45 χρόνια από την τραγωδία της Θύρας 7

Ήταν μια Κυριακή ποδοσφαιρική. Μια Κυριακή όμως διαφορετική από τις άλλες. Μια Κυριακή που από τον απόλυτο θρίαμβο, ήρθε ο απόλυτος όλεθρος. Μια τραγωδία που έμελλε να χαραχτεί ανεξίτηλα στο DNA του Ολυμπιακού και να σημαδέψει την ποδοσφαιρική Ελλάδα και όχι μόνο. Έφτασε μόνο μια στιγμή. Κι ένα λάθος. Για να χαθούν 21 ψυχές στα σκαλοπάτια της Θύρας 7.

Ήταν 8 Φεβρουαρίου 1981. Ένα απόγευμα που οι «ερυθρόλευκοι» φίλαθλοι περίμεναν με ανυπομονησία. Αντίπαλος η ΑΕΚ. Το γήπεδο κατάμεστο. Φωνές, κασκόλ, πρόσωπα φωτισμένα.

Στο χορτάρι, η αρμάδα του Κάζιμιρ Γκόρσκι έβγαζε φωτιές. Το σκορ στο 6-0, θρίαμβος. Οι κερκίδες πάλλονταν από τον ενθουσιασμό. Κάποιοι δεν άντεξαν να περιμένουν το σφύριγμα της λήξης. Ανυπομονούσαν.

Έφυγαν νωρίτερα, με το πλατύ χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπό τους και με τα μάτια τους να λάμπουν από χαρά. Να προλάβουν. Να βγουν έξω, να δουν τους παίκτες, να τους χειροκροτήσουν, να ζήσουν τη στιγμή. Ήταν η πιο απλή, η πιο ανθρώπινη κίνηση. Αυτή που κάνεις όταν όλα μοιάζουν σωστά.

Κι έπειτα, μέσα σε ελάχιστα λεπτά, τα πάντα μαύρισαν...

Ένα γλίστρημα στα σκαλοπάτια, μια μισάνοιχτη πόρτα. Και τότε ο χρόνος σταμάτησε. Πόνος, αγωνία, θρήνος. Θάνατος...

Από εκείνη τη στιγμή, το ποδόσφαιρο έπαψε να έχει σημασία. Το σκορ έσβησε. Οι ιαχές χάθηκαν. Το μόνο που έμεινε ήταν μια σιωπή βαριά, ασήκωτη - και μια μέρα που ξεκίνησε σαν γιορτή, αλλά έμελλε να γραφτεί στην ιστορία με τα πιο μελανά χρώματα.

Στην αρχή, κανείς δεν κατάλαβε τι είχε συμβεί. Ο κόσμος συνέχιζε να κατεβαίνει, τραγουδώντας και γελώντας, χωρίς να βλέπει τι συνέβαινε μπροστά. Χωρίς να γνωρίζει ότι ο θάνατος παραμόνευε.

Η πόρτα δεν άνοιξε. Ή δεν άνοιξε αρκετά.

Οι φωνές άλλαξαν. Οι πανηγυρισμοί έσβησαν. Κραυγές. Στα βλέμματα υπήρχε πια σύγχυση, φόβος, αγωνία, τρόμος.

Το χρονικό της φρίκης

Η ώρα ήταν 16:58. Απέμεναν δύο λεπτά για τη λήξη του αγώνα.

Κάποιος φίλαθλος, τρέχοντας χαρούμενος, πάτησε ένα μαξιλαράκι και γλίστρησε στα σκαλοπάτια της Θύρας 7 που οδηγούσαν στην έξοδο. Η μοιραία πόρτα ήταν κλειστή (ή μισάνοιχτη, σύμφωνα με κάποιους).

Δεκάδες άτομα άρχισαν να πέφτουν το ένα πάνω στο άλλο και ποδοπατήθηκαν, αφού από πίσω έρχονταν ανυποψίαστοι φίλαθλοι κατά κύματα…

17:03 Κάποιοι αστυφύλακες κατορθώνουν να ξεριζώσουν ένα από τα τουρνικέ και να απεγκλωβίσουν αρκετό κόσμο.

17:15 Νεκροί και τραυματίες μεταφέρονται με περιπολικά και 13 ασθενοφόρα του ΕΚΑΒ στο Τζάνειο Νοσοκομείο Πειραιά. Γενική κινητοποίηση έχει σημάνει στην Αστυνομία και στα νοσοκομεία.

