Μιχάλης Μανιάτης: «Δεν βρίσκαμε ηθοποιό για τον “Άγγελο”, κανείς δεν ήθελε να χαρακτηριστεί… αδελφή»

Ο Μιχάλης Μανιάτης ήταν καλεσμένος στο “Καλύτερα Αργά” του Action 24 και μίλησε με την Αθηναΐδα Νέγκα για το πώς δεν έβρισκαν άντρα ηθοποιό να παίξει τον γκέι “Άγγελο”, για το πώς έγινε ο πρώτος άντρας που φωτογράφισε ο διάσημος Χέλμουτ Νιούτον, αλλά και για την αλληλεγγύη που υπήρχε παλιά στην ελληνική κοινωνία. «Στήνουμε την ταινία, το ένα το άλλο και δεν βρήκαμε ποιος θα παίξει τον Άγγελο. Έχει δεχτεί η Αλκαίου, η Χέλμη, οι άλλοι ηθοποιοί που ήταν όλοι και σοβαροί ηθοποιοί και λέγαμε τι θα κάνουμε με τον Άγγελο; Κανένας δεν ήθελε να χαρακτηριστεί ως αδελφή, αυτή είναι η αλήθεια! Όλοι οι ηθοποιοί της γενιάς μου μετάνιωσαν που δεν έπαιξαν αυτόν τον ρόλο, που δεν το τόλμησαν.

Μέχρι τότε δεν υπήρχε ένα αληθινός γκέι δραματικός ρόλος! Να μπορείς να παίξεις και να μην πας να κουνιέσαι. Ήταν μια πολύ δύσκολη ιστορία. Μία μέρα μου λέει ο Κατακουζηνός: “βρε Μιχάλη, είσαι τόσο όμορφος, αν όχι πιο όμορφος, απ’ τον οποιοδήποτε ηθοποιό, τόσο έξυπνος, αν όχι πιο έξυπνος, τόσο ευαίσθητος, αν όχι πιο ευαίσθητος”. Και του λέω: “Γιώργο ποιο είναι το δόλωμα” και μου απάντησε: “γιατί δεν παίζεις εσύ τον Άγγελο; Η αλήθεια είναι ότι είχα κάνει και πολλά διαφημιστικά παλιά, στα στούντιο μεγάλωσα. Και ως μοντέλο είχα κάνει πολλές διαφημίσεις. Ζήτησα έναν χρόνο για να ετοιμαστώ. Όταν κάνω κάτι ή σου τηγανίζω δύο αυγά ή σου γράφω έναν ντοκτορά, έχω την ίδια σοβαρότητα και πρέπει να γίνει τέλειο».

Η polaroid που τον οδήγησε στον Νιούτον

«Όσο ήμουν φοιτητής ήμουν μοντέλο. Όταν ο Χέλμουτ Νιούτον ζήτησε να είμαι στο editorial αυτό του Vogue, που μπήκε σε όλα τα Vogue του κόσμου, μέχρι τότε δεν είχε φωτογραφίσει ποτέ άντρα! Και μετά έκανε μόνο πορτρέτα. Μια μέρα ήθελε ο αδελφός μου να δει αν θα μπορούσε να πάρει μια σημαντική δουλειά προώθησης για τον Ζολώτα. Πέρναγα από το στούντιο, μου είπε “Μάικ, κάτσε εκεί” και μου τράβηξε κάτι polaroid.

Πήρε τη δουλειά για τον Ζολώτα, αλλά εκείνη την εποχή είχε έρθει και ο Νιούτον και ήθελε να κάνει αυτό το μεγάλο editorial στην Ελλάδα. Και ήθελε να δει ποιανού κοσμήματα θα βάλει το Vogue. Και όταν ήταν στον Ζολώτα και κοίταζε τα κοσμήματα, πέφτει πάνω στην polaroid και λέει αυτόν θέλω. Με τα λεφτά που μου πλήρωσε, νοίκιασα σπίτι στη Μύκονο για τρεις μήνες και έτρωγα εγώ και οι φίλοι μου αστακό».

«Η αλληλεγγύη ήταν το μεγάλο όπλο της ελληνικής κοινωνίας»

«Στο σπίτι μας έμπαινε από τον πρωθυπουργό -τότε- μέχρι όλους τους ηθοποιούς, αλλά όχι ως celebrities. Ο Γεώργιος Παπανδρέου ερχόταν να φάει λαχανοντολμάδες και δεν είχε ούτε σοφέρ, ούτε μπράβους. Δηλαδή δεν έλεγα θέλω να κάνω παρέα με τη Βουγιουκλάκη και μου έφερναν τη Βουγιουκλάκη, ήταν αυτονόητο! Δεν υπήρχε τότε αυτό που λέμε καλή και κακή κοινωνία, πλούσιος και φτωχός. Ακόμα και οι ταινίες που σατίριζαν αυτό το “λαός και Κολωνάκι” το έκαναν μέσα από ένα ενδόμυχο χιούμορ, δεν ήταν κοινωνική σάτιρα γιατί αμέσως μετά τον εμφύλιο οι γονείς μας δεν ξαναμίλησαν γι’ αυτά τα πράγματα.

Ήταν φτωχοί άνθρωποι οι οποίοι είχαν καταστραφεί από τον πόλεμο. Και οι γονείς μου το ίδιο. Δεν τους είχε μείνει τίποτα. Είχαν μπει μέσα οι Γερμανοί, κυνηγούσαν κάτι οι αντάρτες και γκρέμισαν όλο τον κινηματογράφο. Τότε υπήρχε αλληλεγγύη κι αυτό ήταν το μεγάλο όπλο της ελληνικής κοινωνίας».

Η ζωή στο Αφγανιστάν

«Ήμουν εκεί στον πόλεμο! Το σπίτι μου ήταν σχεδόν σχεδόν μεσοτοιχία με την Αμερικανική Πρεσβεία και μέσα είχε αγάλματα. Δεν πήγα να ζήσω, καλά άνετα θα έμενα εκεί, με έστειλε το Υπουργείο Εξωτερικών τότε γιατί κανένας δεν δεχόταν να πάει. Εγώ παίρνω τις δουλειές αυτές που κανείς δεν θέλει να κάνει και τις κάνω επιτυχία. Ήμουν freelance diplomat. Με ειδικό διαβατήριο. Ειδικός σύμβουλος του Υπουργείου Εξωτερικών. Έχω κάνει διάφορα ταξίδια και έχω μείνει σε διάφορα μέρη. Δεν τα συγκρίνω, γιατί κάθε ένα είναι σαν τις ερωτικές ιστορίες. Με τα καλά του και τα κακά του. Αλλά κρατάμε τα καλά από όλα».