Επιστροφή στο 2000: Διακοπές χωρίς internet και σύγχρονα gadgets - Το παλιό CD Player και η αναβίωση

Στο τραπέζι βρίσκεται ένα παλιό φορητό CD Player 22 ετών. Ξεμπερδεύω το καλώδιο από τα ακουστικά, κουμπώνω το βύσμα στην υποδοχή και πατάω το πλήκτρο για να ξεκινήσει να παίζει η μουσική.

Μέσα βρίσκεται τοποθετημένο ένα δισκάκι που παρά το γεγονός ότι βγήκε στην κυκλοφορία το 2000, η αγορά ήταν μόλις λίγων ημερών, προϊόν μάλλον μιας παρορμητικής και μελαγχολικής διάθεσης για επιστροφή σε παλαιότερες πιο απλές ίσως και πιο αθώες εποχές.

Συζητήσεις για τις παλιές εποχές

Όλο αυτό ξεκίνησε λίγους μήνες νωρίτερα μέσα από συζητήσεις με φίλους για τις παλιές εποχές. Για τους καιρούς πριν το Facebook, πριν το Instagram, πριν τις χιλιάδες ανέξοδες και στην πραγματικότητα αδιάφορες φωτογραφίες που καθημερινά τραβάμε όλοι απλά και μόνο για να τις ξεχάσουμε σε κάποιο σέρβερ στο cloud που κανείς μας δεν ξέρει που βρίσκεται και ούτε θα αναζητήσουμε ποτέ.

Η ζωή πριν τα smartphones

Μια εποχή πριν τα κινητά με τις μεγάλες οθόνες αφής και τη μόνιμη σύνδεση στο διαδίκτυο που σύντομα θα αντικαθιστούσαν τόσα άλλα πράγματα που είχαμε μαζί μας. Αντικείμενα του «τότε» που ενώ μας πρόσθεταν βάρος με καλώδια και μπαταρίες και δισκάκια και βιβλία και φωτογραφικές, στην πραγματικότητα μας βοηθούσαν να μείνουμε σε επαφή με το άμεσο περιβάλλον μας. Με τους ανθρώπους που ήμασταν εκείνη τη στιγμή μαζί και με τον εαυτό μας, με τη στιγμή.

Όταν δεν μπορούσαν να σε βρουν

Ήταν τότε που κανείς δεν μπορούσε να σε βρει αν δεν ήθελες. Κανένας δεν σε ενοχλούσε εύκολα με τηλέφωνα και σίγουρα καθόλου με email και μηνύματα που δεν ξέρω αν το έχετε προσέξει, σου δημιουργούν την κοινωνική πίεση να τα απαντήσεις με το που θα τα λάβεις και θα τα διαβάσεις.

Το σχέδιο για διακοπές «όπως παλιά»

Κάπως έτσι φύτρωσε η ιδέα, αυτές τις ολιγοήμερες διακοπές να τις ζήσω όπως παλιά. Πριν από τη διαδικτυακή φυλακή που έχουμε μπει. Και πιστέψτε με ήταν πιο δύσκολο από όσο φανταζόμουν. Το πρώτο πράγμα που ανακάλυψα ήταν ότι μου έλειπαν πολλά από αυτά τα αντικείμενα που τότε τα θεωρούσαμε δεδομένα και ήταν σε κάθε σπίτι.

Smartphone, smartwatch, ακουστικά bluetooth είναι τα εργαλεία που σήμερα έχουν σχεδόν όλοι θα λέγαμε. Αλλά όταν έψαξα να δω πως θα ακούσω τα παλιά μου CD που ξέθαψα από την αποθήκη στο υπόγειο κατάλαβα ότι δεν είχα ούτε μηχάνημα να τα ακούσω, ούτε ακουστικά με καλώδιο...

Η αναζήτηση για το CD Player

Προχώρησα κανονικά όμως το σχέδιο μου. Μετά από αναζήτηση και άστοχες επιλογές, κατάλαβα ότι καινούρια φορητά CD Player δεν παράγονται... Η φωτογραφική με φιλμ και οι 36 στιγμές. Στη συνέχεια αγόρασα ακουστικά με καλώδιο παρακαλώ, αυτό δεν ήταν και τόσο δύσκολο και δανείστηκα μία κόμπακτ αναλογική μηχανή με φιλμ...

