Έναν Καποδίστρια 2026…

Εκατό πενήντα χιλιάδες πήγαν σινεμά να δουν Καποδίστρια. Με την μισή Ελλάδα στα μπλόκα και με δεδομένο ότι τόσα εισιτήρια κόβουν πολυδιαφημισμένες ταινίες θα λέγαμε «καλά πήγε αυτό».

Οι κριτικοί της απέδωσαν διάφορα κοσμητικά, με κυρίαρχο την «πατάτα», αλλά αυτό αφορά όσους διαβάζουν κριτικές σε μια χώρα που αυτοί που γενικώς διαβάζουν είναι μια περήφανη μειοψηφία. Από όσους πήγαν, πολλοί χειροκρότησαν -σαν να βρίσκονταν σε θέατρο- αλλά περί της έκφρασης του θαυμασμού «κολοκυθόπιτα». Το θέμα θα μπορούσε να συνδυάσει πατάτες και κολοκύθια και να κλεισθεί ως οικονομικό μενού.

Η αλήθεια όμως είναι, ότι η ενασχόληση ξεπέρασε κατά πολύ όχι μόνο τους «σινεφίλ», αλλά σίγουρα και τους ιστοριοδίφες, που κάτι θα είχαν διαβάσει για την αξιοσημείωτη ιστορική παρουσία του Καποδίστρια. Με δεδομένο ότι στην Ελλάδα μπορείς να έχεις γνώμη χωρίς να έχεις γνώση, ο μικρός χαμός δεν έγινε για την ταινία. Ούτε καν για τον σκηνοθέτη Σμαραγδή που στα ογδόντα του εμφανίστηκε ως αντισυστημικός. Εξάλλου, ανάμεσα στους χρηματοδότες της ταινίας ήταν η ΕΡΤ, η ΔΕΗ και η NOVA, καθώς και πολλοί ιδιώτες και ομογενείς. Ενώ αξίζει να σημειωθεί ότι η ταινία βραβεύθηκε πριν καν ξεκινήσει να γυρίζεται από την Ακαδημία Ελληνικών Βραβείων Τέχνης.

Πώς λοιπόν μπορεί να εξηγηθεί αυτή η «αντισυστημική πατατοσαλάτα» που έφθασε να απασχολεί μια χώρα ακόμα και ως πρώτο θέμα, προσπερνώντας το γενικότερο χαμό που γίνεται; Πώς -ενώ καίγεται το σπίτι μας- τραγουδάμε; Στην ερώτηση υπάρχει μέρος της απάντησης.

Η αδιαμφισβήτητη ανάγκη για ένα νέο Καποδίστρια. Σε μια εποχή που η πολιτική «λερώνει», ο άνθρωπος που αρνήθηκε να εισπράξει έστω και μια δραχμή με τον λαό που ήρθε να κυβερνήσει να πεινάει, αποτελεί ελπίδα. Η ελπίδα δεν μπορεί να μείνει έξω από την ζωή. Η προστασία της ελπίδας από τους κάπηλους δεν είναι εύκολη υπόθεση, αλλά και μόνο το ότι η εντιμότητα είναι ζητούμενο, είναι ταυτόχρονα διαπίστωση της έλλειψής της, αλλά και ελπιδοφόρο ζητούμενο. Έναν Καποδίστρια 2026…