Η δημοκρατία του «Like» και η κυριαρχία της άδειας κάλπης
Η πραγματική αλλαγή δεν θα έρθει από ένα «like», αλλά από την απόφαση να περιορίσουμε την οθόνη και να διεκδικήσουμε ξανά τον ρόλο μας ως ενεργοί πολίτες.
Στην Ελλάδα του 2026, η πολιτική συμμετοχή μοιάζει να έχει διχαστεί ανάμεσα σε δύο άκρα: Την υπερκινητικότητα του πληκτρολογίου και την απόλυτη σιωπή της κάλπης. Ενώ τα social media κατακλύζονται από οργισμένα posts και hashtags,η αποχή στις πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις σπάει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο.Πώς φτάσαμε στο σημείο η ψηφιακή μας φωνή να είναι τόσο δυνατή, αλλά η πολιτική μας παρουσία τόσο ασθενική;
Η ψευδαίσθηση της επίδρασης και ο «ακτιβισμός του καναπέ»
Το μεγαλύτερο πρόβλημα της «δημοκρατίας του Like» είναι η πεποίθηση ότι η κοινοποίηση μιας καταγγελίας ισοδυναμεί με πολιτική πράξη. Είναι αυτό που ονομάζουμε slacktivism: η εκτόνωση της οργής στο timeline λειτουργεί ως βαλβίδα αποσυμπίεσης. Ο πολίτης νιώθει ότι «τα είπε», ότι «αντέδρασε», και έτσι η ανάγκη για φυσική παρουσία στην κάλπη ατονεί. Η ψηφιακή οργή γίνεται το παυσίπονο που μας επιτρέπει να αποδεχτούμε την παθητικότητά μας στην πραγματική ζωή.
Η αποχή ως η τελευταία μορφή βωβής αποδοκιμασίας
Η αποχή δεν είναι πλέον προϊόν αδιαφορίας, αλλά μια συνειδητή, σχεδόν εκδικητική πράξη απαξίωσης. Το πολιτικό σύστημα, εγκλωβισμένο σε έναν λόγο που θυμίζει "marketing campaign", έχει χάσει την επαφή του με την κοινωνική βάση. Όταν ο πολιτικός λόγος μετατρέπεται σε ένα ατέρμονο κυνήγι "engagement" και "viral moments", ο πολίτης νιώθει ότι η ψήφος του δεν είναι παρά ένα νούμερο σε ένα excel που δεν θα αλλάξει την καθημερινότητά του.
Η αποδοκιμασία εκφράζεται με την απουσία. Είναι η απάντηση μιας κοινωνίας που κουράστηκε να βλέπει την πολιτική να μετατρέπεται σε lifestyle και τα σοβαρά προβλήματα —από την ακρίβεια μέχρι την κλιματική κρίση— να γίνονται αντικείμενο επικοινωνιακής διαχείρισης αντί για ουσιαστική δράση.
Το χάσμα αυθεντικότητας
Πίσω από κάθε ανάρτηση κρύβεται η αγωνία της αποδοχής, και πίσω από κάθε αποχή κρύβεται η απογοήτευση. Η αυθεντικότητα υποχωρεί, καθώς οι πολιτικοί διαμορφώνουν την ατζέντα τους με βάση τους αλγόριθμους. Όταν όμως η πολιτική χάνει την αλήθεια της, ο πολίτης χάνει το κίνητρό του.
Η δημοκρατία κινδυνεύει να μετατραπεί σε μια στατική εικόνα σε ένα feed, την οποία όλοι σχολιάζουν αλλά κανείς δεν υποστηρίζει ενεργά. Αν δεν καταφέρουμε να σπάσουμε τον ψηφιακό μας ναρκισσισμό και αν το πολιτικό σύστημα δεν επιστρέψει στην ουσία των προβλημάτων, η άδεια κάλπη θα παραμείνει ο πιο ειλικρινής —και ταυτόχρονα πιο επώδυνος— καθρέφτης της κοινωνίας μας.
