Πέθανε στα 95 του ο «αόρατος» πατριάρχης της Βιοχάλκο–Ο Νίκος Στασινόπουλος που μιλούσε μόνο με έργα
Μια λιτή γραμμή στην ιστοσελίδα της Βιοχάλκο συνοψίζει μια ολόκληρη εποχή. Ο Νικόλαος Στασινόπουλος, που «έφυγε» στα 95, ηγήθηκε για δεκαετίες του ομίλου, κρατώντας χαμηλό προφίλ μέχρι τέλους.
Με μια σχεδόν αποστειρωμένη αναφορά στην επίσημη ιστοσελίδα της Βιοχάλκο αποχαιρετά η εταιρεία τον άνθρωπο που τη σφράγισε όσο λίγοι: Νίκος Στασινόπουλος, Πρόεδρος, μη εκτελεστικό μέλος. Τίποτα περισσότερο. Καμία μεγαλοστομία. Καμία αναφορά σε ισχύ, περιουσία ή επιρροή.
Και όμως, αυτή η λιτότητα αποτυπώνει απόλυτα τη φιλοσοφία ζωής του ανθρώπου που ηγήθηκε για δεκαετίες ενός από τους ισχυρότερους βιομηχανικούς ομίλους της Ευρώπης.
Ο βιομήχανος χωρίς φώτα
Παρά τη δύναμη που συγκέντρωνε στα χέρια του, ο Νίκος Στασινόπουλος επέλεξε συνειδητά να μείνει μακριά από τη δημοσιότητα. Απέφευγε τις κοσμικές εμφανίσεις, ήταν αλλεργικός στην επίδειξη πλούτου και τα τελευταία χρόνια είχε σχεδόν εξαφανιστεί από κάθε δημόσιο κάδρο.
Ανήκε στη γενιά των παλαιών βιομηχάνων που δεν είχαν ανάγκη να αποδείξουν τίποτα. Μια γενιά που θα μπορούσε να αγοράσει «μισή Εκάλη ή μισή Μύκονο», αλλά προτιμούσε να ζει αθόρυβα, χωρίς πασαρέλες και lifestyle αφήγημα.
Από την Αρκαδία στον βιομηχανικό κολοσσό
Η ιστορία ξεκινά από το Στάδιο Τεγέας. Από εκεί, η οικογένεια Στασινόπουλου φτάνει στην Αθήνα και το 1937 μπαίνει ο θεμέλιος λίθος της μετέπειτα Βιοχάλκο, με το πρώτο εργοστάσιο στην οδό Πειραιώς.
Ακολούθησαν πόλεμος, Κατοχή, κλείσιμο, επανεκκίνηση, δάνεια, κρίσεις και ρίσκο. Το 1953, σε μια από τις πιο κρίσιμες καμπές, ο Νίκος Στασινόπουλος μπαίνει ενεργά στην επιχείρηση και λίγα χρόνια μετά αναλαμβάνει πλήρως τα ηνία, οδηγώντας την εταιρεία από την επιβίωση στην επέκταση.
Η γιγάντωση και η στρατηγική μπροστά από την εποχή
Δεκαετία του ’60: νέοι κλάδοι, καλώδια, χάλυβας, αλουμίνιο, μετατροπή σε holding, μια επιλογή που αποδείχθηκε καθοριστική. Ακολούθησαν θυγατρικές, διεθνείς συνεργασίες, εξαγορές και σταδιακή εξάπλωση εκτός συνόρων.
Χωρίς θόρυβο, αλλά με σχέδιο, ο όμιλος απέκτησε παγκόσμιο αποτύπωμα, με παρουσία σε δεκάδες χώρες και συμμετοχή σε έργα υψηλής τεχνολογικής και ενεργειακής σημασίας.
Η μοναδική δημόσια στιγμή
Η ίσως μοναδική δημόσια τοποθέτησή του που έμεινε ως σημείο αναφοράς έγινε το 2002, στα εγκαίνια μονάδας της ΣΟΒΕΛ στον Βόλο. Εκεί μίλησε μόνο για επενδύσεις, παραγωγή, εξαγωγές και περιβάλλον. Τίποτα προσωπικό. Τίποτα περιττό. Μόνο ουσία.
«Κύριος Νίκος»
Για τους εργαζόμενους ήταν απλώς ο «κύριος Νίκος». Ήπιος, μειλίχιος, αλλά αποφασιστικός όταν χρειαζόταν. Ζούσε χωρίς υπερβολές, κυκλοφορούσε διακριτικά και φρόντιζε ακόμη και το φιλανθρωπικό του έργο να μένει μακριά από προβολείς.
Τα τελευταία χρόνια είχε αποσυρθεί, παρακολουθώντας από απόσταση την πορεία του ομίλου, με τη σκυτάλη να έχει περάσει στην επόμενη γενιά.
Ο Νίκος Στασινόπουλος έφυγε στα 95 του, αφήνοντας πίσω του κάτι σπάνιο: ένα κολοσσιαίο έργο χωρίς προσωπικό θόρυβο. Σε μια εποχή υπερπροβολής, ίσως αυτό να είναι και το πιο ηχηρό του αποτύπωμα.
