Εκλογές στη Γαλλία: Ποιος κέρδισε πραγματικά;
Από το βράδυ της περασμένης Κυριακής, μόλις έγιναν γνωστά τα αποτελέσματα του δευτέρου γύρου των εκλογών στη Γαλλία, έχουν αρχίσει στη χώρα μας πανηγυρισμοί όσων θεωρούν πως στη Γαλλία ηττήθηκε η ακροδεξιά ή πως ο μεγάλος συνασπισμός της κεντροαριστεράς κερδίζει. Και όχι μόνον αυτό. Οι περισσότεροι, (με πρώτο τον πρώην πρωθυπουργό Αλ. Τσίπρα) κάνουν παραλληλισμούς με την ελληνική πολιτική ζωή. Προφανέστατα γιατί θέλουν το δικό τους (νέο) όραμα της κεντροαριστερής συνύπαρξης να μοιάζει εφικτό στην Ελλάδα. Ας δούμε όμως τα πράγματα όπως πραγματικά είναι.
Κέρδισε η «κεντροαριστερά στη Γαλλία». Η απάντηση είναι όχι. Στην πραγματικότητα δεν κέρδισε. Η κ. Λεπέν και όσοι συμπαρατάχθηκαν μαζί της στην «Εθνική Συσπείρωση» πήραν 10,1 εκατομμύρια ψήφους ή ποσοστό 37,05%. Το Νέο Λαϊκό Μέτωπο (η αριστερή συμμαχία στην οποία συμμετείχαν η Ανυπότακτη Γαλλία του Μελανσόν, οι Σοσιαλιστές, το Κομμουνιστικό Κόμμα και Οικολόγοι), έλαβε 7 εκατομμύρια ψήφους ή 25,7%. Δηλαδή, η κ. Λεπέν πήρε 3 σχεδόν εκατομμύρια ψήφους (ή 12% σχεδόν σε ποσοστά) πάνω από τους… νικητές του κ. Μελαμψόν.
Απλώς, με βάση το εκλογικό σύστημα και τις συμφωνίες που έγιναν τις τελευταίες πριν τις εκλογές μέρες, με τις αποσύρσεις υποψήφιων, ο συνασπισμός που ηγείται ο κ. Μελανσόν, έχει περισσότερους βουλευτές. Είναι δηλαδή τεχνικό ζήτημα.
Ας δούμε όμως και μερικά άλλα ζητήματα. Η συμμαχία Νέο Λαϊκό Μέτωπο, μπορεί να έχει συνοχή για να κυβερνήσει τη Γαλλία; Από τις πρώτες μέρες μετά τις εκλογές, είναι σαφές ότι αυτό είναι αν όχι αδύνατο, πολύ δύσκολο.
Καμιά συμφωνία δεν μπορεί να υπάρξει για το πρόσωπο του πρωθυπουργού και δυσανάγνωστο τι μπορεί να γίνει στο θέμα των κυβερνητικών προγραμμάτων, αν τα βρουν και σχηματίσουν κυβέρνηση. Και λέω αν, γιατί αυτό δεν είναι καθόλου βέβαιο. Ας δούμε και ορισμένα αλλά ζητήματα.
Ο ακραίος κύριος Μελανσόν
Για παράδειγμα, ότι ο 72χρόνος Μελανσόν, που επιθυμεί να αναλάβει και την πρωθυπουργία, είναι αντισημίτης, οι οικονομικές του θέσεις κινούνται στην εξωπραγματική σφαίρα της άκρας αριστεράς, διαφωνεί και με την υποστήριξη της Ουκρανίας (κάποιοι τον κατηγορούν για ρωσόφιλο), ενώ ήταν θαυμαστής του… Ούγκο Τσάβες.
Επίσης, θεωρεί πως η Γαλλία θα πρέπει να ακολουθήσει δική της εξωτερική πολιτική, κάτι που θα είναι μεγάλο πλήγμα για τη συνοχή της ΕΕ και τον ρόλο που θέλει να παίξει στη διεθνή σκηνή.
Όσοι λοιπόν πανηγυρίζουν για τη «νίκη Μελανσόν», ας σκεφτούν τόσο τις θέσεις του, όσο και το πόσο μακριά είναι οι απόψεις του και από τα αλλά κόμματα του συνασπισμού (πχ το σοσιαλιστικό) αλλά και έξω από την πραγματικότητα.
Όσο για τη μεταφορά της όλης συμφωνίας του Λαϊκού Μετώπου στα της χώρας μας, από ορισμένους που θέλουν να βλέπουν αυτό που θεωρούν πως τους βολεύει (σήμερα, γιατί παλαιοτέρα όταν ήταν στα πάνω τους έβριζαν και κυνηγούσαν τους άλλους του «δημοκρατικού χώρου»), δεν μπορεί να γίνει όχι καμιά σύγκριση, αλλά ούτε συζήτηση.
Εξάλλου, όπως φαίνεται σε σύντομο χρονικό διάστημα, το Λαϊκό Μέτωπο «θα διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη».
