Ο Πάριος έκανε την ψυχή του Μαζωνάκη τραγούδι – Η ιστορία του «Ποτέ, Ποτέ»

Ο Γιάννης Πάριος δεν έδωσε απλώς στον Γιώργο Μαζωνάκη ένα τραγούδι. Του έδωσε λόγια για τον πόνο, τη μοναξιά, το πεπρωμένο του και όλα εκείνα που ένας άνθρωπος επιλέγει να κρατά βαθιά μέσα του.

Το «Ποτέ, Ποτέ» πέρασε στη φωνή του Μαζωνάκη και έμοιαζε να κουμπώνει πάνω του με έναν εντελώς προσωπικό τρόπο. Στίχοι γραμμένοι από τον Πάριο, που μέσα από τη χαρακτηριστική ερμηνεία του «Μαζώ» πήραν τη μορφή μιας εξομολόγησης.

Κι ανάμεσά τους, μια φράση που μένει: «Μοναξιά μου πολύ σ’ αγαπάω».

Ο Πάριος έγραψε τη μουσική και τους στίχους. Ο Μαζωνάκης πήρε το τραγούδι και το πέρασε μέσα από τη δική του ψυχή, κάνοντας το «Ποτέ, Ποτέ» να μοιάζει σαν να είχε γραφτεί για να ειπωθεί με τη δική του φωνή.

Όχι επειδή γράφτηκε ως προμήνυμα όσων θα ακολουθούσαν. Αλλά επειδή μιλά για πράγματα που ο ίδιος ο Μαζωνάκης κουβάλησε δημόσια στην εικόνα και στην καλλιτεχνική του διαδρομή τη μοναξιά, τον πόνο, την ανάγκη να μένει κανείς αληθινός και την πίστη ότι κάποια πράγματα στη ζωή είναι γραμμένα.

Το «Ποτέ, Ποτέ» που ένωσε Πάριο και Μαζωνάκη

 Ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες λαϊκούς ερμηνευτές και δημιουργούς συναντούσε δισκογραφικά μία από τις πιο αναγνωρίσιμες λαϊκές φωνές της επόμενης γενιάς.

Και η συνάντησή τους δεν έγινε μέσα από ένα εύκολο ερωτικό τραγούδι.

Έγινε μέσα από ένα κομμάτι για τον άνθρωπο που πληγώνεται αλλά δεν δείχνει εύκολα τον πόνο του. Για εκείνον που επιμένει να κρατά καθαρό το πρόσωπό του απέναντι στους άλλους και τελικά επιστρέφει στη μοναξιά του.

«Μοναξιά μου πολύ σ' αγαπάω»

Ανάμεσα στους στίχους του Γιάννη Πάριου υπάρχει μια φράση που μοιάζει να ακουμπά στον πυρήνα ολόκληρου του τραγουδιού: «Μοναξιά μου πολύ σ' αγαπάω».

Το «Ποτέ, Ποτέ» μιλά για έναν άνθρωπο που έχει πονέσει, αλλά δεν θέλει να ανταποδώσει το κακό. Που κρατά όσα περνά για τον εαυτό του, επιμένει να μη χωρά στο ψέμα και αντιμετωπίζει ακόμη και τη μοναξιά σαν κάτι δικό του, σχεδόν οικείο.

Αυτή ακριβώς η πλευρά του τραγουδιού βρήκε στη φωνή του Μαζωνάκη μια ιδιαίτερη ένταση. Πίσω από την εκκεντρικότητα, τις εμφανίσεις που συζητήθηκαν και τη μεγάλη πίστα, υπήρχε πάντα στην ερμηνεία του και μια πιο εσωτερική πλευρά.

Ίσως γι' αυτό το «Ποτέ, Ποτέ» έδεσε τόσο φυσικά μαζί του. Ο Πάριος έγραψε τις λέξεις και τη μουσική, όμως όταν τις τραγούδησε ο Μαζωνάκης, έμοιαζαν να έχουν βρει τον άνθρωπο που μπορούσε να τις κάνει προσωπικές.

Και τελικά αυτό είναι που μένει από τη συνάντηση των δύο τους. Ένα τραγούδι για όσα ένας άνθρωπος αντέχει χωρίς να τα φωνάζει και μια φωνή που ήξερε να τα λέει χωρίς να χρειάζεται να τα εξηγεί.

Πηγή φωτογραφιών instagram