Ιβάν Σβιτάιλο: «Μου πήραν το δίπλωμα επειδή είχα πιει - Ευτυχώς όταν συνέβη δεν έγινε γνωστό»
Ο ηθοποιός εξήγησε πως το περιστατικό συνέβη την περίοδο που είχαν σκάσει στη δημοσιότητα πολλές παρόμοιες περιπτώσεις με άλλους διάσημους…
Ο Ιβάν Σβιτάιλο ήταν καλεσμένος στο “Καλύτερα Αργά” του Action 24 και μίλησε με την Αθηναΐδα Νέγκα για τη νύχτα και την περίοδο που χόρευε στα μπουζούκια, τις κόρες του που μεγαλώνουν σε ένα περιβάλλον όπου όλα γίνονται μέσω διαδικτύου, αλλά και τη φορά που του πήραν το δίπλωμα επειδή είχε πιει λίγο παραπάνω μετά από την παράσταση.
«Φοβάμαι πάρα πολύ τις γνωριμίες που γίνονται μέσω μηνυμάτων, μου φαίνεται απάνθρωπο. Είναι πολλοί άνθρωποι οι οποίοι ακολουθούν αυτόν τον τρόπο. Κάποιοι γνωρίζονται, κάποιοι δεν θέλουν να δεσμευτούν και χρησιμοποιούν μόνο εφαρμογές. Εμείς, επειδή ζήσαμε το Ίντερνετ από το ξεκίνημά του, καταλαβαίνουμε την κατάντια. Σαν γονέα με ανησυχεί. Θα πρέπει να γίνει κάποια δουλίτσα εκεί πέρα με τις κόρες μου. Να μάθουν να σέβονται τον εαυτό τους».
«Με σταμάτησαν στη Σταδίου»
«Πίνω, αλλά προσπαθώ να μην το ξεπερνάω. Θέλει προσοχή γιατί το αλκοόλ είναι γύρω μας, είναι μέσα στον τρόπο ζωής μας. Πριν από ένα διάστημα μου πήραν το δίπλωμα. Ήμουν ελάχιστα πάνω από το όριο και μάλιστα συνέπεσα με όλους τους υπόλοιπους που έγινε ο χαμός. Ευτυχώς για μένα δεν ακούστηκε κάτι.
Δεν το λέω σαν είδηση γιατί έτσι είναι η διαδικασία και έτσι θα έπρεπε. Πρώτη φορά μου συνέβη. Ήπια ένα κρασί μετά το θέατρο, μετά τη βραδινή παράσταση και με σταμάτησαν στη Σταδίου… Είμαι υπέρ του να είμαστε πιο αυστηροί… Είναι καλύτερο να μην πίνουμε, να πάμε με ένα ταξί πίσω».
«Τα μπουζούκια δεν πάνε έναν χορευτή μπροστά»
«Η νύχτα πάντα πληρώνει καλύτερα. Ευτυχώς εγώ δεν είμαι πλέον στη νύχτα, γιατί την έχω αποβάλει. Ξεκίνησα από την ομάδα του Φωκά Ευαγγελινού, με τη Δέσποινα Βανδή. Έχω χορέψει με αρκετούς τραγουδιστές, έχω χορογραφήσει για κάποιους. Ήμουν 21, 22 και είχα βρεθεί να νταραβερίζομαι με μαγαζάτορες, να έχω 12 χορευτές, στον Γιώργο Μαζωνάκη είχε συμβεί αυτό, είχα τη μεγαλύτερη ομάδα και δεν το πίστευα κιόλας. Πολλά πράγματα συνέβαιναν γρήγορα, δεν “μασούσα”, έμπαινα.
Γενικά ο κόσμος της νύχτας θέλει ένα γερό στομάχι, ή το ’χεις, ή δεν το ’χεις. Δεν το είχα, δεν μπορούσα να παίξω τον ρόλο. Προτιμώ να παίζω στο θέατρο, από ότι να το ζω. Ήμουν με πάρα πολύ καλούς χορευτές και Έλληνες και ξένους, οπότε δεν ένιωσα ποτέ ότι ήταν κάτι κατώτερο από αυτό που έκανα όταν χόρευα στη Νέα Υόρκη.
Πολλοί χορευτές στα μπουζούκια ήταν επίσης παιδιά από τη Λυρική Σκηνή κι εγώ ήμουν στη Λυρική ένα διάστημα. Ήταν η εποχή που ήμασταν νέοι και έπρεπε κάπως να επιβιώνουμε, γιατί από τον χορό είναι πολύ δύσκολο να ζήσεις. Υπάρχει μία μοναδική Εθνική Λυρική Σκηνή και δεν υπάρχουν άλλες ομάδες χορού για να μπορείς να συντηρείσαι. Αναγκαστικά έπρεπε να συνδυάζω πράγματα. Φθείρεσαι όμως στα μπουζούκια, δεν είναι περιβάλλον για να σε πάει μπροστά. Αυτός ήταν ο λόγος για να φύγω στην Αμερική».
