Κάθι Μπέιτς για την επιτυχία του «Misery»: «Ένιωθα απροστάτευτη... σαν να ήταν εφιάλτης»

Έχοντας υπάρξει σούπερ σταρ εδώ και δεκαετίες και έχοντας κερδίσει Όσκαρ για την ταινία «Misery» το 1991, η Κάθι Μπέιτς υπήρξε  μια έμπειρη θεατρική ερμηνεύτρια στα 40 της και στα 77 της δηλώνει με συνέντευξή της στο Variety αναφερόμενη στις ταινίες της Μάρβελ: «Θα ήθελα πολύ να είμαι μια υπερηρωίδα που θα μπορούσε να πετάει. Αλλά να είμαι σέξι και να μεταμορφώνομαι από το ένα πράγμα στο άλλο. Ίσως ένα συνδυαστικό «πιάτο»: Μια κακιά που στη συνέχεια μεταμορφώνεται σε μια σέξι, τρελή, τέλεια γυναίκα».

Η διάσημη ηθοποιός αποκαλεί αυτό το στάδιο της ζωής και της καριέρας της «εξιλέωση», καθώς έχει καταφέρει να ξεπεράσει κάποιες δύσκολες στιγμές του παρελθόντος και τώρα νιώθει πιο ευτυχισμένη. «Επιτέλους νιώθω ότι είμαι αυτή που είμαι», λέει. «Έχω παλέψει μέσα από τα ορμητικά νερά. Νιώθω ότι αυτή είναι η καλύτερη περίοδος της ζωής μου. Χαίρομαι που άντεξα!».

Μιλώντας για την επιτυχία της σειράς «Μάτλοκ» που πρωταγωνιστεί και χάρη στην οποία είναι η γηραιότερη υποψήφια για Emmy στην κατηγορία «Εξαιρετική ηθοποιός δράματος» αναφέρει: «Μου αρέσει πολύ. Αυτό μου δίνει μια εντελώς διαφορετική αίσθηση, από την επιτυχία που έχει προηγηθεί. Είναι ένα σήμα τιμής. Είναι απλώς η τύχη όλων αυτών. Δεν μου έχει ξανασυμβεί ποτέ κάτι τέτοιο, πέντε διαφορετικοί σχεδιαστές να μου στέλνουν φορέματα!».

Η ηθοποιός έχει χάσει 45 κιλά και εξηγεί: «Η στυλίστριά μου είχε ένα όμορφο φόρεμα για να δοκιμάσω. Το κοίταξα στην κρεμάστρα και σκέφτηκα, «Δεν θα μου κάνει». Το φόρεσα και μου έκανε, και απλά έλιωσα. Άρχισα να κλαίω... και να κλαίω. Ακόμα προσπαθώ να καταλάβω πώς είναι να είσαι χωρίς όλο αυτό το βάρος. Σε τι χρησίμευε; Από τι κρυβόμουν; Ποια είναι τα συναισθήματα που ξεχύνονται επειδή δεν έχω αυτή την «πανοπλία»; Με εξέπληξε πραγματικά και με σόκαρε».

Η Κάθι Μπέιτς μπορεί να νιώθει άνετα με τον εαυτό της τώρα, αλλά όπως εξομολογήθηκε ένιωθε υπερβολικά άβολα όταν στα 42 της έκανε την μεγάλη επιτυχία με το «Misery». «Ένιωθα σαν παιδί. Δεν είχα ιδέα. Μάλιστα, υπάρχει μια φωτογραφία μου να βγαίνω από ένα αυτοκίνητο φορώντας μια μαύρη δαντελένια μπλούζα και ένα λευκό σουτιέν από κάτω — τόσο ατημέλητη! Πάντα ένιωθα σαν να ήταν εφιάλτης. Απλώς ένιωθα τόσο κακώς προετοιμασμένη... Κοιτάζοντας πίσω σε εκείνα τα χρόνια, ένιωθα απροστάτευτη. Δεν ήξερα τι έκανα. Ήμουν ένα παιδί της μεσαίας τάξης από το Μέμφις του Τενεσί, με μεγαλύτερους γονείς και πραγματικά 20 χρόνια πίσω από την εποχή μου. Δεν ήξερα τίποτα για τίποτα και αυτό με στοίχειωνε για χρόνια».