Τα Φραουλόπουλα: Η πρώτη ελληνική σειρά κόμικ που έλαβε ευρωπαϊκό βραβείο

«Πανδώρα και Πλάτωνας για πάντα ερωτευμένοι. Τα τελευταία φραουλόπουλα στη Γη. Πανδώρα και Πλάτωνας για αιώνες τώρα μένει μεσ τις καρδιές τους μια αγάπη αληθινή. Παντοτινή». Αν δεν θυμάσαι αυτούς τους στίχους τότε σίγουρα δεν γεννήθηκες στα 90's...

Η Πανδώρα και ο Πλάτωνας, ή αλλιώς τα φραουλόπουλα, ήταν ένα από τα πιο αγαπημένα κινούμενα σχέδια που κατέκτησαν τους τηλεοπτικούς μας δέκτες στα late ’90s και μια από τις πρώτες ολοκληρωμένες ελληνικές προσπάθειες στον χώρο του animation με ξεκάθαρη διεθνή φιλοδοξία.

Η σειρά ξεκίνησε ως ιδέα το 1995 από τον Νίκο Βεργίτση, ιδρυτή, μαζί με τον Γιώργο Νικολούλια, της εταιρείας κινουμένων σχεδίων ArtToon και είχαν στόχο την υλοποίηση παραγωγής κινηματογραφικών ταινιών και τηλεοπτικών σειρών για την ελληνική αλλά και τη διεθνή αγορά. Σε μια εποχή όπου το ελληνικό animation περιοριζόταν κυρίως σε μικρού μήκους έργα και διαφημίσεις, η παραγωγή 13 – και τελικά 26 – ημίωρων επεισοδίων έμοιαζε σχεδόν άπιαστο όνειρο.

Οι δυσκολίες ήταν πολλές: έλλειψη τεχνικής υποδομής, υψηλό κόστος και περιορισμένη εμπειρία σε τόσο μεγάλες παραγωγές. Με τη βοήθεια ειδικών από την Ευρώπη, η ArtToon κατάφερε να δημιουργήσει μια ομάδα 60 εκπαιδευμένων συνεργατών και να αποκτήσει εξοπλισμό υψηλής τεχνολογίας. Η προσπάθεια αυτή μάλιστα αναγνωρίστηκε διεθνώς αφού κατάφερε να αποσπάσει το Βραβείο Καλύτερης Ευρωπαϊκής Ταινίας Animation ενώ η Unicef συμπεριλαμβάνει την Artoon στον κατάλογο των 50 καλύτερων animation studios παγκοσμίως.

Η σειρά χρηματοδοτήθηκε από το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, την κρατική τηλεόραση, το γαλλικό Institut National Audiovisuel και δύο κοινοτικά προγράμματα, γεγονός που αποτυπώνει και τον εξωστρεφή της χαρακτήρα.

Από την ιδέα στην οθόνη

Η «Πανδώρα και Πλάτωνας» έκαναν πρεμιέρα τον Σεπτέμβριο του 1998 με τη σειρά να έχει γυριστεί αρχικά στα αγγλικά, με στόχο τη διεθνή διανομή, και στη συνέχεια μεταγλωττίστηκε στα ελληνικά.

Στην ελληνική μεταγλώττιση συμμετείχαν σημαντικοί ηθοποιοί. Η Άννα-Μαρία Παπαχαραλάμπους ως Πανδώρα, ο Φίλιππος Σοφιανός ως Πλάτωνας, η Ντίνα Κώνστα και η Τζέσσυ Παπουτσή ως Μέριλιν, ο Τζόνι Βαβούρας ως Τσάρλι, ο Χρήστος Ευθυμίου ως Λούι, η Σοφία Φιλιππίδου ως Κάρμεν, η Ειρήνη Βεργίτση ως Πάκο, καθώς και οι Νίκος Φλεριανός και Νίκος Σινάνης στον ρόλο του Ερνέστο. Την αφήγηση των τίτλων ανέλαβε η Ιωάννα Παππά.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι στη διεθνή εκδοχή η μοναδική ελληνική φωνή ήταν εκείνη του Τζόνι Βαβούρα στον ρόλο του Τσάρλι. Τη μουσική της σειράς υπογράφει ο Στέφανος Κορκολής. Η σειρά είχε δυο σεζόν με 26 τελικά επεισόδια και ολοκληρώθηκε την 1η Ιανουαρίου 2002.

Ένας έρωτας 300 ετών

Στον πυρήνα της σειράς βρίσκεται η ασυνήθιστη ιστορία αγάπης της Πανδώρας και του Πλάτωνα. Πρόκειται για δύο σπάνια πλάσματα – τα τελευταία «φραουλόπουλα» στη γη – τα οποία είναι τρελά ερωτευμένα εδώ και 300 χρόνια. Έχουν τη δυνατότητα να μιλούν με τους ανθρώπους, να εξαφανίζονται και να ταξιδεύουν σε διαφορετικές εποχές και πραγματικότητες.

