Νικόλας Άσιμος: Σαν σήμερα το 1988 αυτοκτόνησε ο «ποιητής των δρόμων»

Κάνε κλικ και δες περισσότερο
Flash.gr στην αναζήτηση της Google

Ήταν 17 Μαρτίου 1988 όταν ο τραγουδοποιός Νικόλας Άσιμος έβαζε τέλος στη ζωή του, «δραπετεύοντας» από έναν κόσμο στον οποίο δεν χώρεσε ακριβώς ποτέ.

Προσωπικότητα συνδεδεμένη -πέρα από τη δημιουργία- με τα Εξάρχεια, τα κινήματα, το χώρο της αναρχίας, ο Άσιμος ήταν ένας πολυεπίπεδος καλλιτέχνης, ένα «υπερκινητικό» και ανήσυχο πνεύμα που προσπαθούσε να συνδυάζει τη δημιουργία με τη ζωή. «Ζούσε αυτά που έγραφε. Αυτό είναι πολύ δύσκολο να το κάνει κανείς», δήλωσε πολύ αργότερα ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου.

Ο Άσιμος άφησε πίσω του πολλά σημαντικά και αγαπημένα τραγούδια, που μέσα στην πάροδο του χρόνου τραγουδήθηκαν σχεδόν από όλους και έγιναν «mainstream».

Στην εποχή του, ωστόσο, ο Άσιμος ήταν ένας καλλιτέχνης που δρούσε αλλά και ζούσε εκτός των συνηθισμένων όρων για τη ζωή και την τέχνη. Αρκετές φορές ήταν επιλογή του, άλλες φορές ήταν επιλογή ενός συστήματος το οποίο πραγματικά ενοχλούσε. Κάποιες φορές, ειδικά προς το τέλος, ήταν η ψυχική ασθένεια που βίωνε, που τον οδήγησε σε σκοτεινά μονοπάτια.

Τα πρώτα βήματα

Με πραγματικό όνομα Νικόλας Ασημόπουλος, γεννήθηκε στις 20 Αυγούστου 1949 στην Κοζάνη

Ο πατέρας του, Λάζαρος Ασημόπουλος, ήταν ιδιοκτήτης καταστήματος γενικού εμπορίου στο κέντρο της Κοζάνης και η μητέρα του, Μαρίκα Ασημοπούλου, ασχολούταν με τα οικιακά.

Υπήρξε μέτριος μαθητής, ασχολήθηκε με τον στίβο και το ποδόσφαιρο και στην εφηβεία του αγάπησε τα ποιήματα του Γεωργίου Σουρή και διασκέδαζε τους συμμαθητές του σκαρώνοντας σατιρικούς στίχους πάνω σε μελωδίες ξένων επιτυχιών της εποχής, όπως το γαλλικό τραγούδι «Monsieur Cannibale» του 1966 που τραγούδησε ο Σασά Ντιστέλ. Έστειλε μάλιστα το συγκεκριμένο στιχούργημά του σε στήλη για τη νεολαία που διατηρούσε ο δημοσιογράφος Νίκος Μαστοράκης στην εφημερίδα Ελεύθερος Κόσμος, χρησιμοποιώντας για πρώτη φορά το ψευδώνυμο «Νίκος Άσιμος».

Το 1967 εισήχθη στη Φιλοσοφική Σχολή του ΑΠΘ, όπου ασχολήθηκε με το φοιτητικό θέατρο, ενώ παράλληλα παρακολούθησε μαθήματα στην ιδιωτική Δραματική Σχολή του Κυριαζή Χαρατσάρη, χωρίς να αποφοιτήσει.

Στη Θεσσαλονίκη αγόρασε την πρώτη του κιθάρα και ξεκίνησε να παίζει ως αυτοδίδακτος και να συνθέτει τα πρώτα του τραγούδια.

Τον Δεκέμβριο του 1972 πρωτοεμφανίστηκε στο κοινό ως τραγουδοποιός, αλλά και ως ηθοποιός στο δώμα του Λευκού Πύργου, το οποίο είχε μετατραπεί σε μπουάτ. Εκεί προέκυψαν για πρώτη φορά διαφωνίες και ρήξεις με συνεργάτες του, ένα φαινόμενο που τον ακολούθησε σε όλη την καλλιτεχνική διαδρομή του.

