Μιχαήλ Ταμπακάκης: «Με τρομάζουν και με απωθούν οι άνθρωποι που θέλουν να τα έχουν καλά με όλους»
Η δική του «άγρια» στιγμή είναι όταν οδηγεί όπως εξηγεί. «Αντιλαμβάνομαι ότι στον δρόμο εμφανίζεται ένα ζώο που δεν το συναντώ στην υπόλοιπη καθημερινότητά μου» λέει χαρακτηριστικά.
Στην παράσταση «Οι Άγριοι» πρωταγωνιστεί ο Μιχαήλ Ταμπακάκης και με αυτήν την αφορμή μίλησε για τον ήρωα που υποδύεται αλλά και την αγριότητα στην εποχή μας.
«Ο δικός μου ήρωας είναι ένας τύπος που έχω συναντήσει στη ζωή μου, πιστεύω όλοι μας. Το να αλλάζω και να μην παίρνω καμία θέση, ώστε να είμαι αρεστός ανάλογα με τη συνθήκη, το βρίσκω άγριο. Γενικά με τρομάζουν οι άνθρωποι που το κάνουν αυτό, που θέλουν να τα έχουν καλά με όλους. Αυτό είναι για εμένα το πιο σκοτεινό κομμάτι του ήρωά μου που τον κάνει τόσο σιχαμένο.
Έχω συναντήσει τέτοιους τύπους και κάθε φορά αντιλαμβάνομαι ότι αυτό με απωθεί. Το να μη θέλεις να συγκρουστείς, να τα έχεις καλά με όλους, με ανατριχιάζει. Θεωρώ ότι η σύγκρουση είναι πολύ χρήσιμο εργαλείο εξέλιξης, αναζήτησης και αναστοχασμού, και σε επαγγελματικό και σε προσωπικό επίπεδο» εξομολογείται στο Elle.
Ποια είναι η δική σας πιο άγρια στιγμή; Μια μικρή ή μια μεγάλη. Και πώς συμπορεύεστε μαζί της; Η αλήθεια είναι πως αναγνωρίζω ότι μεταλλάσσομαι όταν είμαι στον δρόμο, όταν οδηγώ. Θεωρώ δεδομένο ότι έχω επηρεαστεί από τον τρόπο που οδηγούσε και συμπεριφερόταν στο τιμόνι ο πατέρας μου. Σίγουρα υπάρχει ένας αυτοματισμός μίμησης. Το παρατηρώ και εγώ και οι φίλοι μου. Ότι όταν οδηγώ συμβαίνει μια μεταστροφή. Από τη στιγμή που το αναγνώρισα, θέλησα να το αλλάξω. Κάπου μέσα μου αντιλαμβάνομαι ότι στον δρόμο εμφανίζεται ένα ζώο που δεν το συναντώ στην υπόλοιπη καθημερινότητά μου.
Τι το εξημερώνει μέσα σας; Σαν πολιτική πράξη, ασχολούμαι με μια δουλειά, όπως το θέατρο, η οποία σκέφτομαι ότι μπορεί να μετακινήσει έναν άνθρωπο. Αλλά πέρα από αυτό, τίποτα δεν με ησυχάζει ιδιαίτερα. Στο πλαίσιο όλων αυτών, αναρωτιέμαι πολύ συχνά αν έχει νόημα να ανεβάσω ένα στόρι ή κάτι άλλο στα social. Είναι τόσο σύνθετα αυτά που συμβαίνουν, που το να ποστάρω εγώ κάτι, θα είναι για εμένα και δεν θα βοηθήσει κάπου. Υποψιάζομαι ότι υπάρχουν περιπτώσεις που ο διαδικτυακός ακτιβισμός καθησυχάζει, ώστε να ηρεμήσει ο καθένας ξεχωριστά και όλοι μαζί. Όμως αυτό μας εξημερώνει, ενώ για κάποια θέματα πρέπει να παραμένουμε αγριεμένοι και ετοιμοπόλεμοι. Το να δείχνω ανενεργός, για παράδειγμα, στα social μπορεί να έχει κάποιο κόστος.
Είναι μεγάλη αγριότητα ο διχασμός για το πώς πρέπει να συμπεριφερόμαστε, το πώς θα αντιμετωπίσει ο καθένας τα πράγματα συνολικά και ποιος θα ορίσει το ηθικά σωστό και το πραγματικά σωστό. Είναι μια πολύ άγρια συνθήκη ζωής και συνειδητοποίησης. Και το έργο είναι πολύ κοντά σε αυτό: στο πώς ο καθένας δικαιούται να ορίσει τι είναι σωστό και τι λάθος. Γι’ αυτό και δεν μπορείς εύκολα να πάρεις θέση για την παράσταση. Για εμένα, εκεί έγκειται η επιτυχία της.
Οι άνθρωποι βγαίνουν και αντιπαραθέτουν απόψεις κι αυτό είναι δημιουργικό. Δεν είναι μόνο αν σου αρέσει μια παράσταση ή όχι. Επιτυχία είναι ότι η παράσταση σε βάζει σε αυτή τη διαδικασία, ακόμη και με τυχόν δραματολογικές αστοχίες. Έχει νόημα η τέχνη που σε κάνει να αναλογιστείς πώς στέκεσαι απέναντι στα πράγματα, με ποιον είσαι και αν χρειάζεται να είσαι τελικά με κάποιον. Αυτό είναι πολύ σημαντικό όταν πετύχει σε μια παράσταση.
