Μαρίνα Καλογήρου: «Η σχέση με τη μετάνοια είναι μια σχέση πόνου και ο πόνος είναι εξέλιξη»

Η Μαρίνα Καλογήρου ήταν καλεσμένη στο «Καλύτερα Αργά» του Action 24 με την Αθηναΐδα Νέγκα για την πίστη, την προσευχή, αλλά και τη μετάνοια που μπορεί να έχει πόνο, αλλά μόνο έτσι εξελίσσεται η ψυχή σου! «Όταν τα πράγματα γίνονται τόσο ακραία άσχημα, επειδή η ανθρωπότητα πάει σε πολύ λάθος σημείο, έτσι και αλλιώς, δηλαδή όλο αυτό που γίνεται με τον υλισμό, όλο αυτό το πράγμα που ασχολούμαστε όλη μέρα με τα χρήματα και με τα ψώνια και με τα πράγματα, έτσι και αλλιώς πάει τόσο λάθος. Αν δεν συμβεί κάτι φρικτό για να σε ταρακουνήσει και να πεις: όπα, τι κάνω, ποιος είμαι, ποιο είναι το νόημα που μου δω, να θυμηθείς ότι πολύ σύντομα θα πεθάνεις, αν δεν τα θυμηθείς όλα αυτά με κάτι που θα σε ταρακουνήσει, θα συνεχίσεις να πηγαίνεις να ψωνίζεις.

Εγώ έχω έναν φίλο που του ήρθε μια ασθένεια πάρα πολύ σοβαρή και παλεύει με τον χρόνο. Εκείνος τώρα δεν θα αλλάξει τα πάντα στην ψυχή του; Δηλαδή η ψυχή θα αναγεννηθεί και θα δει πράγματα που δεν έβλεπε με κανέναν τρόπο πριν. Σκέφτομαι το παιδάκι μου που, όλοι το ίδιο σκέφτονται, δεν θέλω να πάθει ποτέ τίποτα. Και στην προσευχή μου είναι να μην πάθει ποτέ κακό, να μην πονέσει, να μην πληγωθεί. Μα είναι δυνατόν; Αν δεν πονέσει, αν δεν πληγωθεί, πώς θα εξελιχθεί η ψυχή του; Πώς θα νιώσει ότι είναι πραγματικά σημαντικό; Εγώ έχω βιώσει πάρα πολύ τον πόνο ως εξέλιξη, πολύ καθαρά στην εξομολόγηση, στη μετάνοια. Γιατί η εξομολόγηση δεν είναι μόνο η εξομολόγηση που πας στον ιερέα στην εκκλησία, μπορεί να σου συμβεί και το αυτοκίνητο την ώρα που οδηγείς ή στο κρεβάτι σου.

Η σχέση με τη μετάνοια, είναι μια σχέση πόνου. Δηλαδή, συνειδητοποιείς ότι μέσα σου βαθιά δεν είσαι αυτός που νομίζεις ότι είσαι και αυτός που λες ότι είσαι... Συνειδητοποιεί ο καθένας διαφορετικά πράγματα, μπορεί κάποιος την αλαζονεία του, τον εγωισμό του, την περηφάνια του, τα λάθη του, τα σφάλματά του… Και όταν έρχεσαι αντιμέτωπος εκείνη την ώρα με αυτό και λες: Θεέ μου είμαι είμαι σάπιος. Δηλαδή, πώς είμαι έτσι; Λέω για τους άλλους ανθρώπους και εγώ τι κάνω ας πούμε;»

«Δεν έχω επιλογή αν θα πιστέψω ή όχι»

«Έχω κάνει πάρα πολύ δυνατή προσευχή για κάτι τρομερά σημαντικό και άλλαξαν πράγματα που δεν θα μπορούσαν να αλλάξουν σε καμία πραγματική περίπτωση, αυτό είναι θαύμα! Έχω δει με τα ματάκια μου και έχω ακούσει με τα αυτάκια μου, εννοώ και πιο μεγάλα από αυτό, αλλά δεν υπάρχουν μεγάλα και μικρά θαύματα, η παρουσία είναι παρουσία, δηλαδή, όταν συμβαίνει, τη νιώθεις, ξέρεις ότι είναι. Οπότε, για αυτό χρησιμοποιώ αυτές τις λέξεις που σε κάποιους δεν αρέσουν. Το είμαι αναγκασμένη, είμαι καταδικασμένη να πιστεύω!

Πραγματικά έτσι το νιώθω. Δηλαδή, εγώ δεν έχω επιλογή αν θα πιστέψω ή όχι γιατί πια μου έχει συμβεί. Και τώρα έχει γίνει και αλλιώς και η σχέση μου και με την τυπολατρία πια και με την Εκκλησία. Δηλαδή, μετέχω στη Θεία Κοινωνία γιατί μέσα μου γίνονται… εκρήξεις, οπότε αυτό το πράγμα που μου δίνεται, που εμφανίζεται, που συμβαίνει, το ακολουθώ».