Μαζωνάκης στη Ρώμη το 2002: «Έχω μια γκόμενα που δεν με προδίδει ποτέ – Είναι η σκηνή»

Ο Γιώργος Μαζωνάκης είχε ταξιδέψει στη Ρώμη το 2002 για τα γυρίσματα του videoclip του τραγουδιού «Η φιλοσοφία μου», από το άλμπουμ «Κοίτα Με + Beat».

Μαζί με την Άννα Νότη περπατούσε στους δρόμους της ιταλικής πρωτεύουσας, μιλούσε με ανθρώπους που συναντούσε και άφηνε την κάμερα να καταγράφει στιγμές πολύ διαφορετικές από εκείνες της πίστας.

«Έχω φτιαχτεί από την ώρα που πάτησα το πόδι μου», έλεγε για τη Ρώμη, παρότι το ταξίδι του θα κρατούσε μόλις μία ημέρα.

Σκοπός δεν ήταν μόνο να γυριστεί ένα videoclip. Ήθελαν, όπως εξηγούσε, να πάρουν «όλη αυτή την αύρα που έχει αυτή η πόλη» και να τη μεταφέρουν στην εικόνα του τραγουδιού.

Όταν άκουσε τους Ιταλούς να μιλούν για εκείνον

Το ταξίδι είχε όμως και μια ιδιαίτερη σύμπτωση. Ο Μαζωνάκης βρισκόταν στην Ιταλία σε μια εποχή που το «Μου λείπεις» είχε ήδη αρχίσει να ανοίγει έναν απρόσμενο δρόμο για εκείνον στη χώρα.

Στο βίντεο παρουσιάζεται η ιστορία πίσω από το πώς το τραγούδι έφτασε στα χέρια ανθρώπων της ιταλικής μουσικής αγοράς. Ένας Ιταλός παραγωγός περιγράφει πως ο εργοδότης του είχε ακούσει το κομμάτι κατά τη διάρκεια ταξιδιού στην Ελλάδα με τη σύζυγό του και είχε αγοράσει το CD πριν επιστρέψει στην Ιταλία.

Το τραγούδι άρχισε να μοιράζεται σε ραδιοφωνικούς παραγωγούς και εταιρείες προώθησης, ενώ, σύμφωνα με όσα αναφέρονται στο βίντεο, ένας από τους μεγάλους ιταλικούς σταθμούς έφτασε να το μεταδίδει τέσσερις φορές την ημέρα. Ακολούθησε το ενδιαφέρον για τη χρήση του σε διαφήμιση της Opel.

Ο ίδιος ο Μαζωνάκης δυσκολευόταν να πιστέψει όσα άκουγε.

«Όταν αυτός έλεγε το όνομά μου, ήθελα να κλάψω. Αλήθεια σου λέω, ήθελα να βάλω τα κλάματα», έλεγε για τη στιγμή που άκουσε Ιταλούς ανθρώπους της μουσικής να μιλούν για εκείνον.

Δεν αντιμετώπιζε αυτή την επιτυχία ως κάτι αναμενόμενο. Θυμόταν την έκπληξή του όταν ενημερώθηκε για όσα συνέβαιναν στην Ιταλία και αναρωτιόταν αν ήταν πράγματι τόσο μεγάλη η ανταπόκριση ή αν όλα είχαν ξεκινήσει απλώς από έναν παραγωγό που έπαιξε το τραγούδι.

«Ήμουν 15 χρονών όταν ξεκίνησα»

Όταν η κουβέντα πήγε στο τραγούδι και στο αν είχε νιώσει από μικρός ότι αυτή θα ήταν η ζωή του, ο Μαζωνάκης γύρισε πίσω στα πρώτα του βήματα.

«Έχουν έρθει στη ζωή μου τα πράγματα τόσο ομαλά που δεν συνειδητοποίησα ποτέ ότι κάνω κάτι ξένο, κάτι που μου το μάθανε», έλεγε.

Το τραγούδι είχε μπει στη ζωή του από πολύ νωρίς.

«Από μικρό παιδί πήγα, τραγούδησα σε live μαγαζιά. Ήμουν μικρός, 15 χρονών όταν ξεκίνησα».

Πίστευε επίσης ότι η φωνή δεν μένει ίδια. Αλλάζει μαζί με τον άνθρωπο, τις εμπειρίες και τον χρόνο.

«Πηγή βίντεο: YouTube»

«Έχω μια γκόμενα που δεν με προδίδει ποτέ»

Κάπου εκεί η συζήτηση έφτασε στον έρωτα.

Η ερώτηση ήταν αν ερωτεύεται όταν τραγουδά πάνω στην πίστα. Για τον Μαζωνάκη, όμως, η ίδια η σκηνή ήταν ερωτική υπόθεση.

«Είναι πολύ ερωτεύσιμο όλο το πράγμα αυτό. Εκεί νιώθω μεγάλο έρωτα», απαντούσε.

Πάνω στη σκηνή μπορούσε να επιστρέψει σε δικούς του παλιούς έρωτες, σε συναισθήματα άλλων ανθρώπων ή ακόμη και να τραγουδήσει τον πόνο χωρίς εκείνη τη στιγμή να υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος άνθρωπος στη ζωή του.

Και υπήρχαν οι άλλες φορές.

«Υπάρχουν και φορές που είμαι όντως καψούρης και σείεται το stage», έλεγε.

Για εκείνον, όμως, ένας έρωτας υπήρχε σταθερά.

«Για μένα η σκηνή είναι ο μεγάλος μου έρωτας. Λέω στους φίλους μου “έχω μια γκόμενα που δεν με προδίδει ποτέ”».

Η Ρώμη έγινε το πλατό της «Φιλοσοφίας μου»

Ανάμεσα στις κουβέντες, τις πίτσες και τις βόλτες, άρχισαν και τα γυρίσματα.

Η Ρώμη έγινε, όπως την περιέγραφε ο ίδιος, ένα τεράστιο πλατό για τη «Φιλοσοφία μου». Η ατμόσφαιρα της πόλης τού έβγαλε συναισθήματα και εικόνες που είχε κρατήσει από τις ταινίες που έβλεπε μικρός.

Και ο τίτλος του τραγουδιού έδωσε αφορμή για μία ακόμη κουβέντα.

Για τον Μαζωνάκη, η φιλοσοφία δεν ήταν κάτι ίδιο για όλους. Κάθε άνθρωπος, έλεγε, τη γράφει μέσα από τον τρόπο που σκέφτεται, από το πώς έχει ζήσει, με ποιους έχει ζήσει, τι έχει κάνει και αν έχει αγαπήσει.

Κάπως έτσι, ένα ταξίδι μόλις μίας ημέρας για ένα videoclip κατέγραψε κάτι περισσότερο από τα παρασκήνια ενός τραγουδιού. Κατέγραψε τον Γιώργο Μαζωνάκη στα 30 του να μιλά για μια καριέρα που είχε ήδη περάσει τα ελληνικά σύνορα και για τον μοναδικό έρωτα που, όπως έλεγε, δεν τον πρόδιδε ποτέ. Τη σκηνή.