Λένα Μαντά: «Παραδίνομαι στη θλίψη και ξεσπάω κλαίγοντας... το πένθος είναι μαραθώνιος»
Ένα ακόμα καλοκαίρι χωρίς τον αγαπημένο της σύζυγο και η συγγραφέας προσπαθεί να διαχειριστεί την απώλειά του.
Τον Ιούνιο του 2024 ο σύζυγος της Λένας Μαντά με τον οποίο ήταν 40 χρόνια μαζί, έφυγε από την ζωή και η ίδια μέχρι σήμερα προσπαθεί να συνειδητοποιήσει την απουσία του.
Με μια ανάρτησή της στον προσωπικό της λογαριασμό στο instagram, η συγγραφέας μοιράστηκε με τους διαδικτυακούς της φίλους τα συναισθήματά της για το καλοκαίρι που πέρασε χωρίς εκείνον.
«Έτσι πέρασα τον Αύγουστο. Όπως ακριβώς τον ήθελα και τον σχεδίασα. Τα παιδιά μου έλειπαν κι εγώ έμεινα ολομόναχη στο σπίτι μου. Έγραφα, διάβαζα, κεντούσα. Για πρώτη φορά μετά από ατελείωτα χρόνια (και δεν ξέρω αν το έκανα και πότε) είχα να φροντίσω μόνο εμένα και να κάνω ό,τι θέλω χωρίς κανένα «πρέπει». Μιλούσα ελάχιστα στο τηλέφωνο (με Κλαίρη και Θάλεια) και μετά σιωπή. Βγήκα δυο βράδια για ποτό με την Ειρήνη και μια για σουβλάκια! Έκλαιγα οπότε ήθελα και για όσο ήθελα, έπιασα τον εαυτό μου να του μιλάει σαν να ήταν δίπλα μου και κάποιες μέρες κατόρθωνα να μην τον σκέφτομαι.
Μοναξιά όμως δεν ένιωσα ούτε λεπτό! Ήταν μοναχικότητα συνειδητά επιλεγμένη. Το πένθος είναι μαραθώνιος, όχι αγώνας ταχύτητας. Δεκατέσσερις μήνες μετά, το «θηρίο» του πόνου κάνει διαλείμματα πια και κοιμάται.
Όταν ξυπνάει το αφήνω και βρυχάται. Παραδίνομαι στη θλίψη και ξεσπάω κλαίγοντας. Αναγκαίο και αυτό. Είναι ο μόνος δρόμος για την αποδοχή και για να πας παρακάτω… Συμπέρασμα: Το… κουβεντολόι με τον εαυτό μας, η σύνδεση μας μαζί του, είναι δώρο που πότε πότε, καλό είναι να το προσφέρουμε σε μας τους ίδιους… ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!
ΥΓ. Ήθελα λίγο Αύγουστο ακόμα…»
