Ο κόκκορας και οι κότες

Δυστυχώς ήταν που ήταν, το έφαγε και ο γάιδαρος και απόγινε. Πραγματικά ζούμε σε μια περίοδο που δεν εναλλάσσεται η επικαιρότητα, αλλά γράφεται καθημερινά ιστορία. Μέσα στον πρώτο χρόνο της δεύτερης προεδρίας Τραμπ, χάσαμε τα αυγά και τα καλάθια. Και όμως ο πορτοκαλί πρόεδρος είχε πει ξεκάθαρα (και στην πρώτη του θητεία) τι θέλει και ποιες είναι οι επιδιώξεις του. 

Αρχικά ξεκαθάρισε ότι είναι «America first» και μετά ήρθε η περίοδος της μαγκιάς «make America greatagain». Από κάτω δεν καθόντουσαν και άκουγαν μονάχα αμερικανοί. Άκουγαν χωρίς να αντιδρούν και ένας σωρός πολιτικά ανδρείκελα, και ανέχονταν κάθε προσβλητική συμπεριφορά του νταή, που αυτοδοξάζεται θεωρώντας ότι μπορεί να λέει και να ξελέει, να απειλεί χωρίς ο ίδιος δεν σέβεται κανένα κανόνα, γιατί ο ίδιος είναι ο κανόνας.

Η εμφανής διάθεση του να περάσει στην ιστορία τον ωθεί να ζητάει όχι απλώς συμμαχίες -που έτσι ή αλλιώς τις είχε- και μάλιστα όχι ισότιμες. Ζητάει υποτέλεια, απόλυτη  κυριαρχία και κράτη να μετατραπούν σε προτεκτοράτα. Δεν είναι τυχαίο ότι η σημαντικότερη βαθιά πολιτική τοποθέτηση έγινε από τον Καναδό πρωθυπουργό Μαρκ Κάρνεϊ. Όταν ηγείσαι μιας χώρας έχεις υποχρέωση να μιλάς καθαρά, πόσο μάλλον όταν ακούς τον Τραμπ να θέλει να σε μετατρέψει  από κράτος σε πολιτεία των ΗΠΑ. Ο κόσμος βρίσκεται είπε ο Κάρνεϊ «σε μια περίοδο ρήξης, όχι μετάβασης». Ήρθε η ώρα να σπάσουν αυγά λοιπόν.

Η ευθύνη γεννιέται όταν δεν λέμε εγκαίρως «όχι» σύμφωνα με τον  Τρότσκι, και οι πολιτικές μαριονέτες έχουν αργήσει πολύ. Η Γροιλανδία , λίγο μετά την Βενεζουέλα, έρχεται να επιβεβαιώσει ότι υπάρχει αδηφάγος διάθεση. Και η ανεπαρκέστατη κατ´ ευφημισμό ηγεσία στέλνει τον γραμματέα του ΝΑΤΟ να μιλήσει με τον Τραμπ. Δηλαδή στέλνει έναν υπάλληλο που τον αποκαλούσε daddy να διαπραγματευτεί με το αφεντικό. Αποτέλεσμα, ο Τραμπ να πάρει ό,τι θέλει και μάλιστα χωρίς ούτε να ενημερώσει τους Γροιλανδούς και τους Δανούς. Ο Τραμπ μπορεί να καμαρώνει ότι πήρε αυτό που θέλει χωρίς να πέσει ντουφεκιά και οι ευρωπαίοι να είναι και ανακουφισμένοι ακριβώς επειδή δεν αμύνθηκαν. 

Είναι τουλάχιστον σαφές ότι συμβαίνει. Ο κόσμος μας μοιάζει με κοτέτσι. Ο κόκκορας κάνει ότι θέλει και οι κότες το πολύ πολύ να κακαρίσουν…