Ο «κερατάς» το μαθαίνει τελευταίος…

Όταν σε καλέσουν στο τμήμα «δια υπόθεση σας», πας. Κάτι η προστακτική, κάτι το ένστολο της εξουσίας, κάτι ότι λείπουν οι γαλιφιές σε στυλ «ελάτε να τα πούμε, να πιούμε ένα καφέ», πας. Αν δεν πας, είναι προφανώς ασέβεια, αλλά ταυτόχρονα ακόμα και στην παγκόσμια αστυνομική μυθιστοριογραφία, είναι ένδειξη ενοχής.

Και φυσικά ακολουθεί αυτονόητα η ερώτηση “γιατί δεν πας;” Αν απαντάς ότι «δεν απολογούμαι σε κανένα κερατά», το πράγμα στραβώνει επικίνδυνα. Αρχικά, είναι ολοφάνερα η αυτάρεσκη άποψη που συμπυκνώνεται στην πασίγνωστη ελληνική φράση «ξέρεις ποιος είμαι εγώ;» Αλλά αν προσπεράσουμε οποιαδήποτε ψυχολογική ανάλυση περί κόμπλεξ κλπ, φτάνουμε στο ζουμί, που -όπως τις περισσότερες φορές- βρίσκεται στα λεφτά.

Αν τα έχεις πάρει, υπάρχουν τα γνωστά περί νομιμότητας, τα οποία έχουν πολλά επίπεδα, αλλά ας τα περιορίσουμε σε δυο κατηγορίες. Το ένα και σημαντικότερο είναι αν τα λεφτά είναι καθαρά και το άλλο αν τα πήρες με απόδειξη. Το δεύτερο -ας πούμε- είναι ότι είχες την καλή διάθεση απέναντι στην πολιτεία να φορολογηθείς, εξού και αυτό που ακούγεται ότι τα λεφτά είναι φορολογημένα ώστε να δημιουργείται η εντύπωση ότι είναι και νόμιμα.

Από την εποχή του Αλ Καπόνε, που τελικά αν και είχε «ματώσει» όλο το Σικάγο και είχε παραβιάσει  όλο τον ποινικό κώδικα τον πιάσανε για φορολογικές παραβάσεις. Από τότε οι έξυπνες  δουλειές, γίνονται έχοντας και νόμιμη διάσταση και για αυτό υπάρχει και ο όρος «ξέπλυμα». Με δύο κουβέντες, άλλο το φορολογημένα, άλλο τα νόμιμα.

Υπάρχει βεβαίως πάντα η πιθανότητα ο λαβών τα βρώμικα λεφτά να μην έχει ιδέα για το παράνομο της προέλευσης. Το να μην έχει όμως κάποιος ιδέα, τελειώνει όταν η παρανομία αποκαλυφθεί, «βουίξει ο τόπος» κατά το κοινώς λεγόμενο, και οδηγηθούν με βραχιολάκια στα σωφρονιστικά ιδρύματα αυτοί που στα δώσανε. 

Ε τότε είναι που κινδυνεύεις να θεωρηθεί ότι το να λες «το ένταλμα είναι μπούρδα» είναι «μπούρδες». Όσο για τον «κερατά» είναι κατά την παροιμία αυτός που τα μαθαίνει τελευταίος. Και εκεί που νόμισες ότι η όποια απιστία πέρασε στα περασμένα ξεχασμένα, εμφανίζεται ο κερατάς και είναι η ώρα της απολογίας…