Ρόμπι Γουίλιαμς: To show, οι ουσίες και οι δύσκολες αποφάσεις

To 2003, 375.000 θεατές συνέρρευσαν στο Νέμπγουρθ της Μεγάλης Βρετανίας για να παρακολουθήσουν ένα από τα μεγαλύτερα συναυλιακά γεγονότα στη μουσική ιστορία. Ένας ωραίος τύπος, χιουμορίστας, φωτογενής και μια φωνή σκέτο ηχείο βγήκε στη σκηνή για να αποδείξει ότι ένας καλλιτέχνης μπορεί να γίνει διάσημος δύο φορές. Ήταν ο Ρόμπι Γουίλιαμς, το κατά τεκμήριο πιο ταλαντούχο μέλος  των Take That, οι οποίοι διέγραψαν μια μετεωρική πορεία στις αρχές των 90s με τρία πολυπλατινένια άλμπουμ.

Με θράσος, αυθεντικότητα και αέρα στα πανιά του από την επιτυχία του πιο πρόσφατου άλμπουμ του, το Escapology (”Feel” και "Me and My Monkey" αν έχεις ακουστά), ο  Ρόμπι Γουίλιαμς πέταξε μια ατάκα που έμεινε στην ιστορία που εν πολλοίς περιγράφει την εμπειρία του τριημέρου: «This is my band. And for the next two hours, your ass is mine!»  Και ξάφνου από έναν πετυχημένο καλλιτέχνη γεννήθηκε ένας θρύλος.

Τα ταπεινά παιδικά χρόνια

Ποιος να προέβλεπε τόση επιτυχία για το παιδί ενός ταπεινού ιδιοκτήτη βρετανικής παμπ και μιας ανεπάγγελτης μητέρας που δούλευε όπου μπορούσε και κυρίως στην παμπ; Ποδόσφαιρο ή μουσική ήταν οι επιλογές, με το δεύτερο να κερδίζει λόγω ιδιοσυγκρασίας. Ο έφηβος Ρόμπι ήταν επηρεασμένος και από το διαζύγιο των γονιών του και ο ανατρεπτικός του χαρακτήρας δύσκολα μπορούσε να χωρέσει στο πολύ δομημένο και αυστηρό περιβάλλον των ποδοσφαιρικών σωματείων. 

Η ρήξη με τους Take That

Η μουσική έγινε το δικό του πεδίο δόξης. Με τους Take That, έγινε διάσημος, έβγαλε χρήμα και μετά αποφάσισε να ακολουθήσει σόλο πορεία. Η  επίσημη εκδοχή ήταν καλλιτεχνικές διαφωνίες λόγω επιθυμίας του Γουίλιαμς να πειραματιστεί με το hip hop. Ωστόσο, ήδη από το 1994 είχαν εμφανιστεί τα πρώτα προβλήματα με τα ναρκωτικά και το αλκοόλ. Οι κακές γλώσσες λένε ότι δεν έφυγε από τους Take That, αλλά απολύθηκε μετά από ένα παραλίγο φιάσκο στα MTV Europe Music Awards λόγω υπερβολικής δόσης.

Υπό το φως των προβολέων

Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, ο Ρόμπι Γουίλιαμς μπήκε σε τροχιά για κάτι σπάνιο. Σε λιγότερο από μία δεκαετία έπεισε κοινό και κριτικούς – ειδικά αυτούς που δεν μπορούσαν να χωνέψουν το παρελθόν με τους Take That – ότι αυτός είναι και κανείς άλλος. «Μια αχαλίνωτη βόλτα μέσα από κάθε λογής βρετανική μουσική, από το γκλαμ μέχρι το εναλλακτικό, το soft rock και την dance pop» έγραφε το AllMusic για το Life Thru A Lens, το σόλο ντεμπούτο του Williams. «Πολλά από τα κομμάτια δείχνουν μια αδιαμφισβήτητη εξέλιξη, τόσο στη στιχουργία όσο και στην καλλιτεχνική έκφραση», για το I' ve Been Expecting You κατά το οποίο απέφυγε τις παγίδες του δεύτερου άλμπουμ και έγινε 10 φορές «πλατινένιος».

Η ιδιαίτερη περσόνα του ευδοκίμησε στο προσκήνιο, τα φώτα ανέδειξαν την πληθωρικότητά του και σύντομα δίπλα στο όνομά του οι περισσότεροι έγραφαν «ο σπουδαιότερος showman» στη βρετανική μουσική.

