Αιμιλία Υψηλάντη: «Έχω υποστεί κακοποιητική συμπεριφορά από συνάδελφο πάνω στη σκηνή»

Η Αιμιλία Υψηλάντη ήταν καλεσμένη της Αθηναΐδας Νέγκα στο «Καλύτερα Αργά» του Action 24  και μίλησε για τον πόνο που βιώνει ένας άνθρωπος όταν ζει μια μεγάλη απώλεια, για τις κακοποιητικές συμπεριφορές που βίωσε στο θεάτρο, αλλά και στην προσωπική της ζωή, καθώς επίσης και για το γεγονός πως πάντοτε έβγαζε προς τα έξω την εικόνα μιας απόμακρης γυναίκας που δεν θέλει να την πλησιάζουν…

«Όταν έχεις να αντιμετωπίσεις τέτοια τραγικά γεγονότα, κάνεις κάποια κολπάκια, θα έλεγα. Καταρχήν δεν ξεπερνιούνται έτσι και ο χρόνος τα κάνει τα πράγματα χειρότερα. Ο χρόνος δεν τα γιατρεύει όλα, ίσως στους πολύ νέους γιατί εξαρτάται και σε ποια ηλικία σε έχει βρει κάτι. Τότε λες, και νομίζω ότι αυτό είναι για μένα πολύ σημαντικό, μήπως αυτό με έχει βοηθήσει να κατανοήσω πιο πολύ τα ανθρώπινα; Γιατί ο φόβος όταν φύγεις από τη ζωή, είναι μπας και δεν έχεις καταλάβει, μπας και δεν έχεις ζήσει.

Μπορεί να έχεις ζήσει πάρα πολύ έντονα πράγματα και λύπη, να έχεις βουτήξει μέσα στη ζωή. Μέσα στη ζωή όταν βουτάς, βουτάς και στον πόνο. Και εκεί βλέπεις τον εαυτό σου, βλέπεις πράγματα. Είναι κρίμα που ο πολιτισμός μας δεν μας έχει προετοιμάσει κατάλληλα να μπορούμε να συνδέουμε και να καταλαβαίνουμε ότι η ζωή είναι θάνατος και ο θάνατος είναι ζωή».

«Μού τραβούσε το χαλί κάτω από τα πόδια»

«Εκείνο που με ενοχλούσε, το οποίο το ένιωσα μία - δύο φορές ήταν η προσπάθεια χειραγώγησης. Δεν είχα σεξουαλική κακοποίηση ποτέ, δεν είχα τέτοιες βαριές ιστορίες. Όταν έφτασα να μιλήσω για το ότι χώρισα, δεν έκανα ανάλυση γιατί χώρισα, αλλά μετά αναρωτήθηκα τι με είχε ενοχλήσει. Λοιπόν, ο πρώην άντρας μου, που ήταν καταπληκτικό παιδί, ο πανέμορφος, ο καλός άνθρωπος, χωρίσαμε χωρίς να πειράξει ο ένας τον άλλον, μου έλεγε κάθε λίγο και λιγάκι: εσύ δεν θα γίνεις Παξινού, δεν θα γίνεις Παξινού! Τι θα πει αυτό; Ποιος είπε ότι θέλω να γίνω Παξινού; Αυτομάτως σου τραβάει το χαλί κάτω από τα πόδια!

Ο μπαμπάς μου όταν του έλεγα: αχ, θα έπρεπε να έχω μάθει χορό, αλλά είμαι 40 χρόνων και μου έλεγε: να γίνεις χορεύτρια, ό,τι θέλεις εσύ θα κάνεις, ό,τι θέλεις εσύ μπορείς να το κάνεις. Εγώ λοιπόν είχα γονείς, που με είχαν στα όπα όπα. Και όχι απλώς θα γίνω Παξινού, μου έλεγαν θα γίνω τα πάντα, αστροναύτης! Και αυτός μου έλεγε δεν θα γίνω Παξινού; Εγώ ήμουν παιδί εκπαιδευτικών, μεγαλωμένη μέσα σε μια ασφάλεια, μέσα σε μια μικροαστική θερμοκοιτίδα θα ’λεγα κι όταν βγήκα στον κόσμο έμεινα κατάπληκτη. Δεν χωρίσαμε γι’ αυτό, αλλά αυτό ξέρεις πόσο άσχημα λειτουργεί υπογείως;»

«Έρωτας είναι να βγαίνεις από τον εαυτό σου»

«Άμα είσαι ερωτευμένος, χάνεις ακόμα και το γούστο σου. Δηλαδή, λες εμένα αυτό δεν μου άρεσε και ξαφνικά σου αρέσει. Είναι τόση πολλή η επιθυμία σου να είσαι με τον άλλο, που ξαφνικά υιοθετείς πράγματα από τον άλλον, τα οποία δεν έχουν καμία σχέση με σένα.

Και όταν χωρίζεις, γυρίζεις τα ίσια σου, ξαναπάς αυτό που ήσουν και λες, μα εγώ αυτό δεν το ήθελα, εγώ ήμουν αλλιώς. Και αυτό είναι νομίζω μια φυσική λειτουργία του έρωτα. Και είναι και η μαγεία του έρωτα! Τι είναι ο έρωτας; Όταν βγαίνεις από τον εαυτό σου».

«Πάντα έβγαζα προς τα έξω μια εικόνα κάπως απόμακρη»

«Το χειρότερο απ’ όλα είναι η κακοποιητική συμπεριφορά από συνάδελφο όταν είσαι πάνω στη σκηνή γιατί σ’ αυτό δεν μπορείς να αμυνθείς, κυρίως όταν είσαι νέος και ο άλλος είναι μεγάλος και γνωστός ηθοποιός και δεν ξέρεις τι να κάνεις. Το έχω υποστεί, αλλά δεν το έβαλα στην παράσταση που κάνω γιατί ζουν τα παιδιά του. Δεν υπάρχει λόγος. Ένας σεβασμός στα παιδιά που δεν φταίνε.

Κάποια άλλα πράγματα, εγώ τα έλεγα. Σε πολλές περιοδείες βρισκόμασταν πολλοί ηθοποιοί και τα αφηγούμασταν. Ακούγαμε τι έλεγε και ο άλλος και ουσιαστικά το διακωμωδούσαμε λιγάκι και απαλύναμε όλη αυτή τη συμπεριφορά. Ξέραμε ότι ένας είναι έτσι, ο άλλος είναι αλλιώς και είχαμε κάποιον τρόπο πια να έχουμε μια άμυνα. Ομολογώ βέβαια ότι επειδή πολύ γρήγορα απέκτησα κάποιες άλλες ιδιότητες και από το στιλ μου, ούτε κάποιος με φλέρταρε, ούτε είχα τέτοιες σοβαρές συμπεριφορές.

Τα τελευταία χρόνια κάποιος καθηγητής πανεπιστημίου μου είπε: ήμουν ερωτευμένος μαζί σας και του απάντησα: γιατί δεν το λέγατε και είπε: δεν μπορούσα να σας πλησιάσω, ήσασταν κάπως. Πάντα έβγαζα προς τα έξω μια εικόνα κάπως απόμακρη».