Stan για Παντελή Παντελίδη: «Ένιωθα άτρωτος μέχρι τον θάνατο του - Σοβαρευτήκαμε όλοι απότομα»

Σε μια από τις πιο προσωπικές συνεντεύξεις του, ο Stan μίλησε για τη διαδρομή του από την Πάρο στην Αθήνα, τις δυσκολίες των πρώτων χρόνων, τη ζωή με τη σύζυγό του Βέρα, αλλά και για τον άνθρωπο που, όπως παραδέχεται, σημάδεψε τη ζωή του: τον Παντελή Παντελίδη.

Ο τραγουδιστής περιέγραψε πώς η απώλεια του αγαπημένου του φίλου άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει τόσο τη ζωή όσο και την καριέρα του.

«Μέχρι τότε ένιωθα άτρωτος»

Μιλώντας για τον θάνατο του Παντελή Παντελίδη, ο Stan εξομολογήθηκε πως εκείνη η στιγμή αποτέλεσε σημείο καμπής.

«Μέχρι τότε ζούσα στα κόκκινα τα πάντα, ένιωθα άτρωτος και από εκεί και έπειτα άρχισα να γίνομαι πιο επαγγελματίας. Ήρθαν και με γείωσαν τελείως, γιατί είναι πάρα πολύ ισχυρή σφαλιάρα αυτό», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Όπως εξήγησε, από τότε άλλαξε τις προτεραιότητές του, επιλέγοντας να αφιερώνει τον χρόνο του μόνο σε συνεργασίες και τραγούδια που τον εκφράζουν πραγματικά.

«Θα ήθελα να είχαμε γράψει μαζί τραγούδια»

Ο Stan θυμήθηκε με συγκίνηση τη φιλία και τη συνεργασία του με τον Παντελή Παντελίδη, αποκαλύπτοντας πως αντάλλασσαν συχνά απόψεις για τη μουσική και ζητούσαν ο ένας τη γνώμη του άλλου.

«Είχαμε συνεργαστεί σε μαγαζί, πάντα μου έβαζε τα τραγούδια του, πάντα του έβαζα εγώ τα δικά μου. Πάντα ζητούσα συμβουλές από εκείνον για τα τραγούδια μου.

Θα ήθελα να είχαμε εκμεταλλευτεί κάπως πιο ποιοτικά τον χρόνο μας τότε και να έχουμε γράψει και κάποια τραγούδια. Με τον θάνατο του Παντελή άλλαξε η ζωή όλων μας. Θεωρώ πως όλα τα παιδιά εκείνης της γενιάς σοβαρευτήκαμε απότομα και γειωθήκαμε», είπε.

Από την Πάρο στην επιτυχία

Στη συνέντευξή του, ο τραγουδιστής γύρισε πίσω στα πρώτα του βήματα, όταν εργαζόταν ως ηλεκτρολόγος εγκαταστάτης μαζί με τον πατέρα του στην Πάρο, ενώ παράλληλα κυνηγούσε το όνειρο της μουσικής.

Παραδέχθηκε πως η απόφαση να φύγει για την Αθήνα δεν ήταν εύκολη, καθώς φοβόταν την κριτική του περιβάλλοντός του και κράτησε μυστικές ακόμη και τις πρώτες επαγγελματικές του συναντήσεις.

Σήμερα, κοιτώντας την πορεία που έχει διαγράψει, δηλώνει ευγνώμων για όσα έχει καταφέρει, συνοψίζοντας το συναίσθημά του με μία φράση: «Αυτό που ζω ήδη είναι ένα όνειρο».