Με τη γλώσσα… των αριθμών

Fast forward δύο δεκαετίες μετά, ο Γουίλιαμς έχει και τους αριθμούς με το μέρος του. Δεκατέσσερα Νο1 άλμπουμ στη Βρετανία (ισοβαθμεί με τον Elvis Presley), 75 εκατομμύρια δίσκους παγκοσμίως, 18 BRIT Awards μεταξύ των οποίων για Καλύτερο Βρετανό Καλλιτέχνη, Καλύτερο Single και Εξαιρετική Προσφορά στη Μουσική (περισσότερα από κάθε άλλον Βρετανό καλλιτέχνη). Σε όλο αυτό το διάστημα απέδειξε τη διαχρονικότητά του ξανά και ξανά. Τραγούδια όπως τα “Millennium”, “Rock DJ” και “She’s the One” αποτέλεσαν ύμνους μιας ολόκληρης γενιάς, ενώ θα έχει να λέει για πάντα το “Angels” που θεωρείται πλέον κλασικό και παίζει στο playlist όλων των σταθμών που παίζουν με playlist. 

Η ψυχική υγεία και οι ουσίες

Ωραία, έχει πολύ ταλέντο και αυτό τον οδήγησε μέχρι εδώ, σωστά; Λάθος. Ο Γουίλιαμς μάτωσε σε κάθε βήμα της καριέρας του. Οι καταχρήσεις και τα προβλήματα που ξεκίνησαν από τα χρόνια των Take That, κορυφώθηκαν την πιο κρίσιμη περίοδο, όταν προσπαθούσε να χαράξει τη δική του πορεία. Ο συγχρωτισμός με μέλη των Oasis, μήπως και ο Νόελ Γκάλαγχερ του δώσει κάποιο τραγούδι, ήταν αυτοπυροβολισμός, με τα προβλήματα με τις ουσίες να γιγαντώνονται.

Από δημιουργική άποψη, έπρεπε να ψάξει βαθιά μέσα του και να γράψει τραγούδια. Μόνο έτσι θα μπορούσε να παραμείνει «ζωντανός». Χρειάστηκε, να βάλει ο ίδιος την καριέρα του σε ράγες. Ήταν ο τύπος που εξαφανιζόταν για μεγάλα διαστήματα και εμφανιζόταν ξανά κάνοντας «παπάδες», γνώρισμα των πολύ δημιουργικών ανθρώπων. Οι ουσίες ήταν το φάρμακό του, αλλά δεν μπορούσαν να ξορκίσουν τους δαίμονές του. 

Η κατάθλιψη, το σύνδρομο Τουρέτ και το άγχος δεν έκαναν το έργο του πιο εύκολο. Ο «καρκίνος της ψυχής» είναι κάτι που σε κατατρώει χωρίς να το καταλαβαίνεις. Αργά και μεθοδικά. «Είσαι σκατά, δεν σου αξίζει όλο αυτό, δεν είσαι αρκετά καλός, είσαι άσχημος», έλεγε η φωνούλα μέσα του, το αρνητικό του κεφάλι όπως περιέγραψε ο ίδιος στο NME. Ως επιτυχημένος frontman έπρεπε να διαλέξει: να συνεχίσει τις εξαντλητικές δίαιτες περιορισμού των θερμίδων για να χάσει κιλά με κίνδυνο να χειροτερεύσει ψυχικά, ή να διατρέφεται σωστά και να πάρει τα κιλάκια που κάθε άνθρωπος θα έπαιρνε μετά από μία ηλικία και μετά; 

Η προσωπική σταθερότητα

Ο Ρόμπι Γουίλιαμς σώθηκε. Τον προστατεύσαν, όπως παραδέχεται, οι θαυμαστές του, που έγιναν αντίβαρο στη εσωτερική φωνούλα. Αυτοί και η οικογένεια του, μια γυναίκα-βράχος και τέσσερα υπέροχα παιδιά, τον βοήθησαν να βρει ισορροπία και νέο νόημα. Πριν από αυτούς έχει περιγράψει τη ζωή του σαν ένα σπίτι από άχυρο, ευάλωτο στους ανέμους και τις αλλαγές. Ενώ η ζωή μετά, σαν σπίτι από σκυρόδεμα, πιο ανθεκτικό και με βαθύτερες ρίζες. 

Στην πορεία έμαθε να διαχειρίζεται τις δυσκολίες: την άνοια της μητέρας του που  δεν τον αναγνωρίζει· το Πάρκινσον του πατέρα του. Συνεντεύξεις, ηχογραφήσεις, γράψιμο, δημόσιες σχέσεις, ταξίδια. Στην Αθήνα, πάντως, θα ξεχάσει όλα του τα προβλήματα για να σε διασκεδάσει!