Θέμις Μπαζάκα: Το… μαρτύριο του Αλεξανδράκη και το μάθημα που της δίδαξε η Αλίκη

Η συνεργασία με τον Αλέκο Αλεξανδράκη, το μάθημα της Αλίκης Βουγιουκλάκη, οι απώλειες, τα ταξίδια, ο χρόνος που περνάει… Η Θέμις Μπαζάκα μίλησε στο περιοδικό ΟΚ για όλα όσα έχει ζήσει και μοιράστηκε τα όνειρά της για το μέλλον.

Ο Αλέξανδράκης και το… μαρτύριο

«Δυσκολεύομαι να μάθω τα λόγια μου! Μέχρι τελευταία στιγμή “κρατάω” κείμενο. Μικρότερη τα μάθαινα πιο εύκολα. Θυμάμαι τον καημένο τον Αλέκο Αλεξανδράκη -ήμουν τυχερή που έπαιξα για λίγο μαζί του, στο Εθνικό Θέατρο με τη Νέλλη Αγγελίδου, στο Σαλόνικα, που σκηνοθετούσε ο Γιάννης Ιορδανίδης- που ερχόταν από πολύ νωρίς στο καμαρίνι και διάβαζε, διάβαζε.

Και του έλεγα: “Κύριε Αλέκο, τι να κάνω για να σας βοηθήσω;” και απαντούσε: “Τίποτα, χρυσό μου, είναι ένα μαρτύριο, ένα μαρτύριο”».

Τους έσφαξε με το γάντι

«Όταν κάλεσα την Αλίκη Βουγιουκλάκη να ανέβει στη σκηνή του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για να απονείμει βραβείο, άρχισε να τη γιουχάρει ο εξώστης. Ήταν τόσο όμορφη, τόσο λαμπερή και ένιωθα μεγάλη ντροπή που έβριζαν από πάνω.

Τους απάντησε βέβαια με ένα γλυκό χαμόγελο. “Με μένα ονειρευτήκατε από τις οθόνες και εσείς είστε ακόμα στον εξώστη”. Πιστεύω πως ήταν ένα μεγάλο μάθημα πώς αντιμετωπίζεται μια παράλογη, αρνητική υποδοχή».

Ταξίδια μακρινά

«Ο πατέρας μου είχε άνοια και δεν ήθελε κανέναν άλλο δίπλα του στο σπίτι. Τους έδιωχνε όλους, ήθελε μόνο εμένα. Ζούσα δίπλα του και πηγαινοερχόμουν τα τελευταία επτά χρόνια. Δεν μπορούσα να λείψω. Έφευγα διακοπές πέντε μέρες και ήμουν με την αγωνία. Πήγαινα στο Βερολίνο να δω την κόρη μου και αν δεν απαντούσε στο κινητό του “άσπριζαν” τα μαλλιά μου!

Για ένα πολύ μεγάλο διάστημα στερήθηκα τα ταξίδια. Οπότε εδώ και κάποια χρόνια δεν ξέρω πού να πρωτοπάω. Ο νους μου είναι να φύγω ταξίδια. Θέλω να γνωρίσω μακρινές χώρες. Είναι τόσο πολύ μεγάλος ο κόσμος και θέλω τόσο πολύ να τον δω όλο».

Οι απώλειες

«Δεν ξέρω αν με φοβίζει ο θάνατος. Με φοβίζει η ανημπόρια. Πριν από τρία χρόνια έχασα την αγαπημένη μου φίλη και “αδελφή”, την Αννέζα Παπαδοπούλου και πρόσφατα έχασα και τον
πιο αγαπημένο μου φίλο, τον Κοσμά Φουντούκη. Όλοι στην ίδια ηλικία με μένα. Ήμασταν μαζί από 16 χρόνων, Θεσσαλονικείς.

Τους είδα να τους διαλύει αυτή η φρικτή ασθένεια, να σου λένε “πονάω” και να μην μπορείς να κάνεις τίποτα. Η Αννέζα μου έλεγε πάντα πόσο με θαύμαζε που προσπερνούσα γρήγορα το δυσάρεστο γεγονός και πήγαινα παρακάτω και δεν μπορώ με τίποτα να ξεπεράσω τον θάνατό της».

Μακριά από τις πλαστικές

«Τρομάζει τον κόσμο η ηλικία. Όταν θέλουν να μου κάνουν κομπλιμέντο και με βλέπουν από κοντά, λένε: “Α, πώς φαίνεστε έτσι ωραία!” και απαντώ: “Και χωρίς να έχω κάνει και τίποτα”. Φαίνεται ότι δεν έχω κάνει κάτι.

Δεν θέλω να γίνω μια άλλη από αυτό που είμαι. Θέλω να μπορώ να κουνήσω κανονικά το στόμα μου, το κεφάλι μου. Φοβάμαι τρομερά να κάνω, ας πούμε, μια βλεφαροπλαστική και να βγει το ένα μάτι έτσι και το άλλο αλλιώς».