Δώρα Χρυσικού: «Από τότε που έκανα ολική υστερεκτομή μου λένε ότι δεν είμαι ολοκληρωμένη γυναίκα»

Η Δώρα Χρυσικού μαζί με τη Ζέτα Δούκα, την Πηνελόπη Αναστασοπούλου, τη Σόφη Ζαννίνου και την Άννα Κουρουπού ανεβάζουν την παράσταση «Vaginahood», μια παράσταση για όσα λένε οι γυναίκες μεταξύ μας, αλλά τελικά θέλουν να ακούσει όλος ο κόσμος.

Με αφορμή αυτό το έργο, η Χρυσικού μίλησε στο «Buongiorno» για όσα έχει ακούσει να της λένε από τότε που έκανε ολική υστερεκτομή. «Ως μια γυναίκα, ως μία στρέιτ γυναίκα η οποία πλέον δεν έχω μήτρα, από τότε που έκανα ολική υστερεκτομή πολλές φορές αντιμετωπίζω στον κοινωνικό μου περίγυρο τον χλευασμό μαζί με τον οίκτο, την απορία ή την απόρριψη…

«Πόσο δικαιούμαι να είμαι γυναίκα;»

Έχω ακούσει να μου λένε εσύ βρε κορίτσι μου γλυκό δεν είσαι ολοκληρωμένη, δεν έκανες παιδάκι… Οπότε, κι εγώ αναρωτιέμαι και αναρωτήθηκα πόσο δικαιούμαι να είμαι γυναίκα και η απάντηση που έδωσα στον εαυτό μου είναι ότι είμαι όσο γυναίκα ήμουν και πριν, ίσως και περισσότερο!

Εγώ προσωπικά δεν μπήκα σε αυτή τη διαδικασία, σε βάζουν όμως, οπότε την απάντηση πρέπει κάπως να τη δώσεις. Προφανώς και τα τραύματα είναι πολλαπλά και οφείλεις να τα αντιμετωπίσεις, γιατί αλλιώς δεν πας μπροστά».

«Έχει περάσει οδοστρωτήρας από πάνω μας»

Η Δώρα Χρυσικού αναφέρθηκε στον λόγο που αυτές οι γυναίκες κάνουν αυτή την παράσταση. «Είναι ένα… παιδί που έχει γεννηθεί από αυτή τη γνωριμία, από αυτή την εμπλοκή μας, από την εμπειρία αυτή που έχουμε ζήσει. Γιατί αν και είμαστε γυναίκες από διαφορετικές αφετηρίες, έχει περάσει ένας οδοστρωτήρας από πάνω μας!

Δηλαδή, όλη μας η γυναικεία υπόσταση έχει περάσει από μια δοκιμασία για να πω έναν light όρο. Οπότε, είπαμε ότι από το να μείνει ένα τραύμα, ή να μείνει μία προσωπική εμπειρία, ή ένα προσωπικό δράμα, ή μία προσωπική δυσκολία, γιατί να μην το μετουσιώσουμε να το κάνουμε ζωή, να το κάνουμε τέχνη, να το επικοινωνήσουμε με τον τρόπο που ξέρουμε.

«Αλίμονο αν αυτό που ζήσαμε δεν το κάνουμε τέχνη»

Οι κακές γλώσσες θα βγουν να πουν ότι θέλουμε να καπηλευτούμε το κίνημα #metoo για να κάνουμε μια παραστασούλα. Και εγώ λοιπόν απαντάω, αλίμονο αν εμείς που περάσαμε όλο αυτό, δεν το κάνουμε κάτι! Αλίμονο αν εμείς αυτό όλο που ζήσαμε, δεν μπορέσουμε από το σκοτάδι να το μετουσιάσουμε και να το κάνουμε φως, να το κάνουμε επικοινωνία, να το κάνουμε τέχνη, να πούμε παιδιά εδώ είμαστε και όλο αυτό δεν έχει μείνει στο μίζερο πράγμα που θέλετε να μας βάλετε, δεν έχει μείνει στο να απαντάμε τις δύσκολες και πολλές φορές αγενείς ερωτήσεις σας, έχει γίνει κάτι σημαντικό».