Το franchise του Scream έγινε σημείο κινηματογραφικής αναφοράς με το καλημέρα. Από την πρώτη «δόση» του 1996, έθεσε τους δικούς του κανόνες των ταινιών τρόμου: πολύ αίμα, αρκετές δόσεις χιούμορ, whodunit και σασπένς. Αυτή η ειρωνική αποδόμηση των κλισέ ήταν μια πνοή φρεσκάδας και άλλαξε τον τρόπο που γυρίζονται σήμερα και οι ταινίες του genre.

Με τις αδυναμίες και τα δυνατά του σημεία, το Scream ήταν η αρχή μιας τριακονταετούς περιόδου ποπ κουλτούρας που δύσκολα ξεχνιέται. Το Scream 2 αξιοποίησε στο έπακρο την ιδέα της «ταινίας μέσα στην ταινία», αλλά το Scream 3 οδήγησε την αυτοαναφορικότητα στα άκρα, μπλέκοντας τους «πραγματικούς» χαρακτήρες με τους κινηματογραφικούς σωσίες τους.

Μετά από 11 χρόνια παύσης, το Scream 4 επιχείρησε μια νέα αρχή, ενώ το 5 (που δεν είχε αρίθμηση) ήταν η επιστροφή στης ρίζες του είδους. Και κατά την απόλυτα υποκειμενική μας γνώμη, το franchise απογειώθηκε στο Scream VI, κάτι που μας κάνει να περιμένουμε την έβδομη ταινία με ανυπομονησία. Ας «δούμε» όλα τα Scream από το καλό στο καλύτερο και από εκεί στο έπος.

6. Scream 3 (2000)

Αναμφισβήτητα η πιο ατυχής στιγμή της αρχικής τριλογίας του Wes Craven. Κυκλοφόρησε το 2000 ως το υποτιθέμενο φινάλε και διεκδικούσε δάφνες, μόνο που το hype το χαντάκωσε. Καταρχήν, υπήρξε μια μάλλον ατυχής σύνδεση (μετά από παρέμβαση του στούντιο) με το μακελειό στο Columbine High School.

To "body count" ήταν μεγάλο αλλά όχι αρκετό, ενώ έλειψαν η ένταση και οι ανατροπές. Με λίγα λόγια, σενάριο γραμμένο στο πόδι, ταινία γυρισμένη βιαστικά. Πρέπει να είσαι πολύ φαν για να γουστάρεις.

5. Scream 4 (2011)

Είμαστε στο σωτήριον έτος 2011 και το Scream 4 είναι η πολυαναμενόμενη επιστροφή του franchise μετά την αρχική τριλογία. Υπήρξε μάλιστα η τελευταία σκηνοθετική δουλειά του Wes Craven πριν τον θάνατό του το 2015. Η ταινία είναι μια από τις πρώτες του είδους που περιγράφονται ως requel και συνδυάζει παλιούς και νέους χαρακτήρες, ώστε να μην είναι sequel ούτε remake.

Το φιλμ είχε χιούμορ, αίμα και η Emma Roberts έδωσε πνοή σε έναν από τους πιο αδίστακτους και πανούργους δολοφόνους της σειράς, αλλά υπήρξαν και χτυπητές αδυναμίες όπως το σχετικά χλιαρό άνοιγμα και μία παράξενη φωτογραφία που ταιριάζει περισσότερο σε σαπουνόπερα. Περίεργη περίπτωση, δύσκολο να το κατατάξεις.

4. Scream 2 (1997)

Το Scream 2 έχει διχάσει, γιατί ενώ ήταν ένα καλό follow up, δεν κατάφερε να πιάσει τα επίπεδα του πρώτου. Η μία άποψη λέει ότι η πλοκή θυμίζει σε πολλά σημεία το μοτίβο της αρχικής ιστορίας (κυκλοφόρησε λιγότερο από έναν χρόνο μετά), και η άλλη ότι είναι σχεδόν θαύμα που διατηρείται σε υψηλά επίπεδα.

Σε κάθε περίπτωση, οι σκηνές καταδίωξης, τα αιματηρά φονικά και τα καλοστημένα jumpscares κρατούν το ενδιαφέρον αμείωτο, απογειώνοντας τον τρόμο, ενώ η ταινία παίζει έξυπνα με τις προσδοκίες που δημιούργησε το πρώτο φιλμ. Τα θετικά υπερτερούν ξεκάθαρα, καθιστώντας το Scream 2 μια στιβαρή και απολαυστική συνέχεια.

3. Scream (2022)

Το Scream είναι η πέμπτη ταινία και αποτελεί μια απάντηση στις αδυναμίες του “4”.  Το Franchise κάνει ένα ιδιότυπο reboot έντεκα χρόνια μετά με μεγάλη επιτυχία: Η εναρκτήρια σκηνή είναι από τις πιο δυνατές και βίαιες, το  «καμμένο» χιούμορ θυμίζει το πρώτο Scream και το αποτέλεσμα είναι εξαιρετικά ισορροπημένο. Δεν σε πνίγει αλλά σε αφήνει χαλαρό μεταξύ των πιο αιματοβαμμένων σκηνών. Δεν φτάνει το αξεπέραστο πρωτότυπο, όμως επαναφέρει τον παλμό της σειράς.

Νο 2: Scream (1996)

Το πρώτο Scream (1996) είναι μια σπουδαία στιγμή όχι μόνο του franchise, αλλά και ολόκληρου του genre (slasher). Βλέπεται άνετα ακόμα και 30 χρόνια μετά. Ο Wes Craven πήρε ένα φορμάτ που στα μέσα των 90s έμοιαζε «πεθαμένο» και, με το ευφυές και απολαυστικά αυτοαναφορικό σενάριο του Kevin Williamson, το επανέφερε δυναμικά στο προσκήνιο.

Η ταινία ισορροπεί μοναδικά ανάμεσα στο χιούμορ και τον τρόμο: είναι αγωνιώδης, γεμάτη αξέχαστες ατάκες και εμβληματικές σκηνές. Έχει ρυθμό, εξαιρετικές ερμηνείες και ατμόσφαιρα που σε παραλύει. Η ταινία δεν περιορίστηκε στο να τρομάξει το κοινό· αποδόμησε τους ίδιους τους κανόνες των ταινιών τρόμου, μετατρέποντας τα κλισέ σε βασικό αφηγηματικό εργαλείο. Το Scream δεν είναι απλώς μια επιτυχημένη αρχή· είναι το μέτρο σύγκρισης για ό,τι slasher ακολούθησε.

1. Scream VI (2023)

To Scream VI αποδεικνύει ότι το franchise όχι μόνο αντέχει στον χρόνο, αλλά τολμά να συγκρίνεται με το πρώτο. Φαίνεται ξεκάθαρα ότι οι συντελεστές έχουν μάθει από τα λάθη όλων των προηγούμενων installments και σερβίρουν το πιο ωμό, επιθετικό και βίαιο Scream προς ώρας.

Το intro της ταινίας είναι απλά επικό, το σασπένς χτίζεται χωρίς περιττές σκηνές και –ευτυχώς– υπάρχει οικονομία στο χαλαρωτικό χιούμορ. O Ghostface εδώ δεν παίζει και «χαρίζει» μερικούς από τους καλύτερους φόνους ολόκληρου του franchise.