Γιώργος Κακοσαίος: «Αν δεν υπήρχε η μάνα μου, ο Πλούταρχος δεν θα ήταν αυτό που είναι σήμερα»
Ο τραγουδιστής μίλησε για την οικογένειά του, τη σύγκριση με τον διάσημο μπαμπά του και το ότι θέλει να είναι στην πίστα κάθε μέρα!
Ο Γιώργος Κακοσαίος ήταν καλεσμένος στην “Αστερόσκονη” του Action 24 και μίλησε στον Νίκο Γρίτση για την απόφασή του να ασχοληθεί με το τραγούδι, κόντρα σε όλη του την οικογένεια, αναφέρθηκε στο άγχος που έχει σε σχέση με τον πατέρα του, Γιάννη Πλούταρχο και παραδέχτηκε τη μεγάλη ευθύνη που έχει απέναντι στο κοινό.
Η σύγκριση με τον μπαμπά
«Ο μπαμπάς μου έχει άγχος για εμένα από τότε που εργάζομαι στη νύχτα, θέλω να τον βγάζω ασπροπρόσωπο. Όταν ο μπαμπάς μου έλεγε πως θα μας συγκρίνουν, απαντούσα “θα γίνω η εξαίρεση, θα πετύχω”.
Όλοι μου έλεγαν όταν ξεκινούσα στη δισκογραφική να μην τραγουδάω λαϊκά για να μην με συγκρίνουν με εκείνον. Τους έλεγα πως δεν ήθελα να βγάλω ποπ τραγούδια, ας μην βγω καθόλου στο τραγούδι αν είναι να πω αυτά που δεν μου αρέσουν. Βιώνω ακόμα τη σύγκριση με τον πατέρα μου… Πιστεύω πως ο Χάρης Βαρθακούρης είναι πολύ ταλαντούχος και έχει αδικηθεί γιατί είχε την “ατυχία” να έχει πατέρα έναν θρύλο της μουσικής!»
Η ευθύνη απέναντι στον κόσμο
«Θα ήθελα να δουλεύω περισσότερες μέρες. Μου αρέσει ο εαυτός μου πάνω στην πίστα και μου αρέσει που γίνομαι ένα με τον κόσμο! Μ’ αρέσει να διασκεδάζω τον κόσμο! Δηλαδή με γεμίζει όσο τίποτα και θα ’θελα να το κάνω κάθε μέρα! Εκτιμάω απεριόριστα τον κάθε άνθρωπο που δίνει χρήματα για να με ακούσει, έχω ευθύνη».
Η μαμά… βράχος
«Είναι η κολώνα του σπιτιού η μάνα μου. Νομίζω ότι αν δεν υπήρχε η μάνα μου, ο Γιάννης Πλούταρχος δεν θα ήταν ο Πλούταρχος που είναι σήμερα! Εννοείται ο ένας βοήθησε τον άλλον και οι δύο πάντα παρόντες, δηλαδή δεν ένιωσα την απουσία κανενός, ούτε του πατέρα μου, που όταν ήμουν πιο μικρός, που δούλευαν ακόμη και 7 στις 7 μέρες, είχε φροντίσει να μην μας λείψει ποτέ ουσιαστικά.
Δηλαδή ο χρόνος που περνούσε μαζί μας πάντα ήταν πάρα πολύ ουσιαστικός και του το δίνω και αυτό. Και εννοείται η μάνα μου ήταν αυτή που έτρεχε για όλους μας πάντα! Περνούσαμε εννοείται περισσότερο χρόνο μαζί της. Ήταν η αφανής ηρωίδα της κατάστασης».