Αμαλία Αρσένη: «Όλη η παιδική μου ηλικία ήταν σε μια έκθεση, την οποία εγώ δεν είχα επιλέξει»
Η κόρη του Γεράσιμου Αρσένη και της Λούκας Κατσέλη μίλησε για τα παιδικά της χρόνια, για το θέατρο, την τηλεόραση και φυσικά την πολιτική!
Η ηθοποιός Αμαλία Αρσένη ήταν καλεσμένη της Αθηναΐδας Νέγκα στο «Καλύτερα Αργά» του Action 24 και μίλησε για τα δύσκολα παιδικά χρόνια που είχε εξαιτίας της αναγνωρισιμότητας των γονιών της. «Θεωρώ ότι το πρώτο πράγμα που θέλει ένα παιδί είναι να νιώθει ασφάλεια. Θέλει τους γονείς, θέλει να νιώθει αυτό που λέμε μια χαρούμενη συνθήκη. Όταν αυτό διαταράσσεται, από το πιο απλό μέχρι και το πιο μεγάλο, το παιδί νιώθει μια ανασφάλεια. Σε εμένα αυτό υπήρχε σε πολύ μεγάλη κλίμακα, γιατί δεν ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό που με έκανε νιώθει άβολα, ήταν όλη μου παιδική ηλικία σε μια έκθεση, την οποία εγώ δεν είχα επιλέξει για τον εαυτό μου.
Μου ήταν πολύ γνώριμο, δεν αισθανόμουν κάθε φορά το σοκ, απλώς, μπορώ να πω ότι υπήρχε πολλή συζήτηση στο σπίτι γι’ αυτό. Και θυμάμαι τον πατέρα μου (υπουργός παιδείας τότε) να μου εξηγεί πολύ αναλυτικά γιατί έκανε αυτό το πράγμα που έκανε ή γιατί ακολουθούσε τις επιλογές που ακολουθούσε και ότι τα παιδιά αντιδρούν γι’ αυτόν τον λόγο. Ήμουν έξι χρόνων και είχα πλήρη εικόνα γιατί συνέβαιναν και οι αντιδράσεις και οι επιλογές».
«Η τηλεόραση με αφορά υπό προϋποθέσεις»
«Η απαξίωση της πολιτικής είναι πολύ μεγάλο πρόβλημα, ειδικά στις νεότερες γενιές. Το θέατρο είναι πολιτική πράξη γιατί αφορά την πόλη, αφορά την κοινωνία, οπότε, εκ των πραγμάτων, από τη γέννηση του θεάτρου και μέχρι και σήμερα, πάει κόσμος και βλέπει θέατρο για κάποιον λόγο. Κάποια αρχέτυπη ανάγκη ικανοποιείται. Είμαστε μια ομάδα ανθρώπων και μαζί βλέπουμε κάτι και ταυτιζόμαστε με αυτό που βλέπουμε. Και ποτέ ο κόσμος δεν θα σταματήσει να βλέπει θέατρο και να συμπάσχει.
Το ζήτημα της τηλεόρασης είναι κάτι που το έχω αποφύγει. Δεν είναι κάτι, όμως, που το έχω κάνει ακριβώς σκόπιμα. Και λίγο σκόπιμα. Γιατί δεν έχει βρεθεί, ας πούμε, ακόμα κάτι το οποίο εμένα θα μου κεντρίσει το ενδιαφέρον πάρα πολύ και θα πω ότι θέλω να το κάνω. Παρόλα αυτά, θεωρώ ότι είναι το ίδιο. Γιατί δεν μπορούν όλοι οι άνθρωποι σε όλες τις περιοχές να πάνε στο θέατρο, να το βιώσουν αυτό, οπότε η τηλεόραση και ένα σίριαλ κάποιο μέσο εξυπηρετεί. Δηλαδή, ο άνθρωπος έχει ανάγκη να γελάσει, να ξεχαστεί… Το θεωρώ απόλυτα φυσιολογικό και όμορφο. Η τηλεόραση με αφορά υπό προϋποθέσεις».
