Νίκος Ψαρράς: «Δεν είμαι ούτε πολύ διάσημος, ούτε πολύ καλός ηθοποιός»

Ο Νίκος Ψαρράς ήταν καλεσμένος στο «Καλύτερα Αργά» του Action 24 και μίλησε στην Αθηναΐδα Νέγκα για το πώς αποφάσισε να γίνει ηθοποιός, τι διορία είχε δώσει στον εαυτό του για να πετύχει και την απόφαση που έχει πάρει να βάζει σε προτεραιότητά πια την οικογένειά του. «Μεγάλωσα σε ένα περιβάλλον που δεν ήταν ιδανικό για να ακολουθήσω τον δρόμο του θεάτρου. Εγώ μπήκα στη δραματική σχολή και η μάνα μου μού είπε, πως όταν ήμουν 3,5 χρόνων, έδειξα την τηλεόραση και της είπα: μία μέρα εγώ θα παίζω εκεί. Δεν ξέρω πώς το είπα αυτό ως παιδάκι. Προφανώς με έλκυε όλο αυτό που έβλεπα. Γέλαγα, παραμυθιαζόμουν με όλες τις εκπομπές που δεν έβλεπα τότε στη δεκαετία, τέλος του ’70.

Ήρθα στην Αθήνα δίνοντας μια υπόσχεση στον πατέρα μου, ότι θα προσπαθήσω πέντε χρόνια και αν δεν τα καταφέρω θα το αφήσω. Και ήμουν τυχερός γιατί ήμουν αμέσως στην Πρόβα νυφικού του Κουτσομύτη. Οπότε στον χρόνο επάνω με είδαν στην τηλεόραση. Όλο το χωριό τους έδινε συγχαρητήρια, ότι το παιδί τα κατάφερε, παίζοντας σε ένα σίριαλ! Εγώ ήξερα και ξέρω ακόμα ότι το πιο σημαντικό είναι να έχεις διάρκεια σε αυτή τη δουλειά. Ότι πολύ εύκολα γίνεσαι αναγνωρίσιμος, πολύ εύκολα μπορεί να γίνεις ένα εξώφυλλο και πολύ δύσκολα παραμένεις».

«Έπαιζα σε παράσταση και μισούσα την ώρα και τη στιγμή»

«Δεν είμαι ούτε πολύ διάσημος, ούτε πολύ καλός ηθοποιός! Το καλός ηθοποιός είναι πάντα σε εισαγωγικά, γιατί κάθε ρόλος είναι μια καινούρια πρόκληση. Μπορεί στον ρόλο που κάνεις φέτος να είσαι πολύ καλός και του χρόνου να μην σου βγει. Καταρχάς είναι μια ομαδική δουλειά. Δεν μπορεί σε μια χάλια παράσταση, να είσαι εσύ μόνο καλός, είναι σπάνιο νομίζω.

Μου έχει τύχει να είμαι σε μια παράσταση και να μισώ την ώρα και τη στιγμή που πηγαίνω και να παίρνει παράταση! Νομίζω έχει συμβεί σε όλους. Μου έχει συμβεί σε μια παράσταση στο Εθνικό Θέατρο, όπου είχε κοσμοσυρροή κι εμείς δεν αντέχαμε, όλος ο θίασος. Ο κόσμος το λάτρευε και πήραμε παράταση τρεις εβδομάδες. Οι οποίες ήταν Αραράτ, βουνό! Δεν νιώθαμε καλά σ’ αυτό που κάναμε… Η συμπρωταγωνίστρια μου πριν βγούμε στη σκηνή μου έλεγε: Τι κάνουμε Θεέ μου, πού πάμε, ντρέπομαι! Συμβαίνει. Αλλά τη ντροπή σου ή την ανασφάλειά σου τα αφήνεις στην κουίντα, τα αφήνεις στο πλάι. Την ώρα που θα βγεις πάνω, αυτό που κάνεις πρέπει να το υποστηρίξεις».

«Πότε μεγάλωσες ρε μπαγάσα»

«Δεν ξέρω αν είμαι καλός μπαμπάς, όσο θα ’θελα, αν έχω τον χρόνο που θέλω με τον γιο μου. Εγώ πια παίρνω αποφάσεις για τις επόμενες δουλειές, με γνώμονα την οικογένειά μου. Δηλαδή μου προτείνουν πράγματα τα οποία ξέρω ότι θα με κρατήσουν μακριά από το σπίτι πάρα πολλές ώρες και δεν τα κάνω γιατί χάνεις τη ζωή σου. Και ξαφνικά έχεις δίπλα σου έναν έφηβο που λες: πότε μεγάλωσες ρε μπαγάσα, δεν σε πήρα χαμπάρι και δεν θέλω να συμβεί αυτό σε εμάς. Είναι ωραίο να είσαι κοντά στους ανθρώπους σου. Έχω υπάρξει πολλά χρόνια μακριά τους και πια δεν θέλω».

«Μιλάω ακατάπαυστα και κάνω γκάφες»

«Είμαι ντροπαλός. Έχω κάνει πάρα πολύ δουλειά με τον εαυτό μου, ξέρεις, για να περπατάω μπροστά σε κόσμο και να μην πέφτω. Είμαι και goofy! Οι δάσκαλοί μου στη δραματική σχολή που θα μας βλέπουν αυτή τη στιγμή, νομίζω ότι θα γελάνε. Γιατί όταν μπήκα ήμουν ένας κόμπος και μου είπαν, βρε αγόρι μου, πρέπει να σε λύσουμε, γιατί είσαι πάρα πολύ μαγκωμένος και ντροπαλός.

Με το πέρασμα του χρόνου ανακαλύπτεις ότι πρέπει να δημιουργήσεις έναν χαρακτήρα, που θα λέγεται Νίκος Ψαρράς, που θα είναι πολύ άνετος, θα κυκλοφορεί και θα το παίζει κουλ. Έχω τον χαρακτήρα, Νίκο Ψαρρά. Αλλά πολλές φορές ακόμα πρέπει να διασχίσω μία αίθουσα και λέω, τώρα διώξε αυτόν τον κόμπο, κράτα τον μέσα σου και πάμε να υποδυθούμε τον Νίκο, τον άνετο, τον χαλαρό και όλα ΟΚ!

Για να καλύψω την αμηχανία μου, μιλάω πάρα πολύ. Έχω φτάσει στο άλλο άκρο. Η γυναίκα μου, που το ξέρει πολύ καλά, με τσιμπάει και μου λέει, φτάνει, εντάξει, σταμάτα. Μιλάω ακατάπαυστα και πολλές φορές βέβαια, όταν μιλάς ακατάπαυστα, κάνεις αδιανόητες γκάφες. Λέω τα πιο άκυρα πράγματα στις πιο λάθος στιγμές! Έρχεται μία κυρία και μου λέει, συγχαρητήρια. Λέω, σας ευχαριστώ, ήρθατε εδώ με τον γιο σας; Και μου λέει, δεν είναι ο γιος μου, είναι το φλερτ μου! Την έχω πατήσει πολλές φορές. Οπότε, προτιμώ να λέω: είναι ο σύντροφός σας και να μου λένε όχι είναι ο γιος μου και να απαντώ: αχ, τι νέα είστε. Αυτό είναι το πιο συνηθισμένο που έχω κάνει. Λέω πολλά προσωπικά πράγματα, τα οποία είναι τελείως άκυρα».