Χάρης Βαρθακούρης: «Ο πατέρας μου έχει λεφτά, αλλά δεν μπορώ να βασίζομαι στη γενναιοδωρία του»

Ο Χάρης Βαρθακούρης ήταν καλεσμένος της Αθηναΐδας Νέγκα, στο “Καλύτερα Αργά” του Action 24 και μίλησε για τον πατέρα του, τον Γιάννη Πάριο, και τα παιδικά του χρόνια, τη γυναίκα του και τη συνεργασία τους στην τηλεόραση, αλλά και το πώς είναι ως μπαμπάς! «Είναι ευαίσθητος άνθρωπος ο πατέρας μου, αλλά το εκδηλώνει με τις ώρες του. Δεν έχω αναμνήσεις κακές. Δεν θυμάμαι να με έχει χτυπήσει ποτέ ή να μου έχει μιλήσει άσχημα. Ίσα - ίσα που -κάτι το οποίο το έχω πάρει και θεωρώ ότι αυτό έγινε υποσυνείδητα- εγώ δεν μπορώ να αποκαλέσω τις κόρες μου με τα ονόματα τους, ούτε τη γυναίκα μου.

Αν πω Αντελίνα σημαίνει ότι έχουμε σκοτωθεί. Οι κόρες μου είναι “ζωή μου, αγάπη μου, λατρεία μου”. Ο πατέρας μου έτσι με έλεγε. Άμα τον πάρω τηλέφωνο και πει “έλα Χάρη”, θα του πω “θα σε πάρω σε λίγο” και θα το κλείσω. Ενώ συνήθως είναι “έλα γιε μου, έλα καμάρι μου, έλα σπλάχνο μου”. Αυτός ήταν ο πατέρας μου πάντα. Η μαμά ήταν Γκεστάπο! Το ίδιο ακριβώς περνάω στο δικό μου το σπίτι τώρα. Είναι πιο δύσκολο στις κόρες να είσαι αυστηρός. Είμαι ο χατιράκιας του σπιτιού. Καλώς ή κακώς, η μαμά οφείλει και το κάνει να είναι λίγο με το… μαστίγιο».

«Δεν μπορούσα να αντιληφθώ τι ήταν ο πατέρας μου»

«Δεν ξέρω πώς είναι να μην έχεις τον Πάριο πατέρα και τον Πάριο στο σπίτι. Δεν ζούσα στα σπίτια των συμμαθητών μου και έβλεπα πώς είναι ο γιος του δικηγόρου για να πω “α, τυχερός είμαι ή άτυχος”. Ζήλευα το γεγονός ότι οι συμμαθητές μου στις γιορτές άλλαζαν τον χρόνο στο σπίτι όλοι μαζί. Εμένα ο πατέρας μου μονίμως δουλεύε, κάτι που το κάνω και εγώ τώρα και τα παιδιά μου, έχουν το ίδιο παράπονο από εμένα.

Δεν έχω πάει ποτέ με τον πατέρα μου σινεμά, δεν έχω κάποιο τραύμα, δεν στερήθηκα το σινεμά. Μπορεί να μην έχω πάει με τον πατέρα μου πολλές φορές στο Λουνα Παρκ. Όταν τα σκέφτομαι τώρα είναι μικρά πράγματα, κουταμάρες. Δεν στερήθηκα το Λουνα Παρκ, απλά μπορεί να με πήγαινε η μάνα μου ή κάποιος κύριος που τον πλήρωναν για να με προσέχει.

Δεν μπορούσα να αντιληφθώ τι ήταν ο πατέρας μου, παρά μόνο ίσως όταν βγαίναμε έξω και έβλεπα τις αντιδράσεις του κόσμου που μικρότερος απορούσα. Ρωτούσα τον πατέρα μου, γιατί μας χαιρετάνε. Δηλαδή γιατί στο φανάρι, εκεί που καθόμαστε, ο διπλανός κάνει “Γιάνναρε”! Είχα τα τυχερά μου. Να πάμε στο παιχνιδάδικο και να είναι για μας, να μην έχει κόσμο! Μπορεί να πηγαίναμε λίγο πριν κλείσει και να το κρατούσαν και μισή ώρα παραπάνω για να διαλέξω εγώ τα παιχνίδια μου»!

«Δεν ήμουν ποτέ φιλοχρήματος»

«Ο πατέρας μου μπορεί να έχει λεφτά, αλλά δεν έχουμε έναν κοινό λογαριασμό! Δεν μπορώ να βασίζομαι στη γενναιοδωρία του. Ένας λόγος που δεν είμαι πολύ παραγωγικός ή δεν έχω δουλέψει πολύ μες στη νύχτα, ήταν το ότι ποτέ δεν ήμουν ποτέ φιλοχρήματος. Και όσο ήμουν εργένης, γιατί τότε αλλάζει εντελώς η κοσμοθεωρία σου, έλεγα, έχω σπίτι, τι χρειάζομαι πέντε ρούβλια για να βγω, να διασκεδάσω, να πάρω δύο μπλούζες, τόσα με χαρτί και μολύβι. Θα βγάλω αυτά και θα αράξω.

Αυτό δεν σημαίνει ότι θα τεμπελιάσω, σημαίνει ότι θα γράφω μουσική όλη μέρα. Αυτόν τον μήνα που διανύουμε, πρώτη φορά μετά από πάρα πολλά χρόνια, είπα -και ευτυχώς μπορώ να το κάνω και θεωρώ ότι το δικαιούμαι μέσα μου- πως θα ξεκουραστώ, θα πατήσω φρένο».

«Η τηλεόραση είναι τοξική»

Σε ό,τι αφορά την τηλεόραση και καλά να μην είναι τα λεφτά της, είναι λεφτά και είναι εύκολα λεφτά, αυτό είναι το δέλεαρ! Αν το ήθελε η Αντελίνα τώρα θα ήταν στη τηλεόραση. Έχει συνεχώς προτάσεις. Το συζητάμε. Η τηλεόραση είναι τοξική και το κατάλαβα πάρα πολύ γρήγορα. Είναι κάτι το οποίο δεν το θέλω στη ζωή μου. Το επτάμηνο που δουλεύαμε μαζί ήταν εφιαλτικό!

Το τελευταίο που με απασχολεί εμένα, είναι τα νούμερα. Το πρώτο που απασχολούσε τη γυναίκα μου τότε, ήταν τα νούμερα. Δηλαδή, εγώ ξυπνάω και θα πάω στη τουαλέτα. Εκείνη ξυπνούσε και κοιτούσε τα νούμερα. Το ξέρει ότι είναι λάθος. Έχει αλλάξει τελείως τον τρόπο που σκέφτεται. Της εξήγησα ότι είναι πολύ προτιμότερο να είσαι περιζήτητη καλεσμένη, παρά υπάλληλος του οποιουδήποτε καναλάρχη και έρμαιο του οποιουδήποτε διευθυντή προγράμματος ή του κάθε τρελού που ορίζει τη ζωή σου για κάποιο λόγο».