Αλέκος Φλαμπουράρης:Ο «Στάθης» με την τζιν βερμούδα και το μυστρί που αγάπησε τον Τσίπρα και την ΑΕΚ

«Υπήρξε ο καθοδηγητής μας στις μικρές σχολές, στις εξωπανεπιστημιακές – όπως λέγονταν. Μας συστήθηκε ως «Στάθης». Είχε έρθει από τη Θεσσαλονίκη, διότι εκεί ήταν φοιτητής. Επομένως, στην Αθήνα ήταν άγνωστος». Η παραπάνω αφήγηση ανήκει στον δημοσιογράφο, αγωνιστή του αντιδικτατορικού αγώνα και παλιού στελέχους του ΚΚΕ εσωτερικού και της ΑΚΟΑ, Παύλο Κλαυδιανό.

Με αυτά τα λόγια, αναφέρθηκε στη γνωριμία του με τον Αλέκο Φλαμπουράρη, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 87 ετών, την Τρίτη. Και με αυτά τον αποχαιρέτησε ένας άνθρωπος με τον οποίο γνωρίζονταν για έξι σχεδόν δεκαετίες. Ως τον «Στάθη» των δύσκολων χρόνων της παρανομίας.

«Άγνωστος στην Αθήνα», ήταν για την Ασφάλεια. Επομένως, μέχρι και τη σύλληψη του στη διάρκεια της δικτατορίας, αυτό θεωρούνταν μεγάλο προσόν για ένα καθοδηγητικό στέλεχος. Διότι στο νεολαιίστικο κίνημα και στην Αριστερά, βρισκόταν από τα προδικτατορικά χρόνια, αφού οργανώθηκε ως «Λαμπράκης».

Σπάνια αναφερόταν στην αντιστασιακή του δράση. Από σεμνότητα. Και αυτή η αρετή αναγνωριζόταν από πολιτικούς φίλους και αντιπάλους. Διότι παρέμεινε ενεργός πολιτικά, μέχρι την τελευταία του ημέρα. Από το 1968 και μετά, πάντα στον χώρο της Ανανεωτικής Αριστεράς, σε οποιαδήποτε έκφραση της.

Ο Αλέκος Φλαμπουράρης δεν υπήρξε ποτέ επαγγελματικό στέλεχος. Ήταν, άλλωστε, πετυχημένος μηχανικός. Δεν κατέβηκε ποτέ υποψήφιος βουλευτής τα χρόνια της νιότης του. Δεν τον ενδιέφεραν αυτά, λένε όσοι τον γνώριζαν. Όμως, τα στελέχη του Συνασπισμού και του ΣΥΡΙΖΑ, τον θυμούνται καθημερινά στην Κουμουνδούρου, που διατηρούσε ένα μικρό γραφείο στον δεύτερο όροφο.

«Ήρθατε εδώ να σας πω τι θα κάνετε»

Την περίοδο που η χώρα πάλευε να βγει από τα μνημόνια, «έσκασε» η μεγάλη «φούσκα» των σούπερ μάρκετ «Μαρινόπουλος». Ήταν τόσο μεγάλο το πρόβλημα, που δεν ήταν λίγοι εκείνοι που φοβόντουσαν ότι θα μπορούσε να αποτελέσει ένα ακόμα τρομερό «χτύπημα» στην εύθραυστη ελληνική οικονομία.

«Δεν ήρθατε εδώ για να συζητήσουμε. Ήρθατε εδώ για να σας πω τι θα κάνετε», είπε στους διοικητές των τεσσάρων συστημικών τραπεζών, που βρέθηκαν σε σύσκεψη στο Μέγαρο Μαξίμου, ώστε να βρεθεί λύση στο θέμα του «Μαρινόπουλου». Το ανέλαβε προσωπικά και το έφερε εις πέρας, γεγονός που ανακούφισε την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και όλους τους οικονομικούς παράγοντες του τόπου.

Η «πατρική» σχέση με τον Τσίπρα

Όπως αναφέρθηκε παραπάνω, δεν διεκδίκησε ποτέ σταυρό για τον εαυτό του. Βρέθηκε στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ για πρώτη φορά τον Σεπτέμβριο του 2015. Και αυτό, για να στηρίξει τον Αλέξη Τσίπρα, σε μια εποχή που το κόμμα δοκιμαζόταν από τους «κραδασμούς» του μνημονίου και από τη διάσπαση εκείνων των ημερών.

Τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια βρισκόταν πάντα δίπλα στον πρώην πρωθυπουργό, θητεύοντας ως υπουργός Επικρατείας στις κυβερνήσεις 2015-2019. Όσοι τους γνώριζαν, μιλούσαν για μια σχέση «πατρική». Το 2008, όταν ο Αλέκος Αλαβάνος θέλησε να φέρει στο προσκήνιο τη νέα γενιά του Συνασπισμού, ο Αλ. Φλαμπουράρης πρότεινε στην εσωκομματική αναμέτρηση του Συνεδρίου να στηριχτεί για πρόεδρος ο Τσίπρας. Τα υπόλοιπα, είναι απλά ιστορία.

Η πολιτική σχέση μετατράπηκε στην πορεία σε οικογενειακή, σε σημείο που αποτελούσε για τα δύο παιδιά του πρώην πρωθυπουργού ο παππούς που δεν γνώρισαν. Στο εξοχικό του, στην Αίγινα, περνούσαν οικογενειακώς αρκετό από τον περιορισμένο ελεύθερο τους χρόνο.

«Με το μυστρί στο χέρι»

Πολιτικά, αν κάτι τον ξεχώριζε, ήταν η πίστη του στη νέα γενιά. Καθοδηγούσε επί χρόνια και τον «Ρήγα Φεραίο» και αργότερα, τη νεολαία Συνασπισμού. Το 1981, λίγες ημέρες μετά τις εκλογές που έφεραν την «Αλλαγή», αλλά άφησαν το ΚΚΕ εσωτερικού εκτός Βουλής, ήταν ο εκπρόσωπος του κόμματος σε μια σύσκεψη της Σπουδάζουσας, που έγινε σε ένα σπίτι στο Γκύζη.

Εκεί, ισχυρίστηκε ότι το αρνητικό αποτέλεσμα προήλθε από το θολό στίγμα που έστειλε το κόμμα με την «αποκομμουνιστικοποίηση» που προήλθε εξαιτίας των συμμαχιών. Όμως, όταν βρέθηκε στη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής, διέκρινε ότι ανάμεσα στους φοιτητές ξεχώριζε ένας νεαρός που θα μπορούσε να γίνει «καλό στελεχάκι», όπως χαρακτηριστικά ανέφερε. Ήταν ο μετέπειτα υπουργός, Πάνος Σκουρλέτης.

Ο τελευταίος, στον δικό του αποχαιρετισμό, στάθηκε στις προετοιμασίες των φεστιβάλ της «ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος», όπου ο Φλαμπουράρης ήταν πάντα παρών. Με τζιν βερμούδα και ένα μυστρί στο χέρι. Ήταν, άλλωστε, μηχανικός και ολόκληρο το φεστιβάλ στηνόταν με εθελοντική εργασία των νεολαίων, των οικοδόμων και των μηχανικών του ΚΚΕ εσωτερικού.

Στο ίδιο πνεύμα, ήταν και ο αποχαιρετισμός του πρώην γραμματέα του ΣΥΡΙΖΑ και της νεολαίας ΣΥΝ, Τάσου Κορωνάκη, όπου αναφέρθηκε στο πάθος του εκλιπόντος για στήριξη στα νέα παιδιά. Πως τους παρακινούσε να κάνουν το Φεστιβάλ και τα κάμπινγκ τους.

Ανιδιοτελής δράση

Ο Αλέκος Φλαμπουράρης ήταν πιστός στις ιδέες του και υπερασπιζόταν έντονα τις απόψεις του. Όμως, ήταν πάντα εντός πολιτικού πλαισίου και δεν γινόταν προσβλητικός. Ούτε στις πιο έντονες συγκρούσεις. Δεν είναι τυχαίο ότι τον αποχαιρέτησαν με ειλικρινά συλλυπητήρια προς την επί πενήντα χρόνια σύζυγο του, Εύη, ολόκληρος ο πολιτικός κόσμος του τόπου.

Επίσης, παρά τις κατά καιρούς πολιτικές διαφωνίες, δεν διέρρηξε ποτέ τις προσωπικές σχέσεις του με τα περισσότερα από τα πρόσωπα που αποχώρησαν από τον ΣΥΡΙΖΑ την τελευταία δεκαετία. Και όλοι είχαν να πουν για την ανιδιοτελή δράση και την προσφορά του σε όλα τα επίπεδα.    

Θα τον θυμούνται πάντα όπως ήταν. Μάγκας, bon viver και φυσικά φανατικός φίλος της ΑΕΚ.