Χάρης Εμμανουήλ: «Ο μπαμπάς ήθελε οι γιοι του να γίνουν στρατιωτικοί, μετρούσε συνέχεια το ύψος μας»
Ο ηθοποιός μίλησε για το όνειρο που είχε ο πατέρας του για εκείνον και πώς τελικά κατέληξε να σπουδάσει υποκριτική!
Ο Χάρης Εμμανουήλ ήταν καλεσμένος στο “Καλύτερα Αργά” του Action 24 και μίλησε στην Αθηναΐδα Νέγκα για τα παιδικά του χρόνια, το πώς βρέθηκε στο θέατρο, αλλά και τον αδερφό του. «Ο πατέρας μου ήταν στρατιωτικός. Πέθανε όταν ήμουν στην τελευταία τάξη του λυκείου. Εάν δεν είχε πεθάνει, δεν το έβλεπα να γινόμουν ηθοποιός. Ήθελε να γίνουμε στρατιωτικοί.
Ο πατέρας μου ήταν γεννημένος το 1903 στην Κρήτη σε ένα χωριό στη Μεσαρά. Κάθε χρόνο μας μέτραγε, γιατί τότε για να μπεις στην Σχολή Ευελπίδων πρέπει να ήσουν 1,80, 1,79 δεν έμπαινες. Ευτυχώς βγήκαμε ψηλοί και οι τρεις. Αλλά είχε πεθάνει και ακολουθήσαμε ο καθένας τον δρόμο του.
Γεννήθηκα στο Χαϊδάρι, σε μια λαϊκή γειτονιά. Από μικρός, όταν παίζαμε κλέφτες και αστυνόμους, που οι όροι του παιχνιδιού ήταν, αν έβρισκες εσύ κάποιον πρώτος, του έλεγες “στάκαμαν” κι αν μέτραγες 30 βήματα, τον έπαιρνες αιχμάλωτο, αισθανόμουν κάτι μέσα μου, το ζούσα ρε παιδί μου κι όταν έκανα τους αστυνομικούς, κι όταν έκανα τους κλέφτες.
Και στο σχολείο, μόλις τέλειωναν τα μαθήματα, ένα από τα παιχνίδια που παίζαμε ήταν να κάνουμε αναπαράσταση τα πάθη του Χριστού, της Ιστορίας, των Οδυσσέα, του Άθλους του Ηρακλή, και μου άρεσε πάρα πολύ αυτό το πράγμα. Την υποκριτική, που έβλεπα στον κινηματογράφο, τη θεωρούσα κάτι πάρα πολύ εύκολο. Έκανα πρόβες μόνος μου και έλεγα “σιγά κι εγώ μπορώ να το κάνω αυτό”. Μετά, όταν μπήκα στη δουλειά, έλεγα πόσο δύσκολο είναι.
«Δεν έχω πόδια, τα πόδια μου είναι αυτές οι δύο οι ρόδες»
Ο αδερφός μου σε πολύ μικρή ηλικία είχε ένα ατύχημα και δεν μπορούσε να περπατήσει. Μου είπε μια φορά, χαρακτηριστικά: “Χάρη, χρειάστηκε ενάμισης χρόνος για να το γυρίσω και να πω δεν έχω πόδια, τα πόδια μου είναι αυτές οι δύο οι ρόδες” και έκτοτε μεγαλούργησε! Ήταν από τους πρώτους παραολυμπιονίκες που έλαβαν μέρος το 1976 στον Καναδά. Και έλαβε μέρος μέχρι το 2004, συμμετείχε δηλαδή σε οκτώ Ολυμπιάδες!
Δυστυχώς “έφυγε” πριν από τρία χρόνια και ταλαιπωρήθηκε πολύ. Δεν τον εμπόδισε όμως σε τίποτα. Πήγαινε διακοπές μόνος του. Έβαζε στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου το καρότσι και πήγαινε και έκανε διακοπές σε κάμπινγκ. Είχε φτάσει μέχρι την Τεχεράνη με έναν φίλο του ο οποίος είχε μια νταλίκα και μοίραζε πετρέλαιο. Παντρεύτηκε, έκανε με ένα παιδί, έκανε δύο εγγόνια».
