Γαβαλάς: «Όταν έβγαινα από το κελί για να προαυλιστώ, οι κρατούμενοι έκαναν στην άκρη για να περάσω»

Στο περιοδικό Grace έδωσε συνέντευξη ο Λάκης Γαβαλάς και αναφέρθηκε στις δυσκολίες της ζωής του, την αναγνώριση και την εκτίμηση του κόσμου που του δίνει χαρά.

«Νομίζω πως, πράγματι, έχω βοηθήσει πολύ κόσμο γιατί μου το λένε. Πέντε-έξι άνθρωποι μου έγραψαν: «Κύριε Γαβαλά, σας ζητώ συγγνώμη εκ μέρους της χώρας μας για αυτό που σας έκαναν». Έτσι ένιωσα ότι η αναγνώριση δεν έρχεται μόνο από την επαγγελματική επιτυχία ή την αναγνωρισιμότητα» ανέφερε.

Και συνέχισε: «Έρχεται από την τόλμη με την οποία αντιμετωπίζεις και τις δυσκολίες. Πιστεύω όμως ότι μεγαλύτερο θάρρος και δύναμη ψυχής έχουν άνθρωποι που, για παράδειγμα, βγαίνουν νικητές από τη μάχη με τον καρκίνο. Εγώ δεν έχω φτάσει στο όριο της ανθρώπινης αντοχής. Με τον εγκλεισμό μου -ειδικά κατάλαβα ότι είμαι χρήσιμος και δεν πρέπει να παρατήσω αυτό που τελικά θέλω και έχω έρθει στον κόσμο για να πράξω.

Έχω έρθει στον κόσμο για να είμαι χρήσιμος, κι αυτό το αποδεικνύει κάθε μου μέρα. Ευτυχώς που άντεξα γιατί δεν πρέπει να εγκαταλείπουμε, είναι άσχημη λέξη η εγκατάλειψη, όπως δεν θέλουμε και να μας εγκαταλείπουν. Πρώτα απ’ όλα, βέβαια, οφείλουμε να μην εγκαταλείπουμε εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας, πρέπει να το προσπαθούμε. Η ζωή δεν είναι εύκολη και ποτέ δεν ξέρεις τι έρχεται.

Στα γενέθλια των φίλων μου, η ευχή που τους γράφω είναι: «Καλή και εύκολη ζωή με εύκολα προβλήματα!». Γιατί δεν υπάρχει περίπτωση να μην έχουμε προβλήματα, απλώς να είναι αντιμετωπίσιμα. Δεν μου έχει χαριστεί κάτι. Η αλήθεια είναι ότι αγαπώ τα ζόρια, ίσως αυτό με έσωσε στη φυλακή».

Τα μαθήματα που πήρε για την ζωή του, όσο βρισκόταν στην φυλακή; «Ότι ο ανδρισμός δεν βρίσκεται ούτε πίσω από μια ασπίδα σε έναν πόλεμο ούτε στην ικανότητα στο «τσατσιλίκι» που μπορεί να δείχνει ένας φυλακισμένος για να έχει καλύτερη μεταχείριση. Σκέφτηκα ότι τα παντελόνια που φοράω τα τιμώ - και τις φούστες βέβαια τις τιμώ, είτε στενές είτε φαρδιές, είτε πλισέ είτε εβαζέ. Βασικά, εγώ τιμώ ό,τι είναι στυλ» είπε με το γνωστό χιούμορ που τον χαρακτηρίζει.

Και συμπλήρωσε: «Αυτό λοιπόν που με δίδαξε η φυλακή είναι ότι πρέπει να έχω την αξιοπρέπειά μου, και το πέτυχα γιατί, όταν έβγαινα από το κελί για να προαυλιστώ, υπήρχαν διάσπαρτα άλλοι κρατούμενοι που κάθονταν έξω στον κοινό χώρο και έκαναν στην άκρη για να περάσω. Μάλιστα, μετά από λίγο καιρό, επειδή εγώ το χιούμορ το έχω πάντα στη ζωή μου, αλλιώς πεθαίνω, πήγαινα ως Βουγιουκλάκη και τους έλεγα «ακρίστε, χωριανοί!».