Η Πανδώρα, γεννήθηκε μια ημέρα μετά τον Γουίλι,­ κατά κόσμον Γουίλιαμ Σαίξπηρ, ­και σήμερα είναι το πιο ηλικιωμένο πλάσμα στη γη. Κατά τη διάρκεια της ζωής της έχει παρακολουθήσει όλη την εξέλιξη του δυτικού πολιτισμού. Την ενέργειά της την κληρονόμησε από τον λατινοαμερικανό πατέρα της που ανακάλυψε την Ευρώπη πέντε χρόνια προτού ο... Χριστόφορος Κολόμβος ανακαλύψει την Αμερική.

Τον Έλληνα Πλάτωνα με τη βαριά προφορά τον γνώρισε όταν πρωτοπέταξε στην Ευρώπη και από τότε δεν έχει μάτια για άλλον ­κι ας είναι κατά 50 χρόνια μικρότερός της (μόνο 380 ετών)! Εκείνος είναι εξαιρετικά μορφωμένος και χαμηλών γενικότερα τόνων. Αγαπά πολύ την Πανδώρα, τόσο που κρέμεται από το ράμφος της αφήνοντάς την πάντα να έχει την τελευταία κουβέντα.

Η τελευταία φορά που χωρίστηκαν ήταν το 1789, την ημέρα της Γαλλικής Επανάστασης, όταν έδωσαν ραντεβού κάτω από ένα φραουλόδεντρο. Ο Πλάτωνας περίμενε κυριολεκτικά κάτω από τις ρίζες του δέντρου για περίπου 200 χρόνια, ενώ η Πανδώρα στο μεταξύ είχε μετατραπεί σε αντικείμενο λατρείας στο Θιβέτ. Όταν ξανασυναντιούνται, βρίσκονται σε έναν κόσμο που έχει αλλάξει δραματικά, όπου ακόμη και το φραουλόδεντρο αποτελεί πλέον έκθεμα στο Μουσείο Εξαφανισθέντων Ειδών.

Στο πλευρό τους έχουν πάντα την Κάρμεν, μια εκρηκτική αλλά καλοσυνάτη ισπανίδα γύπα, και τον αφελή γιο της Πάκο, που συχνά μπλέκει σε κωμικές καταστάσεις.

Απέναντί τους βρίσκεται μια αλλόκοτη οικογένεια ανθρώπων: η Μέριλιν και οι δύο γιοι της, ο Λούι και ο Τσάρλι. Είναι οι μόνοι που γνωρίζουν το μεγάλο μυστικό: τα «δάκρυα λύπης» των φραουλόπουλων έχουν μαγικές ιδιότητες και μπορούν να πραγματοποιήσουν κάθε επιθυμία, ενώ τα «δάκρυα ευτυχίας» ακυρώνουν αυτές τις δυνάμεις.

Η Μέριλιν ονειρεύεται να γίνει η πιο διάσημη «κακιά» της ιστορίας, θαυμάζει τον Φρανκενστάιν και συχνά μπλέκει σε σουρεαλιστικές καταστάσεις, ακόμη και σε ιστορίες όπως το «Φάντασμα της Όπερας». Ο Λούι, νυχτοφύλακας στο Μουσείο Εξαφανισθέντων Ειδών, επιθυμεί να γίνει αστέρι της νύχτας και ταξιδεύει στο παρόν, ενώ ο Τσάρλι, κούριερ στο επάγγελμα, ονειρεύεται να γίνει υπερήρωας και μεταφέρει τη δράση στο μέλλον.

Συνολικά, περισσότεροι από 100 χαρακτήρες συμμετέχουν στη σειρά, δημιουργώντας έναν πολυεπίπεδο κόσμο.

Μια διαφορετική προσέγγιση στο παιδικό καρτούν

Παρότι η σειρά περιλαμβάνει έντονη περιπέτεια, αποφεύγει συνειδητά τη βία, δίνοντας έμφαση στην ευφυΐα και στο συναίσθημα. Ο έρωτας αποτελεί τον βασικό κινητήριο μοχλό της αφήγησης, σε μια προσέγγιση που οι δημιουργοί θεωρούσαν πιο τολμηρή από τα αμερικανικά πρότυπα.

Οι δημιουργοί επέλεξαν τα πουλιά ως πρωταγωνιστές, καθώς τα θεωρούσαν αγνά πλάσματα, ιδανικά για το παιδικό κοινό στο οποίο απευθυνόταν η σειρά (ηλικίες 7–9 ετών). Παράλληλα, το πέταγμα τους έδινε σκηνοθετική ελευθερία, επιτρέποντας τη μετάβαση σε διαφορετικά περιβάλλοντα χωρίς διακοπή της δράσης. Όπως χαρακτηριστικά ανέφεραν σε παλαιότερες συνεντεύξεις τους, η τρυφερότητα των δύο ηρώων ξεπερνά ακόμη και εμβληματικά ζευγάρια κινουμένων σχεδίων.

Η σειρά διατηρεί έναν κοσμοπολίτικο χαρακτήρα, με το ελληνικό στοιχείο να εμφανίζεται έμμεσα – μέσα από τα ονόματα των ηρώων (Πλάτωνας ως σύμβολο γνώσης, Πανδώρα ως σύμβολο ελπίδας) ή μέσα από αναφορές όπως το «έρως ανίκατε μάχαν» από την «Αντιγόνη» του Σοφοκλή.

Πηγές: GreekComics, retrodb