17:30 Αρκετοί φίλαθλοι συγκεντρώνονται έξω από το Τζάνειο με την αγωνία ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους.

17:50 Τα τηλεοπτικά δίκτυα (ΕΡΤ και ΥΕΝΕΔ) μεταδίδουν το τραγικό γεγονός. Κάνουν έκκληση σε γιατρούς να προσέλθουν στο Τζάνειο, ώστε να ενισχύσουν τους εφημερεύοντες. Κάνουν έκκληση για αιμοδότες. Κινητοποιείται επιπλέον προσωπικό και στο Κρατικό Πειραιώς όπου μεταφέρονται κάποιοι βαριά τραυματισμένοι.

18:20 Φτάνουν στο Τζάνειο ο Υπουργός Κοινωνικών Υπηρεσιών Δοξιάδης και οι Υφυπουργοί Τσουκαντάς και Αποστολάτος. Δίνεται εντολή για ακόμη μεγαλύτερη κινητοποίηση γιατρών και αιμοδοτών.

18:30 Το Κέντρο Άμεσης Δράσης ζητά από τα πληρώματα των περιπολικών και τους αστυνομικούς, εθελοντές αιμοδότες να σπεύσουν στα δύο νοσοκομεία. Εκατοντάδες αστυνομικοί προσφέρουν αίμα.

18:50 Φτάνουν στο Τζάνειο ο Υπουργός Δημόσιας Τάξης Δαβάκης, ο Υφυπουργός Προεδρίας Κυβερνήσεως Αχιλλέας Καραμανλής, ανώτεροι αξιωματικοί της Αστυνομίας και παράγοντες του Ολυμπιακού και της ΑΕΚ.

19:00 Με εντολή του διευθυντή του ΚΑΒ, Καραβά, ζητείται να τεθεί σε επιφυλακή και το ΚΑΤ, για να δεχτεί τραυματίες που έχουν ανάγκη νευροχειρουργικών επεμβάσεων.

19:15 Εκατοντάδες άτομα συγκεντρώνονται έξω από το Τζάνειο και με αγωνία ζητούν να μάθουν τα ονόματα νεκρών και τραυματιών.

19:30 Αθρόα είναι η προσέλευση γιατρών και αιμοδοτών, ενώ δεκάδες γυναίκες λιποθυμούν από την αγωνία.

19:40 Ο Υπουργός Δοξιάδης ενημερώνει τον Πρωθυπουργό Γεώργιο Ράλλη, ο οποίος δίνει εντολή να ληφθούν τα αναγκαία μέτρα και ενημερώνει τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Καραμανλή.

19:45 Δυνάμεις των ΜΑΤ δημιουργούν κλοιό γύρω από το Τζάνειο, προκειμένου να απομακρύνουν τον κόσμο από την κεντρική είσοδο για να γίνει πιο εύκολη η πρόσβαση στους γιατρούς και στους αιμοδότες.

20:00 Σκηνές αλλοφροσύνης διαδραματίζονται στο Τζάνειο από τους συγγενείς. Αναγνωρίζονται τα τρία πρώτα θύματα. Είναι οι Γιάννης Κανελλόπουλος (18 ετών), Γιάννης Διαλυνάς (20) και Βασίλης Μάχας (20). Νεκροί είναι και οι Αναστάσιος Πιτσόλης (30), Αντώνης Κουρουπάκης (34), Γεράσιμος Αμίτσης (18), Γιάννης Σπηλιόπουλος (19), Δημήτριος Αδαμόπουλος (41), Ευστράτιος Λούπος (20), Ζωγραφούλα Χαϊρατίδου (23), Ηλίας Παναγούλης (17), Κώστας Καρανικόλας (26), Κώστας Μπίλας (28), Κώστας Σκλαβούνης (16), Μιχάλης Κωστόπουλος (21), Μιχάλης Μάρκου (27), Νίκος Φίλος (19), Παναγιώτης Τουμανίδης (14), Σπύρος Ανδριώτης (24), Σπύρος Λεωνιδάκης (18), Χρήστος Χατζηγεωργίου (34.)

Ο αριθμός των νεκρών φτάνει τους 21.

