Ο Γιαμάλ ενηλικιώθηκε, αλλά τον άφησαν μόνο του

Ο Λαμίν Γιαμάλ έγινε 18 ετών. Αντί να σταθούμε στο πόσο εντυπωσιακή είναι η πρόοδός του στο γήπεδο, η κουβέντα επικεντρώνεται στο πάρτι του γενεθλίων. Ένα πάρτι που έκανε περισσότερο θόρυβο για λάθος λόγους. Όχι γιατί ήταν ακριβό, δεν είναι περίεργο να ξοδεύει ένας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Αλλά γιατί η εικόνα που βγήκε προς τα έξω δείχνει πως κάτι αρχίζει να ξεφεύγει.

Η πολυτέλεια, η επίδειξη, οι «περίεργες» επιλογές στο πρόγραμμα διασκέδασης, όλα δείχνουν ένα παιδί που έχει μπει ξαφνικά σε έναν κόσμο με ελάχιστα όρια. Κι αυτό είναι επικίνδυνο. Όχι γιατί δεν μπορεί να διαχειριστεί τη φήμη του  αλλά γιατί είναι πολύ νωρίς να τη σηκώσει μόνος του.

Η Μπαρτσελόνα, στη θεωρία, έκανε ό,τι έπρεπε. Του έδωσε μεγάλο συμβόλαιο, τον έδεσε για χρόνια, του έδειξε εμπιστοσύνη. Αλλά του έδωσε και το νούμερο 10. Τη φανέλα του Μέσι. Την πιο βαριά κληρονομιά. Και αυτό δεν είναι δώρο. Είναι βάρος.

Ο πατέρας του, από την πλευρά του, φαίνεται να συμμετέχει περισσότερο στον θόρυβο παρά να τον περιορίζει. Αντί να λειτουργεί ως φίλτρο, δείχνει να επιτρέπει ή και να ενθαρρύνει έναν τρόπο ζωής που καμία σχέση δεν έχει με την πραγματική ισορροπία που χρειάζεται ένας 18χρονος αθλητής.

Δεν είναι κακό να ζεις, να χαίρεσαι, να διασκεδάζεις. Αλλά χρειάζεται μέτρο. Ο Γιαμάλ δεν είναι ένα απλό παιδί ,είναι πρόσωπο δημόσιο, έχει εκατομμύρια μάτια στραμμένα πάνω του, και από εδώ και πέρα κάθε του επιλογή τον καθορίζει. Όχι μόνο σαν ποδοσφαιριστή, αλλά και σαν άνθρωπο.

Η ιστορία έχει δείξει πολλές φορές ότι το ταλέντο από μόνο του δεν φτάνει. Αν δεν υπάρχει υποστήριξη, ισορροπία και μια «ασπίδα» γύρω από τον παίκτη, τότε όλα μπορούν να χαθούν μέσα σε λίγα χρόνια. Δεν είναι υπερβολή , είναι πραγματικότητα. Και την έχουμε δει σε πολλά πρόσωπα, που από «νέοι Μέσι» κατέληξαν σε υποσημειώσεις της ιστορίας.

Ο Γιαμάλ έχει μπροστά του μια χρυσή ευκαιρία να γράψει τη δική του πορεία, να γίνει κάτι μοναδικό. Αλλά πρέπει να τον προστατεύσουν. Από την πίεση, από την υπερέκθεση, από τον ίδιο του τον ενθουσιασμό. Πρέπει να του μάθουν ότι όσο σημαντικό είναι το ταλέντο, άλλο τόσο είναι και η διαχείρισή του.