστον πέφτει και κοιμάται σαν άνθρωπος».