«Απόβαση» στην Αθήνα και διαδρομή στην τέχνη

Τον Μάιο του 1973 εγκατέλειψε τις σπουδές του, έφυγε από τη Θεσσαλονίκη και κατέβηκε στην Αθήνα. Πρωταρχικό μέλημά του πλέον έγινε η ενασχόληση με την τέχνη.

Άρχισε να ασχολείται όλο και περισσότερο με τη μουσική, περιλαμβάνοντας όμως πάντα θεατρικά στοιχεία στις εμφανίσεις του. Στις μπουάτ της Πλάκας συνεργάστηκε, μεταξύ άλλων, με καλλιτέχνες όπως οι Πάνος Τζαβέλας, Θανάσης Γκαϊφύλλιας, Γιάννης Ζουγανέλης, Σάκης Μπουλάς, Θάνος Αδριανός, Περικλής Χαρβάς, Μαριάννα Τόλη και το ντουέτο Λήδα-Σπύρος. Το 1974 σκηνοθέτησε μία βραχύβια μουσικοθεατρική παράσταση στην μπουάτ «Εντεκάτη Εντολή», χωρίς ανταπόκριση από το κοινό.

Το 1975 σημειώθηκε η πρώτη του παρουσία στη δισκογραφία με ένα δίσκο 45 στροφών που περιείχε τα τραγούδια «Ο Μηχανισμός» (Α΄ πλευρά) και «Ο Ρωμιός» (Β΄ πλευρά) σε ενορχήστρωση του Γιώργου Στεφανάκη.

Τον δίσκο έβγαλε η εταιρεία Λύρα του Αλέκου Πατσιφά και έπεσε θύμα λογοκρισίας, δηλαδή επιτράπηκε η πώλησή του στα δισκοπωλεία, αλλά απαγορευόταν η μετάδοσή του από την δημόσια ραδιοτηλεόραση. Την ίδια χρονιά ο Άσιμος συμμετείχε στο πρόγραμμα του Μουσικού Καφενείου «Σούσουρο» (υπόγειο στην οδό Αδριανού 134 στην Πλάκα), ενός, κατά κάποιον τρόπο, πολιτικού καμπαρέ της Μεταπολίτευσης, σε μουσική παράσταση μαζί με Ζουγανέλη και Μπουλά. Λίγο αργότερα, ήρθε σε κόντρα μαζί τους και αποχώρησε.

Το 1976 απέκτησε μία κόρη από την εκτός γάμου σχέση του με την αναρχοφεμινίστρια Λίλιαν Χαριτάκη. Τον Οκτώβριο του 1977, λίγο πριν από τις βουλευτικές εκλογές της 20ης Νοεμβρίου εκείνης της χρονιάς, προσήχθη και προφυλακίστηκε στις φυλακές της Αίγινας μαζί με πέντε εκδότες πολιτικών εντύπων (τέσσερις αναρχικούς και έναν αριστερό), γιατί παρουσιάστηκαν από την αστυνομία σαν «ηθικοί αυτουργοί» ταραχών που ξέσπασαν στην Αθήνα κατά τη διάρκεια αντιγερμανικών διαδηλώσεων, με αφορμή τους θανάτους μελών της ένοπλης οργάνωσης Φράξια Κόκκινος Στρατός (RAF) στα διαβόητα λευκά κελιά των φυλακών Στάμχαϊμ στη Δυτική Γερμανία. Μετά από λίγες εβδομάδες αφέθηκε ελεύθερος.

Δημιουργικό «ξέσπασμα» και ψυχική ασθένεια

Το 1978 ξεκίνησε η περιπέτειά του για να αποφύγει την στράτευση. Πήρε απαλλαγή προσποιούμενος τον ψυχοπαθή και κατάφερε να του αναγνωριστεί ότι πάσχει από σχιζοειδή ψύχωση. Ὀπως περιγράφει στο βιβλίο του Αναζητώντας Κροκάνθρωπους, υιοθέτησε αυτή την συμπεριφορά γιατί ήταν αντίθετος προς τη στράτευση.

