Τουρκολιβυκό…μνημόσυνο

Θα μπορούσε να είναι μια παρωδία διπλωματικής ιστορίας. Δυστυχώς όμως είναι πολιτικό δράμα. Η διάλυση της κρατικής οντότητας της Λιβύης και η επιστροφή της σε μια εμφυλιοπολεμική κατάσταση αντιτιθέμενων φυλάρχων, αποτέλεσε -πέρα από το χάσιμο οποιασδήποτε ισορροπίας- μια ευκαιρία για την Τουρκική επεκτατικότητα. Όπως ο λύκος που χαίρεται στην αντάρα κάπως έτσι διάλεξε στρατόπεδο και έβαλε εμπρός ακόμα ένα μεγαλοϊδεατισμό, που ξεπερνούσε και τις περί γαλάζιας πατρίδας μεγαλοστομίες. 

Η Ελλάδα ακολούθησε με καθυστέρηση αλλά και με όλες τις δεσμεύσεις που έχει ως μέλος της ΕΕ, σε ένα ξένο -είναι αλήθεια- περιβάλλον να χτίσει τις δικές της συμμαχίες. Κάπως έτσι μπήκε στην ζωή μας ο στρατάρχης Χαφτάρ. Από τον Νοέμβριο του 2019 που το Τουρκολιβυκό μνημόνιο αμφισβήτησε την θαλάσσια κυριαρχία μας, ο Χαφτάρ υπήρξε ο συνομιλητής και η ελπίδα μας για επιστροφή όχι απλά στην νομιμότητα αλλά και στην κοινή λογική. 

Βλέπετε, το Διεθνές Δίκαιο διαθέτει κανονισμούς που ρυθμίζουν τις διαφορές μεταξύ χωρών που διαθέτουν αντικριστές ακτές. Η Ελλάδα και η Λιβύη διαθέτουν τέτοιες ακτές, η Τουρκία και η Λιβύη όχι. Η Τουρκία ως γνωστόν δεν άφησε την πραγματικότητα να της χαλάσει την φαντασίωση. Παρέβλεψε την επήρεια την Κρήτης, της Ρόδου και των νησιών, χάρισε και ένα γενναιόδωρο 40% παραπάνω θαλάσσιας κυριαρχίας στην Λιβύη, από όσα θα δικαιούτο αν οριοθετούσε με την Ελλάδα, και προχώρησε παρακάτω. 

Ο Χαφτάρ έστειλε τους γιους του στην Τουρκία για «μεταπτυχιακά» στο παζάρι, και από ότι φαίνεται πια εκ του αποτελέσματος και η ανατολική και η δυτική Λιβύη είναι υπό την Τουρκική επιρροή. Εμείς έχουμε να θυμόμαστε είκοσι τέσσερις επισκέψεις των Χαφτάρ και κάτι παϊδάκια στα Βλάχικα, στα πεπραγμένων των διπλωματικών μαχών που δώσαμε υπέρ βωμών και εστιών. 

Στο ολοφάνερο σφάξιμο στο γόνατο του δικαίου της θάλασσας και των ελληνικών συμφερόντων, ακούστηκαν κάτι μοιρολόγια στις είκοσι επτά γλώσσες της ΕΕ και μια παραβολή στα «αμερικάνικα». Η παραβολή ήταν γνωστή και έκλεινε με το ερώτημα -Ιησού ή Βαραβά- και όλοι ξέραν ποιος σταυρώθηκε και ποιος ήταν ο ένοχος και ποιος ο αθώος. Σίγουρα γνώριζε και ο Πόντιος Πιλάτος, και όπως κάθε τοποτηρητής, είχε υπέρτερα συμφέροντα να φροντίσει. Και κάπως έτσι έμεινε για την Τουρκία το Τουρκολιβυκό μνημόνιο και για την Ελλάδα το Τουρκολιβυκό μνημόσυνο…