Όχι δεν έχουν οθόνες αυτές οι μηχανές. Δεν βλέπεις τη φωτογραφία που τράβηξες...Στη συνέχεια, έτσι για το γαμώτο, επισκέφτηκα ένα δισκοπωλείο. Ναι υπάρχουν και αυτά ακόμα...Αγόρασα μία παλιά καλή ροκ συλλογή και ένιωσα μετά από 20 και περισσότερα χρόνια την ικανοποίηση να κόβεις τη ζελατίνα της συσκευασίας και να ανοίγεις τη θήκη.

Τελευταίες αγορές πριν το «Boomer»

Οι τελευταίες αγορές πριν το σχέδιο «Boomer» μπει σε εφαρμογή ήταν ένα απλό ηλεκτρονικό ρολόι χειρός, μπαταρίες για το CD Player και φύγαμε για διακοπές.

Πριν το πρώτο μπάνιο φρόντισα να αγοράσω την εφημερίδα με τις χθεσινές ειδήσεις... Ξεκίνησα με ελπίδες είναι η αλήθεια ότι θα τα καταφέρω. Και οι πρώτες μέρες κύλησαν όπως το είχα προγραμματίσει.

Εφημερίδα, βιβλίο, μουσική, χωρίς μπιπ-μπιπ από το κινητό, (είχα κλείσει τα δεδομένα). Ότι ήθελα να μάθω το διάβαζα στην εφημερίδα ή το έβλεπα στην τηλεόραση του βράδυ. Και ομολογώ ότι για τους για τους περισσότερους στην παραλία καμία εντύπωση δεν έκανε όλη αυτή η εικόνα, μέχρι την ώρα που έβγαλα τη φωτογραφική μηχανή. Τότε ήταν που αρκετοί στάθηκαν να κοιτάξουν τον περίεργο, όχι γιατί φαντάστηκαν ότι ήταν με φιλμ, αλλά γιατί οι περισσότεροι απλά τραβούν φωτογραφίες με τα κινητά τους. Οπότε η όλη εικόνα έδειχνε κάπως παράξενη στα μάτια τους, περισσότερο δε όταν κατάλαβαν ότι η φωτογραφική μηχανή ήταν αναλογική.

Ωστόσο εντυπωσιάστηκα όταν την τρίτη μέρα των διακοπών είδα παρέα παιδιών που είχαν αγοράσει αναλογική μηχανή μιας χρήσης με φιλμ για να δοκιμάσουν όπως είπαν την αίσθηση του παλιού και πόζαραν για να βγάλουν τις φωτογραφίες τους.

Η αλήθεια είναι πως η αποτοξίνωση από την τεχνολογία του σήμερα, δεν ήταν εύκολη. Μέσα μου με έτρωγε να δω τι γίνεται, να βγάλω μια φωτογραφία με το κινητό μου. Να ανεβάσω στα σόσιαλ ένα ωραίο τοπίο, αλλά σύντομα κατάλαβα ότι στην πραγματικότητα κανείς δεν νοιάζεται. Ότι δεν έχει τόση σημασία και ότι το διαδίκτυο θα συνεχίσει να υπάρχει είτε ανεβάσω 453 φωτογραφίες και βίντεο από τις διακοπές μου, είτε καμία. Όλα στο μυαλό μας είναι.

Κάποια στιγμή κοίταξα γύρω μου και συνειδητοποίησα ότι οι 6 στους 10 ήταν κολλημένοι στα κινητά τους τρία βήματα από την παραλία και την απέραντη ομορφιά του τοπίου και όχι μόνο οι νέοι σε ηλικία.

Σύντομα μπήκα στο κλίμα, να ζήσω τη στιγμή, να μαζευτούμε για μία φωτογραφία, να μείνουμε ακίνητοι για να μην χαλάσει και να μην μάθουμε αν βγήκε καλή στο επόμενο δευτερόλεπτο για να τη διαγράψουμε και να βγάλουμε αμέσως άλλη. Έχει κι αυτό τη μαγεία του.