20:15 Οι αστυνομικοί του 7ου Αστυνομικού τμήματος αρχίζουν την πραγματογνωμοσύνη στη Θύρα 7, αναζητώντας τις αιτίες του τραγικού γεγονότος.

20:30 Στο Τζάνειο φτάνει ο Πρωθυπουργός Γεώργιος Ράλλης, ενώ σοβαρά τραυματίες μεταφέρονται στο Γενικό Κρατικό Πειραιώς και στο ΚΑΤ. Γιατροί και νοσοκόμες βγαίνουν με ματωμένες τις μπλούζες στους διαδρόμους και φωνάζουν ονόματα τραυματιών. Συγγενείς λιποθυμούν.

20:50 Τα ραδιοτηλεοπτικά δίκτυα αρχίζουν να μεταδίδουν πένθιμη μουσική, ενώ παράλληλα σε ένδειξη πένθους διακόπτουν το πρόγραμμά τους.

21:00 Περίπου 300-400 άτομα με άγριες διαθέσεις προσπαθούν να μπουν στο στάδιο Καραϊσκάκη και να βρουν τους υπεύθυνους. Απομακρύνονται από διμοιρία των ΜΑΤ.

21:15 Ο διοικητής του Τζάνειου, Απέργης, βγαίνει στον διάδρομο και κάνει έκκληση στον κόσμο να απομακρυνθεί από την είσοδο του νοσοκομείου γιατί εμποδίζεται η κυκλοφορία περιπολικών και ασθενοφόρων. Εκκλήσεις για τον ίδιο λόγο γίνονται και από τα τηλεοπτικά δίκτυα.

22:00 Ο κόσμος αρχίζει να απομακρύνεται από τα δύο νοσοκομεία…

«Η πόρτα ήταν μισάνοιχτη…»

Είκοσι ένα ονόματα. Είκοσι μία ζωές που κόπηκαν απότομα, ένα απόγευμα που ξεκίνησε σαν γιορτή.

«Η πόρτα ήταν μισάνοιχτη. Όταν έφτασα όμως στα τελευταία σκαλοπάτια, γλίστρησα και έπεσα. Πριν καταλάβω καλά-καλά τι έγινε, άρχισαν να πέφτουν από πάνω μας ένας, δύο, τρεις, δέκα… εκατό», έχει αφηγηθεί ο τότε 18χρονος Ηλίας Λύτρας, που επέζησε της φρίκης.

«Αδέλφια ζείτε, εσείς μας οδηγείτε»

Από εκείνη τη μέρα, τίποτα δεν είναι ίδιο. Κάθε 8 Φεβρουαρίου, το ποδόσφαιρο κάνει στην άκρη. Η νίκη και το σκορ δεν έχουν πια σημασία. Αυτό που μένει είναι η μνήμη - και μια σιωπηλή συμφωνία ότι αυτή η ιστορία δεν θα ξεχαστεί ποτέ.

Στο «Γ. Καραϊσκάκης», οι εξέδρες μπορεί να αλλάζουν, τα χρόνια να περνούν, οι γενιές να διαδέχονται η μία την άλλη. Όμως στη Θύρα 7 υπάρχουν πάντα 21 κενές θέσεις. Όχι για να θυμίζουν τον θάνατο, αλλά για να θυμίζουν την αγάπη. Την πιο αγνή, την πιο ανιδιοτελή: αυτήν που σε στέλνει στο γήπεδο χωρίς δεύτερη σκέψη.

Γι’ αυτό και η ιαχή δεν είναι σύνθημα. Είναι υπόσχεση. Είναι όρκος. «Αδέρφια ζείτε, εσείς μας οδηγείτε».

Μια υπόσχεση που περνά από στόμα σε στόμα, από πατέρα σε παιδί, από γενιά σε γενιά. Για να θυμίζει ότι κάποιοι πήγαν στο γήπεδο για να δουν τον Ολυμπιακό να νικά και δεν γύρισαν ποτέ στο σπίτι. Για να θυμίζει ότι κάποιοι πλήρωσαν με τη ζωή τους την αγάπη τους για τον Ολυμπιακό.

Και όσο το «Ο-ΛΥ-ΜΠΙ-Α-ΚΟΣ» θα ακούγεται στις εξέδρες, τα κασκόλ θα σηκώνονται και τα μάτια θα στρέφονται προς τη Θύρα 7, κανείς δεν θα ξεχνά.