Το Παρίσι δείχνει τον δρόμο στην Αθήνα για το κυκλοφοριακό - Τι αναφέρει ο Νίκος Μπελαβίλας
Η σταδιακή απαγκίστρωση της πόλης από το ΙΧ αποτελεί κεντρική λύση για την ουσιαστική αντιμετώπιση του κυκλοφοριακού, σύμφωνα με τον καθηγητή Πολεοδομίας του ΕΜΠ.
Λύσεις για το φλέγον ζήτημα του κυκλοφοριακού στην Αθήνα μπορούν να αναζητηθούν στο μοντέλο που εφαρμόστηκε στο Παρίσι, υποστηρίζει ο καθηγητής του ΕΜΠ, Νίκος Μπελαβίλας.
Σε ανάρτησή του κάνει λόγο για ένα σημαντικό μάθημα από το Παρίσι «μαζί με την απάντηση προς τους φοιτητές και τις φοιτήτριες μας, τους γείτονες και τους συνδημότες μας, στη μόνιμη πλέον ερώτηση: τι θα γίνει με το κυκλοφοριακό;».
Εξηγώντας το πολεοδομικό και συγκοινωνικό μοντέλο που εφάρμοσε η πρωτεύουσα της Γαλλίας τα τελευταία χρόνια, ο Νίκος Μπελαβίλας σημειώνει:
«Πεντακόσιοι δρόμοι μετατράπηκαν σε πεζόδρομους, ανάμεσά τους και η διάσημη εμπορική Rue de Rivoli, καθώς και οι όχθες του Σηκουάνα, που κάποτε ήταν πλημμυρισμένες από αυτοκίνητα. Παράλληλα, αυξήθηκε τριπλάσια η τιμή στάθμευσης για τα θηριώδη SUV, αποτρέποντας την είσοδο μεγάλων οχημάτων στην πόλη.
Ταυτόχρονα, το Παρίσι εξυπηρετείται από 16 γραμμές Μετρό, 5 γραμμές Προαστιακού και 13 γραμμές Τραμ.
Η σοσιαλίστρια δήμαρχος της πόλης Αν Ινάλγκο, η οποία εφαρμόζει αυτές τις πολιτικές επί δέκα συνεχή χρόνια, από το 2014, δέχθηκε έντονες επιθέσεις από ενώσεις ιδιοκτητών ΙΧ, από κατοίκους των προαστίων και κυρίως από δεξιούς πολιτικούς, οι οποίοι ισχυρίζονται ότι οι πολιτικές αυτές επιδεινώνουν τις συνθήκες διαβίωσης.
Η δήμαρχος του Παρισιού, είναι διεθνώς ίσως η πιο τολμηρή στον τομέα της αλλαγής του μοντέλου λειτουργίας των ιστορικών πόλεων, απομακρύνοντας τα αυτοκίνητα, δημιουργώντας χώρο για τους πεζούς παράλληλα με την ανάπτυξη των Μέσων Σταθερής Τροχιάς».
«Πραγματικότητα και όχι εικόνα από το μέλλον»
Όπως σημειώνει ο καθηγητής Πολεοδομίας, «το αποτέλεσμα φαίνεται στην καθημερινή ζωή των πολιτών και στους εντυπωσιακούς χάρτες που δείχνουν το Παρίσι πριν από δύο δεκαετίες, πνιγμένο από αέριους ρύπους, με κύρια πηγή την κυκλοφορία οχημάτων, και το Παρίσι σήμερα, όπου όλοι οι δείκτες (μικροσωματίδια, διοξείδιο του αζώτου κ.ά.) έχουν μειωθεί τουλάχιστον κατά 50%. Αυτή είναι μία πραγματική και όχι φανταστική εικόνα από το μέλλον!».
«Ας συγκρίνουμε τους οδικούς άξονες του 2004 (Αττική Οδός, Κηφισός), που δεν έλυσαν το πρόβλημα των μετακινήσεων στην Αθήνα, με το Μετρό (γραμμές 2 και 3) και το Τραμ, που εξυπηρετούν περισσότερους από 1 εκατομμύριο επιβάτες ημερησίως. Ας αναλογιστούμε αν αξίζει -σε όρους κόστους, ρύπανσης, κατάληψης του δημόσιου χώρου, εξοικονόμησης χρόνου και ποιότητας ζωής- να συνεχίσουμε να επενδύουμε στους οδικούς άξονες, ή ακόμη χειρότερα, να καταργούμε πεζοδρόμους με την αιτιολογία της μείωσης της ρύπανσης, όπως στη Βασιλίσσης Όλγας, αντί να αυξήσουμε τις ελεύθερες ζώνες για πεζούς και να επιταχύνουμε, να βελτιώσουμε και να επεκτείνουμε τις γραμμές των Μέσων Σταθερής Τροχιάς», καταλήγει ο Νίκος Μπελαβίλας.