Είχα σίγουρα περισσότερο χρόνο για μένα από το να περνάω ατελείωτες ώρες σκρολάροντας τα ποστ, και διαβάζοντας ως επί το πλείστον μία σοβαρή και εννιά αδιάφορες ειδήσεις κλιλ μπαίτ και άρθρα.

Οι μέρες κυλούσαν ήσυχα και το μόνο «μπιπ» ήταν από το ηλεκτρονικό ρολόι που αγόρασα, κάθε φορά που τα λεπτά της ώρας έφταναν στο μηδέν.

Τα πράγματα άλλαξαν όταν ξεκίνησαν οι μεγάλες καταστροφικές πυρκαγιές στα μέσα του Αυγούστου. Στην αρχή προσπάθησα να το αγνοήσω και να περιμένω τις βραδινές ειδήσεις για να δω τι συνέβη ή να διαβάσω τα γεγονότα στην αυριανή εφημερίδα. Αλλά όσο οι μέρες περνούσαν και η κατάσταση χειροτέρευε έσπασα την υπόσχεση που είχα δώσει στον εαυτό μου και διάβασα στο κινητό τις εξελίξεις οι οποίες ομολογώ με τον τρόπο που παρουσιάζονται με έκαναν να καταλάβω ότι ένα από τα μεγαλύτερα άγχη που έχει ο σύγχρονος άνθρωπος είναι ο βομβαρδισμός και η παρουσίαση των ειδήσεων από τα σόσιαλ και τα επίσημα μίντια.

Όχι γιατί κάποια από τα γεγονότα δεν είναι σοβαρά και ανησυχητικά, αλλά γιατί τα υπερτονίζουν και τα ανάγουν σε ακόμα πιο σοβαρά και πιο ανησυχητικά ενώ είναι από μόνα τους. Επιπλέον δεν θα χαλάσει ο κόσμος αν κάποιες ειδήσεις δεν τις μάθεις ακριβώς τη στιγμή που συμβαίνουν αλλά ώρες αργότερα. Ο πλανήτης θα συνεχίσει να γυρίζει.

Στο τέλος παρά τα ημίμετρα στην εφαρμογή της «επιστροφής στα παλιά», οι μέρες ήταν θεραπευτικές.

Ήταν μία νοσταλγική επιστροφή στο παρελθόν που ζήσαμε όσοι είμαστε πάνω από 40 που με έκανε να ανακαλύψω πόσο δεμένοι είμαστε στο άρμα της τεχνολογίας και του διαδικτύου. Στην πραγματικότητα δεν σου επιτρέπεται πλέον να μην είσαι συνδεδεμένος στο διαδίκτυο 24/7.

Υπάρχει η απαίτηση και η εργασιακή και η κοινωνική να είσαι διαθέσιμος συνεχώς και όποιος παρεκκλίνει από αυτό κινδυνεύει να απομονωθεί και να χαρακτηριστεί. Θα χρειαστεί πολύς χρόνος και προσπάθεια για να αποκτήσουν οι σημερινές κοινωνίες ξανά σεβασμό στον ελεύθερο χρόνο του ατόμου.

Λίγες μέρες μετά την επιστροφή από τις διακοπές, σε ένα τραπέζι με φίλους, τράβηξα την τελευταία φωτογραφία του φιλμ που είχα βάλει στην μηχανή. Είχα «κλέψει» λίγο στο «φόρτωμα» του φίλμ, οπότε ήταν η φωτογραφία νούμερο 37.

Το τύλιξα και το έβγαλα από τη μηχανή τοποθετώντας ένα καινούριο στη θέση του. Η κόρη των φίλων που ήταν στο τραπέζι ηλικίας 12 ετών σάστισε. Ήταν η πρώτη φορά που έβλεπε ένα τέτοιο αντικείμενο. Περιεργαζόταν το καρούλι με το φιλμ ενώ τέσσερις άνθρωποι της εξηγούσαμε τι είναι και πως λειτουργεί. Νομίζω ότι της άρεσε και έβγαλε μάλιστα μία φωτογραφία με το νέο φιλμ.

Δεν μοιάζει σημαντικό, αλλά ίσως είναι μια αρχή για ένα νέο παιδί να βοηθήσει να μην ξεχάσουμε ότι όμορφο αφήσαμε πίσω μας να χαθεί.