Από τον Σεπτέμβριο του 1978 έως τον Μάρτιο του 1987 κυκλοφόρησε οκτώ παράνομες κασέτες με λιγότερο ή περισσότερο πρόχειρες ηχογραφήσεις τραγουδιών του. Τις διακινούσε κυρίως ο ίδιος, στα κάγκελα του Πολυτεχνείου στην οδό Πατησίων, τριγυρνώντας σε μαγαζιά, νυχτερινά κέντρα και μπαρ, ή στα «μαγαζόσπιτα» όπου ζούσε κατά καιρούς, με πιο χαρακτηριστικό το ημιυπόγειο επί της οδού Αραχώβης 41 στα Εξάρχεια, την περίφημη «υπόγα» του Άσιμου, εκεί όπου διέμεινε από το φθινόπωρο του 1978 έως την άνοιξη του 1983.

Από το 1981 δρομολογείται η επώδυνη σχέση του με τα ψυχιατρεία, στα οποία νοσηλεύτηκε αρκετές φορές.

Ο δίσκος, οι συνεργασίες και τα «ανεξίτηλα» τραγούδια

Το Νοέμβριο του 1982 κυκλοφόρησε από την εταιρεία «Μίνως» ο μοναδικός δίσκος 33 στροφών που έβγαλε όσο ζούσε, με τίτλο «Ο Ξαναπές», σε ενορχήστρωση του Θανάση Μπίκου και παραγωγή του Ηλία Μπενέτου. Συμμετείχαν η Χάρις Αλεξίου σε δύο τραγούδια («Άμα σε λέγαν Βάσω» και «Παπάκι»), ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου σε άλλα δύο («Πιάστηκα σχοινί κορδόνι» και «Της Επανάστασης») και η Αθηναΐκή Κομπανία (στο τραγούδι «Σεισμός»).

Έστηνε αυτοσχέδιες παραστάσεις και ακτιβιστικές παρεμβάσεις στο δρόμο, σε χώρους στο κέντρο της Αθήνας, αλλά και αντισυμβατικές παρεμβάσεις σε συναυλίες για τις οποίες είχε επινοήσει τους όρους «Κροκ» (στη δεκαετία του 1970) και «Βόλτα» (στη δεκαετία του 1980 στο Λόφο του Στρέφη), ακολουθούμενος από περιστασιακούς συνοδοιπόρους του.

Έκανε σύντομα περάσματα σε κινηματογραφικές ταινίες αλλά και στην τηλεόραση. Έφτιαξε δύο βραχύβια μουσικά συγκροτήματα, την «Exarchia Square Band» με τον Χρήστο Ζυγομαλά και τους «Εναπομείναντες» με τον Τόλη Βουλτζάτη και τη Λίτσα Περράκη.

Τον Απρίλιο του 1987, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου τραγούδησε στον δίσκο του «Χαιρετίσματα» πέντε τραγούδια του Άσιμου, κάποια εκ των οποίων έγιναν διαχρονικές επιτυχίες: «Ο σάλιαγκας κι ο μάλιαγκας», «Αγαπάω κι αδιαφορώ», «Θα ‘ρθω να σε βρω», «Θα νικήσουμε (Venceremos)», «Καταρρέω».

Το τέλος

Το 1987 ο Άσιμος κατηγορήθηκε για βιασμό μίας γυναίκας και κρατήθηκε στη φυλακή για ένα σύντομο χρονικό διάστημα. Η επικείμενη δίκη είχε συνέπειες στην ψυχοσωματική του κατάσταση. Τα ξημερώματα της Πέμπτης 17 Μαρτίου 1988 έδωσε τέλος στη ζωή του, πριν δικαστεί. Κρεμάστηκε από σωλήνα ύδρευσης στο «Χώρο Προετοιμασίας», όπως αποκαλούσε το τελευταίο μαγαζόσπιτό του στην οδό Καλλιδρομίου 55, στα Εξάρχεια.

Κηδεύτηκε την επόμενη μέρα στη Νέα Σμύρνη, με παρόντες την οικογένειά του, φίλους του αλλά και πλήθος κόσμου.

Κάνε κλικ και δες περισσότερο
Flash.gr στην αναζήτηση της Google